YAKINDA: Fight Like A Girl, Mountview Academy Of Theatre Arts

Julian Eaves, Nick Stimson ve James Atherton imzalı, British Youth Music Theatre tarafından Mountview Academy of Theatre Arts'ta sahnelenen yeni müzikal Fight Like A Girl'ü inceliyor.

Fight Like A Girl Cameron Mackintosh Tiyatrosu, Mountview Sahne Sanatları Akademisi, 31 Ağustos 2019. British Youth Music Theatre'ın (eski adıyla YMT) bu yılki programı kapsamında, köklü sahne sanatları okulunun yepyeni kampüsündeki yepyeni salonunda sahnelenen ilk eser izleyiciyle buluştu. Oldukça yerinde bir seçimdi. Üç yıl önce başlayan bu çalışma; boks dünyasına odaklanan, şehrin sert sokaklarında geçen ve gençlik yıllarının zorluklarını işleyen temasıyla, kentsel dönüşümde Brixton'ın birkaç yıl gerisinden gelse de aynı yolu izleyen Peckham semtinin atmosferine tam uyum sağlamış. BMYT, müzikal tiyatro sahnesi için yeni yazarları teşvik etme konusunda köklü bir geçmişe sahip; hatta National Youth Music Theatre ile birlikte bu alanda lider oldukları söylenebilir. Genel yapımcı Jon Bromwich, bu galada güvenilir iş birlikçileri Nick Stimson (metin, şarkı sözleri ve yönetmen) ve James Atherton'a (besteci ve müzik yönetimi) yönelerek, eski bir Alman Şansölyesinin Baader-Meinhof grubu için dediği gibi "aşırı hareketli ama anlayışı kıt" gençlerin hikayesini baştan sona yeniden yazdırdı. Karşımızda; doğumda ayrılmış, her ikisi de akranlarıyla çatışma içinde, çevrelerine uyum sağlayamayan, yetişkinler tarafından anlaşılamayan ve durmak bilmeyen akran baskısı, zorbalık ve şiddetle sarmalanmış ikizlerin kasvetli hikayesi var. Gerçekten de karanlık bir öykü; neşeli anlar oldukça kısıtlı. Talia Sanz'ın sade, yalın ve derin bir hüzün barındıran tasarımı da bu havayı pekiştiriyor (Carl Turner Architects tarafından tasarlanan binanın hapishane bloklarını andıran giriş holüyle ilginç bir uyum içinde; tiyatro salonu ise daha insancıl bir prosenyum düzeninde kurgulanmış). Joe Thomas ışık tasarımıyla hem destansı anlar yaratmayı hem de merkezdeki samimi hikayeyi ön plana çıkarmayı başarmış. Aiden Connor'ın ses tasarımı, elektronik altyapılı müzikleri genç oyuncuların sesleriyle dengeli bir şekilde birleştirerek yüksek kalitede bir duyum sunuyor. Atherton'ın imzasını taşıyan müzikler ise gerçekten büyüleyici; enerjik toplu parçalardan, bestecinin ustalığını konuşturduğu dokunaklı ve melankolik ezgilere kadar geniş bir yelpaze sunuyor. Kadrodaki otuzdan fazla genç oyuncu için bu eseri icra etmek büyük bir keyif olmalı. Şarkı sözleri çok başarılı olsa da, anlatım kısımlarında ve koro bölümlerinde tekrarlara biraz fazla başvurulmuş. Sahneleme son derece net ve anlaşılırdı. Gençlerin her şeyi ciddiye alma eğilimi bu eserde de kendini gösteriyor ve kısa hazırlık süreci nedeniyle bazı detaylar ve nüanslar arka planda kalabiliyor. Ancak Atherton'ın müzikal dünyası içindeki hikaye geçişleri daha fazla özen isteyebilir. Hal Prince'in dediği gibi; müzikal tiyatro aslında bu geçişlerden, yani konuşmadan şarkıya, hareketten dansa geçme sanatından ibarettir. Bu dengeleri kurmak her zaman zordur, özellikle de yazar ve yönetmen aynı kişi olduğunda. Belki taze bir bakış açısı, eseri daha tutarlı bir yapıya kavuşturabilirdi. Yine de, hem kadronun hem de seyircinin büyük keyif aldığı, duygusal açıdan tatmin edici ve değerli bir çalışma ortaya çıkmış. Geliştirilme aşamasındaki eserler ve profesyonel olmayan yapımlar için yıldız değerlendirmesi yapılmamaktadır.

BRITISH YOUTH MUSIC THEATRE WEB SİTESİ