RECENZJA: End Of The Rainbow, Churchill Theatre Bromley (trasa koncertowa) ✭✭✭✭✭

Gary Wilmot, Lisa Maxwell i Sam Attwater w spektaklu End Of The Rainbow. Fot: Pamela Raith End Of The Rainbow

Churchill Theatre Bromley

9 marca 2016

5 gwiazdek

Zarezerwuj bilety

End Of The Rainbow to sztuka Petera Quiltera ukazująca kulisy życia Judy Garland podczas jej słynnej serii koncertów w londyńskim Talk Of The Town. Zaledwie kilka tygodni po rozpoczęciu związku z Mickeyem Deansem, Garland – po raz pierwszy wolna od wyniszczających zobowiązań kontraktowych – w końcu wchodzi na ścieżkę do finansowej niezależności.

Sztuka Quiltera pomyślana jest jako kameralny spektakl na cztery osoby – taka też była natura życia Garland: stanowiła ona epicentrum wszechświata, który kręcił się wyłącznie wokół niej.

Lisa Maxwell w spektaklu End Of The Rainbow. Fot: Pamela Raith

W rolę Judy wciela się Lisa Maxwell. To kreacja, która łączy w sobie masę sprzeczności i emocjonalny rollercoaster, tworząc surowy, przekonujący i absolutnie hipnotyzujący występ. Obecna na scenie przez większość wieczoru, Maxwell jest po prostu zdumiewająca.

Akcja, osadzona niemal w całości w londyńskim apartamencie hotelowym, przenosi się od czasu do czasu do Talk Of The Town, co pozwala Judy na wykonanie kilku jej legendarnych utworów. „The Man That Got Away” robi szczególne wrażenie i pokazuje zdolność Maxwell do wyjścia poza zwykłe naśladownictwo, by dostarczyć dramatyczną interpretację o nieprawdopodobnej intensywności emocjonalnej.

Sam Attwater jako Mickey Deans tworzy silną kreację młodszego narzeczonego. Trudno wątpić, że Deans ostatecznie przedłożył korzyści finansowe nad relację z Garland (przynajmniej w wersji Quiltera), ale można się zastanawiać, czy szczerze zdawał sobie sprawę, z czym wiąże się ten związek, wybierając powrót do kontrolowanego podawania leków, gdy sytuacja stawała się zbyt trudna.

Gary Wilmot gra Anthony’ego Chapmana, postać będącą splotem wielu akompaniatorów Garland. Silny, pozornie szczery i całkowicie oddany gwiazdzie, homoseksualny Chapman jest w tym utworze głosem publiczności i najwierniejszych fanów Judy. Wilmot daje solidny występ pełen ciepła, stanowiąc uspokajający kontrast dla wybuchowej Garland i manipulującego Deansa.

Quilter bardzo starannie nakreślił role Deansa i Chapmana w End Of The Rainbow, by pokazać, że niezależnie od motywów, Garland była żywiołem nie do opanowania. Była produktem końcowym szeregu wyjątkowych wpływów. Wielu wierzyło, że może jej pomóc, ale ostatecznie ona sama była kowalem własnego losu, a tragedia tego utworu tkwi w fakcie, że nikt nie był w stanie tego powstrzymać.

Lisa Maxwell i Gary Wilmot w spektaklu End Of The Rainbow. Fot: Pamela Raith

Inscenizacja Daniela Buckroyda jest niezwykle sprawna i pomaga widzowi odnaleźć się w wyczerpującym emocjonalnie świecie Garland. Wspiera go scenografia Davida Shieldsa, która bez wysiłku manewruje między różnymi lokalizacjami.

End Of the Rainbow nie jest przesłodzonym wspomnieniem o wielkiej Judy Garland – pojawia się tu sporo ostrego języka, podtekstów seksualnych oraz nadużywania narkotyków i alkoholu. Otrzymujemy złożone studium jednej z największych artystek naszych czasów.

Niedługo po wydarzeniach przedstawionych w End Of The Rainbow Garland zmarła, a świat opłakiwał gwiazdę, która poruszyła tak wielu. Ostatnia mowa Wilmota opisująca pogrzeb Garland, opłacony przez Franka Sinatrę, oraz małe zgromadzenie pianistów Judy w głębi kościoła, wydała mi się niezwykle poruszającym i ciekawym epilogiem wieczoru.

ZAREZERWUJ BILETY NA END OF THE RAINBOW - TRASA PO WIELKIEJ BRYTANII