ELEŞTİRİ: Dear Octopus, National Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies, Dodie Smith'in Londra Ulusal Tiyatrosu Lyttleton sahnesinde sergilenen Dear Octopus oyununu inceliyor.

Ariella Elkins Green, Dharmesh Patel, Billy Howle ve Amy Morgan. Fotoğraf: Marc Brenner Dear Octopus

Ulusal Tiyatro, Lyttleton Bölümü.

14 Şubat 2024

4 Yıldız

BİLET AYIRTIN Emily Burn'ün Dodie Smith'in 1938 tarihli eserinden yeniden sahneye koyduğu oyun, aile içi sürtüşmeler ve sevginin yankılarıyla dolu. Randolph ailesi, Dora ve Charles'ın 50. evlilik yıldönümlerini kutlamak üzere bir araya geliyor; tam dört nesil aynı çatı altında buluşuyor. Uzun yıllardır süregelen husumetler, sırlar, söylenmemiş arzular, hesaplaşma ve kutlama imkanları... Konu örgüsü biraz zayıf kalıyor ve geniş oyuncu kadrosu içinde kaçınılmaz olarak bazı karakterler derinleşemiyor. Ancak oyunun asıl gücü, Smith'in zeki ve iğneleyici repliklerle dolu diyaloglarında ve mükemmel oyunculuk sergileyen ekipte yatıyor. Frankie Bradshaw'un döner sahne tasarımı ise adeta oyunun gizli yıldızı; evin eskiyen ihtişamını, solmuş ve dökülen duvar kağıtlarını mükemmel şekilde yansıtıyor. Tıpkı bu aile gibi, o duvar kağıtlarının da asla değişmeyeceğini hissediyorsunuz.

Dear Octopus ekibi. Fotoğraf: Marc Brenner

Ailenin reisi Dora rolünde Lyndsay Duncan kusursuz bir performans sergiliyor; o muazzam sesiyle, ablası Belle (Kate Fahy'den bir başka harika karakter yorumu) hakkında iğneleyici sözler söylerken bile adeta bal damlıyor. Her zaman göz alıcı ve kusursuz makyajıyla Nora, "böyle bir yüzle yağmura çıkmanın" tehlikelerini sorguluyor. Belle ile Charles (Malcolm Sinclair'in asil ve hoşgörülü yorumuyla) arasındaki sahnede, Belle'in elli yıldır ona aşık olduğunu ve başarısız evliliklerini açık yüreklilikle anlatması ise gerçekten görkemli. Ancak izleyicinin asıl odak noktası, ailenin geri kalanı için artık açık bir sır haline gelmiş olan Fenny ve Nicholas arasındaki ilişki. Bessie Carter ve Billy Howle tarafından canlandırılan bu ikili, yerel bir tavuk çiftçisinden gelen evlilik teklifi tehdidiyle nihayet beklediğimiz o konuşmayı yapmak zorunda kalıyorlar. Birçok yönden oyunun kalbi onlar.

Malcolm Sinclair ve Kate Fahy. Fotoğraf: Marc Brenner

Muazzam senaryoda ve oyunculuklarda pek çok keyifli an var; özellikle Nora'nın aileyi bir araya toplayıp sonra her birini küçük işlere koştururken sergilediği o her halinden okunan sevgi büyüleyici. Oldukça naif ve sakin bir tempoda ilerleyen oyun, tıpkı Nicholas'ın "Sevgili Ahtapot" (Dear Octopus) konuşması gibi, zaman zaman konudan sapabiliyor ve bu biraz sabır zorlayıcı olabiliyor. Ulusal Tiyatro'da sahnelenen bir diğer aile draması olan "Till The Stars Come Down"un aksine, bu oyun çok daha sarsıntısız ve gerilim hiçbir zaman çok yükselmiyor.

Kate Fahy, Billy Howle, Lyndsay Duncan, Ariella Elkins Green, Isla Ithier ve Amy Morgan. Fotoğraf: Marc Brenner

Yine de bu oyun, başka bir savaşın eşiğindeki bir ailenin anlık bir portresi. Sahne geçişlerindeki radyo yayınlarında duyulan Chamberlain'in "zamanımızda barış" diplomasisi, bu ailenin ne kadar kırılgan bir hale geleceğini bizlere hatırlatıyor. O devasa eve muhtemelen kısa süre içinde ordu el koyacak ve insan, ailenin kaç üyesinin daha böyle kutlamalar için toplanmaya devam edebileceğini merak etmeden edemiyor. Güzel ve dokunaklı bir eser.