ELEŞTİRİ: Private Lives, Nigel Havers Theatre Company Turnede ✭✭✭✭

Tiyatro kedi dostumuz Libby Purves, şu anda turnesi devam eden Noel Coward klasiği Private Lives'ta başrolleri paylaşan Nigel Havers ve Patricia Hodge ikilisini izledi ve yorumladı.

Private Lives (Özel Hayatlar)

Nigel Havers Tiyatro Topluluğu turne kapsamında.

Turne Tarihleri

Doğruya doğru, geçen hafta kendime tam bir emekli keyfi ısmarladım ve harika geçti. Richmond'ın o ağırbaşlı atmosferinde, hafta içi indirimli bir matinede Christopher Luscombe'un uzun süredir beklenen (aslında turne çoktan Bath'ten başladığı için gala gecesinin ne zaman olduğunu kimse tam bilmiyor, ben sadece merakımdan bilet aldım) Private Lives yapımını izledim.

Beni asıl cezbeden, Nigel Havers ve Patricia Hodge'un, Coward'ın Elyot ve Amanda karakterleri için öngördüğü yaştan iki kat daha büyük olmalarıydı: 70 ve 75. Günümüz standartlarında bile, Deauville'de balayındayken yeni eşlerini terk edip eski aşklarıyla kaçmak ve Paris'te gözden uzak bir evde birbirlerinin kafasında eşya kırmak için oldukça ileri yaşlar.

Ama inanın bana, bu ikiliyle oyun harika işliyor. Matineyi dolduran izleyicilerin de çok iyi bildiği gibi, emekliler artık eskisi gibi değil; her atışmada ve barışmada kahkahalar havada uçuştu. Aşkın yaşı yoktur elbet, ancak Amanda'nın ağır bir yemek yedikleri gerekçesiyle Elyot'un kanepedeki kur yapma çabasını reddettiği, onun da bozulup kalkarken aniden bacağına kramp girdiği o anlarda, salondaki herkes o kadar tanıdık bir yerinden yakalandı ki hepimiz neşeyle kahkahalara boğulduk. Tek bir kusur var: Metindeki "beş yıllık" ayrılık süresi, Coward Mirasçıları'nın izniyle, gerçekçilik adına "yirmi beş yıl" olarak değiştirilmeliydi. Bunun dışında oyun, orta yaşın o hırçın ama tutkulu sevgisine tam oturuyor.

Tabii ki her iki oyuncu da keskin bir zekaya sahip, muazzam komedyenler. Havers, balkona ilk çıktığı an büyük bir alkış tufanıyla karşılanıyor; muhtemelen tiyatro sahnesinin çok ötesinde, Coronation Street dizisinde seksenlik Audrey'nin o güvenilmez sevgilisi rolüyle gönüllere taht kurduğu için. Ama o, "sevimli çapkın" rollerinin hakkını her zaman verir: ilk sahnede Amanda'yı yan balkonda görünce şık blazerı içindeki o panik dolu irkilmesinden, final sahnesinde bir brioche çöreğinin maksimum küstahlıkla nasıl yeneceğine dair sergilediği eşsiz performansa kadar muazzamdı. Hodge da ona her yönden eşlik ediyor. Yaşını gösteriyor (en azından o yaşın ulaşılabilecek en şık haliyle) ancak çizgili pijamaları içinde, hayatı boş vermiş umursamazlığıyla pek çok genç kadından çok daha çekici. İkili; kavga sahnelerini, kafada plak kırma anlarını, yayılıp barışma sahnelerini müthiş bir uyumla, iyi korunmuş iki panter kadar çevikçe başardı. İzlemesi büyük bir keyif; oyun boyu süren şaşkınlık nifaları ve kahkahalar bunun kanıtı. İkisi de gerçek birer matine idolü. Şapka çıkarıyorum.

İlk sahnede aklıma hüzünlü bir düşünce geldi. Simon Higlett'in tasarımı, özellikle de yirmili yılların o sanatçı ruhunu yansıtan Paris dairesi büyüleyici. Ancak ilk sahnede, başrol oyuncularının balkonlarının üzerinde öylece duran, fonksiyonel görünümlü iki otel balkonu daha var. İsterdim ki, bir çift oyuncu daha -belki de karakterlerin gençlik halleri- orada hayalet gibi belirsin, hatta meta-kurgusal bir şekilde hepimizin yaşlanıp da aslında hiç değişmemesinin ne kadar tuhaf ve harika olduğuna dair birkaç cümle fısıldasınlar...

BÜLTENİMİZE KAYDOLUN