BINNENKORT: Cases in The Phoenix Arts Club

Foto: Lisa Hickson Cases

Phoenix Artist Club

Zondag 12 februari 2017

Een nieuw werk van de adembenemend getalenteerde Dominic Powell (die nog maar net aan zijn derde decennium is begonnen) is altijd reden voor een feestje. En feestelijk was het zeker in de sfeervolle cabaretgelegenheid onder het Phoenix Theatre een paar weekenden geleden, toen hij zijn nieuwste songcyclus onthulde. Om deze muzikale momenten uit zijn nieuwste show tot leven te brengen, kon hij rekenen op de fantastische stemmen van Bobbie Little, Christina Matavu, Nicholas McLean, Jordan Shaw en 'verteller' Brandon Lee Henry. De band bestond uit Powell zelf op keyboard, een oudere Powell op gitaar en nog een familielid op de cajón. Typerend voor Dominic was de presentatie strak, doordacht en uiterst effectief.

Met een zeer commerciële 'Amerikaanse' sound leek het openingsnummer — het titelnummer — zo weggelopen uit een willekeurige toneelschoolproductie van 'Rent'. Maar het was artistieker, meer in de stijl van 'Murder Ballad', met vloeiende harmonieën en prachtig uitgekiende klankkleuren in de begeleiding (hij schrijft uiteraard al zijn eigen arrangementen!). Het volgende nummer, 'Airs and Graces', introduceerde de eerste van vele krachtige bijdragen van zwarte zangeressen. Daarna volgde een reeks nummers — 'Charged', 'Possession', 'Cost of Living' — die ons meenamen door het ietwat abstracte verhaal over de onderlinge strijd om het intellectueel eigendom van een West End-kostuumontwerper. Het plot voelde eerlijk gezegd alsof het gemakkelijk vervangen zou kunnen worden door iets met meer inhoud, dat beter aansluit bij de substantiële en schitterende songs. Tekstueel is Powell een krachtige stem, en zijn script zou eigenlijk op hetzelfde niveau moeten liggen. Op dit moment mist het verhaal nog de nodige geloofwaardigheid en komt het wat escapistisch en onbezonnen over. Ik heb echter zo'n vermoeden dat daar verandering in gaat komen.

Foto: Chris Lincoln

De lieve ballad die we zojuist hadden gehoord, maakte indruk door de elegante eenvoud van de melodielijn, de soepele harmonieën en het buitengewone vermogen om recht naar het hart te spreken. Daarbij toonde Dominic zich bovendien een subliem, subtiel en gevoelig begeleider. Evenzeer bewees hij de meester te zijn van vlotte vocale arrangementen, met briljante en slimme groeperingen (waar hij, naar ik weet, vele uren op zwoegt); hij weet precies hoe hij het maximale uit zijn combinaties moet halen, of het nu gaat om een prachtig duet voor tenor en sopraan, of het optimaal benutten van zijn solo mezzosopraan in het schitterende vertelstuk 'Waterfalls'.

Desondanks werden deze muzikale hoogtepunten voortdurend overschaduwd door het nogal flauwe script. Men kan alleen maar hopen dat hij, met de nodige reflectie, inziet hoe goed de liedjes zijn en dat het script evenveel zorgvuldige en doordachte aandacht verdient als de partituur. Er volgde nog een reeks sterke nummers, met als hoogtepunt de knaller 'You Don't Know Me', een krachtige emotionele ontlading met een opzwepende begeleiding, die simpelweg schreeuwt om een veel beter verhaal. Ten slotte kregen we nog een geweldige 'come-back' song, 'Stand', waarna de avond werd afgesloten met een reprise van het openingsnummer.

Dominic Powell heeft in zeer korte tijd enorme sprongen voorwaarts gemaakt sinds ik hem voor het laatst zag in het Theatre Cafe (met een programma van uitsluitend ballads). Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik de volgende keer de eer en het genoegen heb om van zijn prachtige composities te genieten, ik — en met mij de rest van het publiek — een nog indrukwekkendere ontwikkeling zal zien. Houd hem in de gaten!

Dit was een concertante uitvoering van nummers uit Dominic Powells nieuwe show, 'Cases', gepresenteerd als een 'workshop'. Conform de gebruikelijke praktijk worden er voor deze voorstelling geen sterren toegekend.