ELEŞTİRİ: Dick Whittington, London Palladium ✭✭✭✭✭

Douglas Mayo, London Palladium'daki Dick Whittington pandomimini inceliyor ve Dick'in büyük bir hayranı olduğunu bildirmekten mutluluk duyuyor!

Dick Whittington ekibi. Fotoğraf: Paul Coltas Dick Whittington

London Palladium

5 Yıldız

Bilet Ayırtın Geçen yıl London Palladium'da sahnelenen Cinderella beni biraz hayal kırıklığına uğratmıştı ama bu yılki Dick Whittington prodüksiyonunun büyük bir gelişme gösterdiğini söylemekten mutluluk duyuyorum; oyun süresi kısaltılmış, sunum derlenip toparlanmış ve yapım çok daha aile dostu bir hale getirilmiş.

Kaptan Nigel rolünde Nigel Havers ve Dick Whittington rolünde Charlie Stemp. Fotoğraf: Paul Coltas. Yıllar boyunca London Palladium'da Tommy Steele ve Norman Wisdom gibi yıldızların yer aldığı pek çok Dick Whittington yapımı sahnelendi. Bu sefer sıra Charlie Stemp'in performansında. Stemp'in yıldızı muazzam bir ivmeyle yükselmeye devam ediyor. Half A Sixpence'teki eleştirel başarısının ardından Stemp'i yakında Broadway'de Hello Dolly!'de izleyeceğiz; ancak burada, cana yakın tavrı başrole tam oturuyor ve Julian Clary gibi isimlerin karşısında sergilediği ciddi oyunculuk yeteneği, onu unutulmaz bir Dick yapıyor.

Çanların Ruhu rolünde Julian Clary. Fotoğraf: Paul Coltas

Julian Clary'den bahsetmişken, bu tek kişilik dev ordu resmen tüm prodüksiyona hükmediyor. Yapım bütçesinin yarısı muhtemelen sadece Hugh Durrant tarafından tasarlanan ve gece boyunca sahne sahne sergilenen o görkemli ve muhteşem kostümlere gitmiştir. Poker suratlı ve lezzetli bir performans; daha önce Çanların Ruhu'nun bu kadar baskın olduğu bir Dick Whittington görmemiştim ama Clary mucizeler yaratıyor ve diğer oyuncularla etkileşimleri beni gülmekten yerlere yatırdı.

Fareler Kraliçesi rolünde Elaine Paige. Fotoğraf: Paul Coltas

İngiliz müzikal tiyatrosunun kraliçesi Elaine Paige, kötü kalpli Fareler Kraliçesi rolünde. Kendi kariyeriyle inceden dalga geçtiği bu performansı büyük bir ustalıkla sergiliyor. Elaine'i böylesine devasa bir sahnede tekrar görmek harika. Sahneye tam anlamıyla hakim ve doğuştan bir kötü karakter performansı sergiliyor.

İkonik ve ödüllü tiyatro efsanesi Nigel Havers, bu yılki pandomime geçen yıla göre biraz daha geniş bir rolle dönüyor. Hatta bu yıl birkaç farklı kostümü bile var. Aferin Nigel!

Gary Wilmott ulusal bir değer ve dürüst olmak gerekirse Sarah Fitzwarren rolünün onun yeteneğini biraz kısıtladığını hissediyorum. Yine de ikinci perdedeki Londra metrosu temalı şovu, her türlü standartta muazzam bir başarıydı.

Dick Whittington'da Ashley Banjo ve Diversity. Fotoğraf: Paul Coltas

Paul Zerdin, Idle Jack rolünde bu yıl da harikaydı. Çocuklarla olan iletişimi çok doğal ve enerjik tavrı gösterinin dinamizmini sürekli canlı tutuyor.

Ashley Banjo ve Diversity, Sultan ve danışmanları rollerinde harikaydı; Emma Williams ise büyüleyici bir Alice Fitzwarren portresi çizdi.

Dick Whittington'da Gary Wilmot, Charlie Stemp ve Emma Williams. Fotoğraf: Paul Coltas

Gary Hind bu prodüksiyon için harika özgün şarkılar yazmış ancak birilerinin ses masası operatörüne müdahale etmesi gerekiyor; zira orkestra, sözlerin duyulma ihtimalini resmen bastırıyor. Ian Westbrook ve 3D Creations, London Palladium'un devasa sahnesini bilet fiyatına sonuna kadar değen görkemli setlerle doldurmuş.

Yönetmen Michael Harrison ve Koreograf Karen Bruce, beni şimdiden gelecek yılki projeyi bekleten bu akıcı ve eğlenceli akşam için tebriği hak ediyorlar.

14 Ocak 2018'e kadar

DICK WHITTINGTON İÇİN BİLET AYIRTIN