ELEŞTİRİ: End Of The Rainbow, Churchill Theatre Bromley (Turnede) ✭✭✭✭✭

Gary Wilmot, Lisa Maxwell ve Sam Attwater, End Of The Rainbow (Gökkuşağının Sonu) oyununda. Fotoğraf: Pamela Raith End Of The Rainbow

Churchill Theatre Bromley

9 Mart 2016

5 Yıldız

Bilet Al

Peter Quilter imzalı End Of The Rainbow, Judy Garland'ın Londra'daki Talk Of The Town sahnesindeki unutulmaz gösteri serisinin perde arkasına odaklanıyor. Mickey Deans ile olan ilişkisinin henüz ilk haftalarında olan Garland, hayatını kısıtlayan sözleşmelerden ilk kez kurtulmanın verdiği rahatlıkla sonunda finansal özgürlüğüne giden yolu aralıyor.

Quilter’ın oyunu, dört karakterli samimi bir yapıt olarak kurgulanmış; bu durum Garland’ın hayatının doğasını yansıtıyor; zira o, etrafında dönen evrenin her daim merkezindeydi.

Lisa Maxwell, End Of The Rainbow'da. Fotoğraf: Pamela Raith

Judy Garland rolünde Lisa Maxwell'i izliyoruz. Maxwell, çelişkiler yumağı ve duygu fırtınasıyla dolu bu karakteri; çiğ, inandırıcı ve son derece etkileyici bir performansla harmanlıyor. Gecenin büyük bölümünde sahnede olan Maxwell, tek kelimeyle muazzam.

Neredeyse tamamen Londra'daki bir otel dairesinde geçen hikâye, arada Talk Of The Town'a uzanarak Judy'nin efsanevi şarkılarını seslendirmesine olanak tanıyor. Özellikle 'The Man That Got Away' performansı çok etkileyici; Maxwell'in basit bir taklidin ötesine geçerek inanılmaz bir duygusal yoğunlukla dramatik bir performans sergileme yeteneğini gözler önüne seriyor.

Sam Attwater, genç nişanlı Mickey Deans rolüyle güçlü bir performans sergiliyor. Deans'in, (en azından Quilter’ın anlatımında) Garland ile olan ilişkisinde maddi kazancı ön planda tuttuğuna pek şüphe yok. Ancak, işler sarpa sardığında yeniden kontrollü ilaç kullanımını tercih eden Deans'in, böyle bir bağın neler getirebileceğini gerçekten anlayıp anlamadığı merak konusu.

Gary Wilmot, Garland’ın hayatındaki pek çok piyanistin bir karışımı olan Anthony Chapman karakterini canlandırıyor. Güçlü, samimi görünen ve Garland'a tamamen aşık olan eşcinsel Chapman, bu oyunda hem halkın hem de Garland hayranlarının ortak sesi niteliğinde. Wilmot; hırçın Garland ve manipülatif Deans arasında sakinleştirici bir etkisi olan, sıcak ve sağlam bir performans sunuyor.

Quilter, End Of The Rainbow oyununda Deans ve Chapman karakterlerini öyle titizlikle işlemiş ki, motivasyon ne olursa olsun Garland'ın dizginlenemez bir doğa gücü olduğunu gösteriyor. Garland, pek çok olağanüstü etkinin bir ürünüydü. Çoğu kişi ona yardım edebileceğine inandı ama nihayetinde o kendi kaderinin efendisi oldu; eserin trajedisi de kimsenin buna engel olamayışında yatıyor.

Lisa Maxwell ve Gary Wilmot, End Of The Rainbow'da. Fotoğraf: Pamela Raith

Daniel Buckroyd’un yönetimi oldukça akıcı ve izleyicinin Garland'ın duygusal açıdan yorucu dünyasında yolunu bulmasına yardımcı oluyor. Mekanlar arası geçişi zahmetsizce sağlayan David Shield imzalı dekor tasarımı da bu sürece büyük katkı sunuyor.

End Of the Rainbow, büyük Judy Garland'a dair toz pembe bir anma töreni değil; oyunda yetişkinlere yönelik dil, cinsel göndermeler ile uyuşturucu ve alkol bağımlılığına dair gerçekçi sahneler yer alıyor. Sunulan şey, zamanımızın en büyük sanatçılarından birinin karmaşık bir portresi.

End Of The Rainbow'daki olaylardan kısa bir süre sonra Garland hayata gözlerini yumdu ve tüm dünya pek çok kişinin kalbine dokunan bu sanatçının yasını tuttu. Wilmot’ın oyunun sonunda Garland’ın cenazesini (masraflarını Frank Sinatra karşılamıştır) ve kilisenin arkasındaki küçük piyanist topluluğunu anlattığı son konuşmasını, gecenin gidişatına dokunaklı ve ilginç bir epilog olarak buldum.

HÂLÂ BİRLEŞİK KRALLIK TURUNDA OLAN END OF THE RAINBOW İÇİN BİLET ALIN