RECENZJA: Staged, BBC iPlayer ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje serial „Staged” autorstwa Simona Evansa z udziałem Davida Tennanta i Michaela Sheena, dostępny obecnie na platformie BBC iPlayer.

Staged (Wystawienie)

Dostępne teraz na BBC iPlayer

5 gwiazdek

Oglądaj teraz

Podczas gdy opłakujemy przedłużające się zamknięcie teatrów oraz niemal całkowite milczenie rządu i mediów w obliczu kryzysu branży, pojawia się prawdziwa lockdownowa perełka. Michael Sheen i David Tennant grają nowocześniejsze wersje samych siebie (można przypuszczać, że tylko ich bliscy wiedzą, na ile są one prawdziwe), którzy mieli wystąpić w nowej sztuce na West Endzie, nim pandemia Covid-19 pokrzyżowała te plany. Reżyser spektaklu, Simon Evans, przerażony wizją utraconej życiowej szansy, przekonuje aktorów do kontynuowania prób do sztuki „Sześć postaci w poszukiwaniu autora” przez internet.

To czysta przyjemność, głównie dzięki niesamowitej chemii między dwoma głównymi bohaterami. Nie tylko świetnie się dogadują, ale z radością wyśmiewają własne przywary i płyną w nurcie autoironii. Sheen – cały w brodzie i rozczochranych włosach, rozpraszany przez najmniejszy hałas („Ptaki powróciły do Port Talbot”) – przypomina pustelnika we własnej kuchni, albo raczej agresywnego Misia Paddingtona, którego nieruchome spojrzenie mrozi krew w żyłach. Cudownie jest usłyszeć cytaty z Dylana Thomasa i język walijski już w pierwszym odcinku. Widać, że jego postać jest bardziej impulsywna. Z kolei Tennant wydaje się bardziej chętny do działania i prób odświeżenia tekstu, choć jest równie zabawny – sprawia wrażenie bardziej spragnionego uwagi i jakby słabiej radzącego sobie z izolacją. Rzecz jasna, do samych prób dochodzi rzadko; zamiast tego panowie kłócą się o kolejność nazwisk w napisach końcowych (jeden z wielu udanych gagów), krytykują wzajemnie swoje role – przeszłe, obecne i przyszłe – oraz komentują życie w zamknięciu.

Serial działa jednak nie tylko dzięki duetowi marzeń – w tle buduje się fantastyczny zespół. Simon Evans (również scenarzysta i reżyser) jest absolutnie genialny; jego pełna niepokoju twarz wypełnia ekran, gdy próbuje nakłonić gwiazdy do współpracy (kapitalny żart z rozgrzewką „Cookie Jar” znajduje swój finał w ostatnich sekundach serii), a jego lęk wzrasta za każdym razem, gdy Sheen pojawia się w kadrze. Równie zabawna jest Nina Sosanya jako niewybredna w słowach agentka Jo, która doskonale wie, za jakie sznurki pociągnąć i jakich aktorów unikać. Żona Tennanta, Georgia, jest świetna jako zmęczona, lecz wspierająca partnerka, traktująca Davida jak swoje trzecie dziecko – kończy lekcje w domu o 10:30, „bo ileż można rysować tęczę na różne sposoby”. Anna Lundberg wykazuje się anielską cierpliwością do Sheena, a widz ma wrażenie, że w każdej chwili ktoś z nich pęknie i zacznie krzyczeć w otchłań. Ale oczywiście dają radę!

Do tego mamy wspaniałe występy gościnne: Samuel L. Jackson dopominający się swojej roli, Adrian Lester próbujący pogodzić zwaśnionych przyjaciół (tylko po to, by duet Sheen i Tennant zburzył jego zen w izolacji) oraz, w finałowym odcinku, pewna Dama, by wszystkimi rządzić, która kradnie każdą scenę! Ciekawy jest też wątek sąsiada Sheena, nadający całości nieco głębi, a cała produkcja udowadnia, że potrzeba jest matką wynalazku, stanowiąc fantastyczną odpowiedź na obecny kryzys. Serial kusi nas oczywiście wizją Sheena i Tennanta razem na scenie – jeśli nie w „Sześciu postaciach”, to może w sztuce napisanej przez Davida?

Zostałeś w domu? Sprawdź, co jeszcze można oglądać online w czasie zamknięcia teatrów.