RECENSIE: Private Lives, Nigel Havers Theatre Company op tournee ✭✭✭✭

Onze eigen theaterCat Libby Purves recenseert Nigel Havers en Patricia Hodge in Noel Cowards Private Lives, dat momenteel op tournee is.

Private Lives

Nigel Havers Theatre Company op tournee.

Tournee-data

Ik zal het maar gewoon eerlijk vertellen: vorige week had ik dé ultieme 'senioren-ervaring', en het was fantastisch. Een doordeweekse matinee met 65-plus korting in het stemmige Richmond voor de nieuwe tour-productie van Private Lives. Ik had geen idee wanneer de officiële premièreavond voor de langverwachte productie van Christopher Luscombe zou zijn – hij is immers al in Bath geweest – dus kocht ik uit pure nieuwsgierigheid kaartjes.

Die nieuwsgierigheid kwam voort uit het feit dat Nigel Havers en Patricia Hodge meer dan twee keer zo oud zijn als de personages Elyot en Amanda die Coward schreef: 70 en 75 jaar. Dat is, zelfs voor tegenwoordig, behoorlijk op leeftijd voor een onstuimige romance tussen oude vlammen die hun kersverse echtgenoten achterlaten in een hotel in Deauville tijdens hun huwelijksreis, om vervolgens in een Parijs appartement elkaars hersens in te slaan.

Maar mijn hemel, wat werkt het goed. Senioren zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, zoals het matineepubliek donders goed wist; er werd hartelijk gelachen om elke ruzie en verzoening. Liefde is liefde op elke leeftijd, maar we lagen allemaal in een deuk om de heerlijk herkenbare scène waarin Amanda de avances van Elyot op de bank afwijst omdat ze net zwaar getafeld hebben, waarna hij gepikeerd opstaat maar direct wordt overvallen door een plotselinge kramp in zijn kuit. Het enige minpuntje is dat de 'vijf jaar' scheiding uit de tekst, mits de erven van Coward toestemming geven, herschreven zou moeten worden naar vijfentwintig jaar. Puur voor de geloofwaardigheid. Verder past het stuk perfect bij de ruziemakende, uitgeputte genegenheid die bij de middelbare leeftijd hoort.

Natuurlijk zijn beide acteurs scherpe en briljante komedianten. Havers krijgt een daverend applaus bij zijn eerste verschijning op het balkon, waarschijnlijk omdat hij ver buiten het toneel geliefd is om zijn glansrol als de louche minnaar van de hoogbejaarde Audrey in Coronation Street. Maar hij speelt de charmante schavuit altijd voortreffelijk, en hier is hij subliem: van de eerste paniekerige trek in zijn chique blazer wanneer hij Amanda op het balkon ernaast ziet, tot een weergaloze demonstratie van hoe je een brioche met maximale brutaliteit eet in de slotscène. En Hodge doet niet voor hem onder. Ze ziet er weliswaar uit als haar leeftijd (althans, de meest onmogelijk chique versie daarvan), maar in haar gestreepte pyjama is ze sexier dan menig jongere vrouw door haar onbezorgde roekeloosheid. Het paar brengt het gevecht, het stukslaan van een plaat op zijn hoofd, het loungen en de verzoening prachtig over. Alles wordt magnifiek uitgevoerd, lenig als goed bewaard gebleven panters. Het is een genot, met 'oohs', 'aahs', gegiechel en lachsalvo's van begin tot eind. Beiden echte publiekslievelingen. Respect.

Eén weemoedige gedachte bekroop me tijdens de eerste scène. Het decorontwerp van Simon Higlett is fantastisch – vooral het Parijse appartement, erg kunstzinnig jaren twintig – maar in de eerste scène hangen er nog twee hotelbalkons boven die van de hoofdrolspelers, puur functioneel ogend. Ik had daar eigenlijk nog een paar koppels willen zien – misschien hun veel jongere zelven – die daar als schimmen verschenen, misschien zelfs met een verbaasde tekstregel of twee, in meta-stijl, over hoe vreemd en wonderlijk het is dat we allemaal oud worden maar nooit veranderen...

MELD JE AAN VOOR ONZE NIEUWSBRIEF