RECENZJA: Candide, Menier Chocolate Factory, ✭✭✭✭✭

Kandide w Menier Chocolate Factory. Fotografia: Nobby Clark Kandyd (Candide)

Menier Chocolate Factory

22 lutego. Rzecz ma siu0119 tak: Kandyd (muzyka: Leonard Bernstein, libretto: Wolter w adaptacji Hugh Wheelera i Matthew Whiteu2019a, teksty piosenek: Wilbur, Sondheim, Bernstein, Dorothy Parker, Lillian Helman i John Latouche) to niezwykle trudny materiau0142 dla teatru muzycznego.

Tekst jest skomplikowany, muzyka genialna, wymagaju0105ca i porywaju0105ca u2013 to jedna z tych sztuk, ktu00f3re potrzebuju0105 prawdziwie utalentowanego zespou0142u, gdzie kau017cdy potrafi grau0107 wybitnie i u015bpiewau0107 jeszcze lepiej, a publicznou015bu0107 musi byu0107 skupiona, by w peu0142ni doceniu0107 ten spektakl. Znajdziemy tu popisowy numer dla sopranistki (Glitter and be Gay) oraz najpiu0119kniejszy i najbardziej poruszaju0105cy utwu00f3r chu00f3ralny, jaki kiedykolwiek napisano dla musicalu (Make Our Garden Grow).

Kiedy wszystko gra, efekt jest magiczny: to bau015bu0107, alegoryczny moralitet, zabawna gra zespou0142owa, historia miu0142osna i lekcja pokonywania przeciwnou015bci losu oraz czerpania szczu0119u015bcia sku0105dkolwiek siu0119 da. Kiedy jednak cou015b zawodzi, su0105 to najnudniejsze dwie i pu00f3u0142 godziny, jakie mou017cna spu0119dziu0107 w teatrze (nie liczu0105c inscenizacji u015amierci Dantona) u2013 wtedy lepiej zostau0107 w domu na kanapie i posu0142uchau0107 nagrania pod dyrekcju0105 samego Bernsteina.

W Menier Chocolate Factory kou0144czu0105 siu0119 wu0142au015bnie ostatnie pokazy wersji opracowanej i wyreu017cyserowanej przez Matthew White'a. Za choreografiu0119 odpowiada Adam Cooper, kierownictwo muzyczne sprawuje David Charles Abell, a dyryguje Seann Alderking. Scenografiu0119 i kostiumy zaprojektowau0142 Paul Farnsworth, zau015b u015bwiatu0142o Paul Anderson.

Trudno dobrau0107 su0142owa, by opisau0107 wrau017cenia z tego przedstawienia, ale spru00f3bujmy: Hipnotyzuju0105ce; Precyzyjne; Oszau0142amiaju0105ce; Wspaniau0142e; Wyniosu0142e.

White z ogromnym wyczuciem, ciepu0142em i niebywau0142u0105 dbau0142ou015bciu0105 o szczegu00f3u0142y wyreu017cyserowau0142 kau017cdu0105 sekundu0119 sztuki. Zachwycaju0105ca scenografia, kostiumy i u015bwiatu0142o zabieraju0105 widza w magicznu0105 podru00f3u017c. Trudno nie poczuu0107 siu0119 jak dziewiu0119ciolatek chu0142onu0105cy bau015bnie braci Grimm czy Andersena, gdy obserwujemy mnou017cu0105ce siu0119 brutalne i straszne dou015bwiadczenia tytuu0142owego bohatera. Mimo to spektakl nigdy nie wydaje siu0119 mroczny u2013 bije z niego ogromna radou015bu0107 i serce.

Jest niesamowicie dowcipny, a jednoczeu015bnie przenikliwy i przejmuju0105cy. Podczas finau0142u drugiego aktu czu0142owiek nie marzy o niczym innym, jak tylko o tym, by chwyciu0107 za ru0119ku0119 przyjaciu00f3u0142 siedzu0105cych obok na widowni. To, co osiu0105gnu0105u0142 tu White, jest fenomemalne.

Wspiera go w tym niezwyku0105 obsada u2013 bez wu0105tpienia najlepiej u015bpiewaju0105cy zespu00f3u0142, jaki su0142yszau0142em na londyu0144skiej scenie. Ich wykonanie Make Our Garden Grow oraz Universal Good jest pod kau017cdym wzglu0119dem perfekcyjne. Po prostu perfekcyjne.

Fra Fee jako Kandyd jest absolutnie urzekaju0105cy; otwarty, naiwny, u015bwieu017cy, mu0119ski w mu0142odzieu0144czym stylu. Jego gu0142os mierzy siu0119 z partyturu0105 Bernsteina w taki sposu00f3b, u017ce kiedy u015bpiewa, czuu0107 dreszczyk emocji u2013 czy podou0142a? u2013 ale wychodzi z tej pru00f3by zwyciu0119sko za kau017cdym razem. Nie su0105dzu0119, bym kiedykolwiek widziau0142 tak sugestywne wykonanie Nothing More Than This. Aktorsko ru00f3wnieu017c jest bez zarzutu u2013 to on niesie cau0142e przedstawienie, wydobywaju0105c z kau017cdej myu015bli, gestu i chwili poku0142ady patosu, piu0119kna i zrozumienia.

James Dreyfus jest rewelacyjny w potru00f3jnej roli jako Pangloss/Cacambo/ Marcin u2013 zwinny, rubaszny, mu0105dry i w doskonau0142ej formie wokalnej. Nigdy nie widziau0142em go w lepszym wydaniu. Cassidy Janson stworzyu0102a filuternu0105, upartu0105 i urokliwu0105 Paquette; David Thaxton jako Maksymilian jest znakomity u2013 zdystansowany, ironiczny, finezyjnie nieznou015bny i wokalnie bezbu0142u0119dny.

Michael Cahill, Helen Walsh, Jeremy Batt i Rachel Burrell wyru00f3u017cniaju0105 siu0119 zaru00f3wno pod wzglu0119dem kunsztu aktorskiego, jak i wokalnego, ale tak naprawdu0119 w cau0142ym zespole nie ma ani jednego su0142abego ogniwa. Wszyscy pracuju0105 z ogromnym zaangau017cowaniem od pierwszej do ostatniej minuty.

Jackie Clune, graju0105ca Staru0105 Damu0119, mou017ce nie reprezentuje jeszcze tego samego poziomu co reszta obsady pod ku0105tem wokalnym i aktorskim, ale w trakcie trwania sezonu nabrau0142a pewnou015bci i biegu0142ou015bci. Dziu0119ki temu sceny oparte na jej udziale, a zwu0142aszcza Easily Assimilated, tu0119tniu0105 teraz tu0105 samu0105 energiu0105, co reszta tej mistrzowskiej uku0142adanki Whiteu2019a.

Muzycy graju0105 z wielku0105 wprawu0105 i chou0107 we wspaniau0142ej uwerturze wydawau0142o siu0119, u017ce instrumentu00f3w smyczkowych jest zdecydowanie zbyt mau0142o, to wrau017cenie szybko minu0119u0142o. To produkcja na u015bwiatowym poziomie u2013 National Theatre powinien ju0105 przeju0105u0107 i wystawiau0142 przez miesiu0105ce w ramach swojego repertuaru.

Wu0105tpiu0119, czy kiedykolwiek zobaczu0119 bardziej oczarowuju0105cu0105, radosnu0105 i doskonau0142u0105 inscenizacju0119 tej sztuki. Miu0119dzy innymi dlatego, u017ce Scarlett Strallen to najpewniej najlepsza Kunegunda, jaku0105 u015bwiat miau0127 okazju0119 ugou015bciu0107. Nigdy nie su0142yszau0142em, by Glitter And Be Gay zau015bpiewano z taku0105 lekkou015bciu0105 i maestriu0105 u2013 kau017cda nuta na swoim miejscu, kau017cde su0142owo wybrzmiau0142o idealnie, a kau017cdy przebiegu0142y czy chciwy zamysu0142 zostau0142 mistrzowsko oddany. Jest teu017c genialny moment z u017cyrandnolem, ktu00f3ry trzeba zobaczyu0107, by uwierzyu0107. Jej kreacja jest bezbu0142u0119dna; wykorzystuje kau017cdu0105 szansu0119, by bu0142ysnu0105u0107 u2013 czy to w momentach komediowych, czy wzruszaju0105cych. Jej duety z Fee su0105 subtelne, peu0142ne blasku i po prostu trafione w punkt. You Were Dead, You Know zachwyca. Scarlett bije na gu0142owu0119 Kristin Chenoweth, co mou017ce brzmieu0107 nieprawdopodobnie, ale taka jest prawda.

Tej genialnej produkcji nie mou017cna przegapiu0107. Warto zrobiu0107 wszystko, by zdobyu0107 bilet i zakosztowau0107 tej scenicznej ekstazy.