Vooruitblik op 2018: de aanbevolen voorstellingen van Paul T Davies

Om over elk stuk te praten waar ik in 2018 naar uitkijk, zou deze column langer maken dan uw geduld toelaat, dus ik dacht me te concentreren op drie verschillende aspecten - en er nog een paar extra bij te werpen!

DE REGISSEUR. Een van mijn favoriete regisseurs is Emma Rice. Zij wist me weer terug te krijgen naar het Globe Theatre, nadat ik het gevoel had gekregen dat het in de jaren daarvoor wat te braaf naar mijn smaak was geworden. Nu ze bevrijd is van de beperkingen die haar mogelijk waren opgelegd, ben ik razend benieuwd naar haar nieuwe werk, en om een van haar klassiekers te mogen verwelkomen. Haar nieuwe gezelschap, Wise Children, is het nieuwe 'company in residence' bij de Old Vic in Londen, en de eerste productie wordt een bewerking van Angela Carter's klassieke roman Wise Children. Een verhaal over een tweeling, aan de verkeerde kant van het laken geboren bij een ridder uit de theaterwereld; de theatraliteit en het vertelplezier maken het een perfecte match voor Rice’s visionaire, speelse manier van theater maken. Er zijn nog geen details over wanneer het te zien is, maar het zou ergens in 2018 moeten zijn. Intussen keert haar klassieke Kneehigh-productie van Brief Encounter terug naar West End, in de onlangs gerestaureerde Empire Cinema. Het overkomt me zelden dat ik een voorstelling vaker dan eens zie. De eerste reeks in Londen zag ik drie keer - als je het nog niet hebt gezien, moet je dat echt gaan doen! Het blijft op mijn lijstje staan van absolute favorieten.

Artistiek directeur van Shakespeare's Globe, Emma Rice. Foto: Sarah Lee DE TONEELSCHRIJVER. Een van mijn favorieten is Martin McDonagh, dus een nieuw stuk van zijn hand is altijd een groot evenement. Hangmen was in 2015 een triomf bij de Royal Court en in West End, dus het is een opluchting dat het wachten op A Very Very Very Dark Matter, dat in oktober opent in het Bridge Theatre, kort is gebleven. Met Jim Broadbent in de hoofdrol – zijn eerste samenwerking met McDonagh sinds The Pillowman – vertelt het het verhaal van Hans Christian Andersen en het duistere geheim dat op zijn zolder huist, een bestaan verborgen voor de buitenwereld. The Bridge is een prachtig theater met genoeg beenruimte voor zelfs een reus zoals ik, en ik kan niet wachten om dit stuk te zien! Het zou wel eens een van de hits van het jaar kunnen worden, maar alsof een nieuw stuk nog niet genoeg was, wordt er nóg een McDonagh hernomen: het zelden opgevoerde The Lieutenant of Inishmore. Het West End-debuut van Aidan Turner heeft de kaartverkoop voor deze productie doen exploderen. De regie is in handen van Michael Grandage, die ook Red nieuw leven inblaast met Alfred Molina, die opnieuw in de huid kruipt van Mark Rothko. Beide stukken beloven dit jaar grote hoogtepunten te worden.

Martin McDonagh HET THEATER. In kritische kringen is er veel te doen geweest over de 'flops' op het Olivier-podium van de National Theatre in 2017. Persoonlijk vond ik Salomé erg goed; Common heb ik niet gezien, maar ik was het met mijn collega-critici (en het publiek) eens dat Saint George and the Dragon niet te redden was. Maar dat gaat voorbij aan Angels in America, Follies, Network, My Country: A Work in Progress en de krachtpatser aan nieuwe toneelschrijfkunst die de Dorfman is geworden (ga de transfer van Beginnings door David Eldridge zien in het Ambassadors vanaf januari). Voor mij was het het theater waar ik vorig jaar het meest van heb genoten, en alle tekenen wijzen op een sterk 2018. Macbeth met Rory Kinnear en Anne Marie Duff belooft een klassieker te worden, en Amadeus maakt een welkome terugkeer in de Olivier. Ik kijk enorm uit naar de nieuwe productie van Rodney Ackland’s Absolute Hell. Judi Dench heeft ooit gezegd dat de rol van Christine Foskett haar favoriete rol aller tijden is, en de dvd van de productie (in de boxset Judi Dench bij de BBC) getuigt van die liefde; het is een glansrol. Het verhaal speelt zich af in het door bommen geteisterde Soho na de oorlog. Er is nog geen nieuws over de casting, maar velen hopen natuurlijk op Olivia Colman! In de Dorfman is John te zien, een nieuw stuk van Annie Baker (wier The Flick hier in 2016 een enorme hit was). The Great Wave is een epische nieuwe thriller die begint met een storm op een Japans strand, en Natasha Gordon’s Nine Night verkent de viering van de Jamaicaanse Nine Night wake. Later in het jaar regisseert Sam Mendes The Lehman Trilogy in de Lyttleton, een episch epos over de opkomst en ondergang van de gebroeders Lehman. The National zou dit jaar zomaar weer de plek bij uitstek kunnen zijn!

Olivier Theatre bij de National EN VERDER OP DE RADAR... Mijn regionale theaters zijn het New Wolsey Theatre en het Mercury Theatre, en beide brengen dit seizoen nieuwe musicals – de nieuwe Britse musical lijkt in uitstekende gezondheid te verkeren! Bij de New Wolsey zoeken ze het lokaal en vieren ze het 40-jarig jubileum van Ipswich Town dat de FA Cup won, met een show gebaseerd op herinneringen van fans en een live soundtrack van hits uit 1978. In het Mercury speelt Pieces of String, een nieuwe musical van Gus Gowland, die zich gelijktijdig in de jaren 40 en in het heden afspeelt. Gezien de uitstekende reputatie die het Mercury de laatste tijd heeft opgebouwd met musicals, zou dit een hoogtepunt moeten worden. Ook kijk ik uit naar de enscenering van de winnaar van de Mercury’s Playwriting Prize 2017, Europe After the Rain door Oliver Bennett. Ik was een van de lezers voor deze competitie en wees dit stuk aan als winnaar; Bennett is een originele stem en het is een actueel stuk vol ideeën en sterke regie. Niet te missen!

Mercury Theatre Colchester

Wat u in 2018 ook gaat zien, ik hoop dat theater u blijft belonen en dat u vele producties vindt om in uw hart te sluiten en voor altijd te herinneren.

Volg Paul T Davies op Twitter.