Evening Standard Awards: Onze visie op de genomineerden

Genomineerd: Gillian Anderson, A Streetcar Named Desire; Tom Hiddleston, Coriolanus; Billie Piper, Great Britain; Kristin Scott Thomas, Electra (Foto's: Johan Persson, Alastair Muir, Tristram Kenton) Onze hoofdrecensent Stephen Collins deelt zijn visie op de shortlist van de Evening Standard Awards.

De genomineerden voor de Evening Standard Awards 2014 zijn bekendgemaakt:

Beste Acteur Tom Hiddleston voor Coriolanus (Donmar Warehouse) Ben Miles voor Wolf Hall & Bring Up the Bodies (RSC Swan & Aldwych) Mark Strong for A View from the Bridge (Young Vic) Natasha Richardson Award voor Beste Actrice Gillian Anderson voor A Streetcar Named Desire (Young Vic) Helen McCrory voor Medea (National Theatre's Olivier) Tanya Moodie voor Intimate Apparel (Ustinov Bath & Park Theatre) Billie Piper voor Great Britain (National Theatre's Lyttelton) Kristin Scott Thomas voor Electra (Old Vic) Nook Award voor Beste Toneelstuk Intimate Apparel door Lynn Nottage (Ustinov Bath & Park Theatre) The James Plays door Rona Munro (Edinburgh Festival Theatre & National Theatre’s Olivier) King Charles III door Mike Bartlett (Almeida & Wyndham's) The Nether door Jennifer Haley (Royal Court) Ned Sherrin Award voor Beste Musical Dogfight (Southwark Playhouse) Here Lies Love (National Theatre's Dorfman) The Scottsboro Boys (Young Vic & Garrick) Sunny Afternoon (Hampstead & Harold Pinter Theatre) Milton Shulman Award voor Beste Regie Stephen Daldry voor Skylight (Wyndham's) Yaël Farber voor The Crucible (Old Vic) Jeremy Herrin voor Wolf Hall & Bring Up the Bodies (RSC Swan & Aldwych) Ivo van Hove voor A View from the Bridge (Young Vic) Emerging Talent Award in samenwerking met Burberry Matthew Beard voor zijn rol in Skylight (Wyndham's) John Dagleish voor zijn rol in Sunny Afternoon (Hampstead & Harold Pinter Theatre) Robert Hastie voor zijn regie van My Night With Reg (Donmar Warehouse) Laura Jane Matthewson voor haar rol in Dogfight (Southwark Playhouse) Beste Ontwerp in samenwerking met Heal's Bunny Christie voor Emil and the Detectives (National Theatre's Olivier) Es Devlin voor American Psycho (Almeida) Mark Henderson voor het lichtontwerp van Kate Bush' Before the Dawn (Eventim Apollo) Ashley Martin-Davis voor Wonderland (Hampstead) Charles Wintour Award voor Meest Veelbelovende Toneelschrijver Barney Norris voor Visitors (Arcola) Dan O’Brien voor The Body of an American (Northampton Royal & Derngate & Gate Notting Hill) Beth Steel voor Wonderland (Hampstead) Zoals altijd bij deze prijzen is de selectie verrassend en soms wat merkwaardig. Er zijn opvallende afwezigen: de adembenemende herneming van Carousel bij het Arcola; Bob Crowley’s prachtige decor voor Skylight; Tim Pigott-Smith’s loepzuivere vertolking van de titelrol in Charles III; Imelda Staunton’s wonderschone, subtiele en intense rol in Good People; Richard Armitage’s schitterende John Proctor en het verbazingwekkende decor van Soutra Gilmour voor The Crucible in het Old Vic; de sublieme prestatie van Linda Bassett als de verouderende moeder die wegglijdt in dementie in Visitors; Rory Mullarkey’s confronterende nieuwe stuk The Wolf From The Door en de lumineuze rol van Anna Chancellor daarin; de nieuwe musical The Return Of The Soldier in Jermyn Street; Dessa Rose in de Trafalgar Studios met de weergaloze Cynthia Erivo; de strakke, meeslepende productie van Pacific Overtures in het Union Theatre; de sfeervolle en intrigerende nieuwe musical Thérese Raquin in de Finborough en later The Park Theatre; en het geweldige Urinetown. De lijst met omissies is lang.

Toch staan er veel waardige genomineerden op de uiteindelijke shortlist en, voor wat het waard is, zou ik de prijzen aan de volgende namen geven:

Beste Acteur Mark Strong voor A View from the Bridge (Young Vic) Natasha Richardson Award voor Beste Actrice Gillian Anderson voor A Streetcar Named Desire (Young Vic) Nook Award voor Beste Toneelstuk King Charles III door Mike Bartlett (Almeida & Wyndham's) Ned Sherrin Award voor Beste Musical Here Lies Love (National Theatre's Dorfman) Milton Shulman Award voor Beste Regie Ivo van Hove voor A View from the Bridge (Young Vic) Emerging Talent Award in samenwerking met Burberry Robert Hastie voor zijn regie van My Night With Reg (Donmar Warehouse) Beste Ontwerp in samenwerking met Heal's Es Devlin voor American Psycho (Almeida) Charles Wintour Award voor Meest Veelbelovende Toneelschrijver Barney Norris voor Visitors (Arcola) Het is bijna lachwekkend om te moeten kiezen tussen de verbazingwekkend heldere regie van Robert Hastie voor de Donmar-herneming van My Night With Reg en de zelfverzekerde, meesterlijke rol van Matthew Beard in Skylight. Maar dat is nu eenmaal het karakter van deze categorie. Het zou me ook niet verbazen als Yaël Farber de prijs voor Beste Regie wint, want haar regie van The Crucible was onthullend en buitengewoon. Zowel Farber als Van Hove leverden briljante herinterpretaties van bekende teksten en vonden beiden rauwe, frisse manieren om de kracht van die teksten te laten resoneren. In alle eerlijkheid zou ik ze de prijs samen laten delen.

Ik twijfel echter of de Evening Standard Awards nog wel echt betekenis hebben na de commotie rondom de uitslag van vorig jaar, toen de publieke discussie losbarstte over de boze reacties en het opstappen van juryleden die zogenaamd op de winnaars hadden gestemd.

Wat het West End meer dan wat ook nodig heeft, is een reeks echt onafhankelijke prijzen, gebaseerd op het oordeel van vakgenoten, critici en het publiek. Het feit dat iets of iemand populair of fotogeniek is, betekent niet automatisch dat het artistiek gezien ook goed is.

Prijzen zouden moeten gaan over uitmuntendheid, niet over de impact die ze kunnen hebben op de looptijd van een productie of om redenen die te maken hebben met reclame, sponsoring of populariteit. Kwaliteit is de sleutel tot de toekomst van West End en het ambacht dat toneel heet. Dat is waar iedereen naar zou moeten streven, niet naar populariteit.

Natuurlijk kan uitmuntend werk populair zijn, en populaire producties kunnen uitmuntend zijn. De kunst van vakprijzen is juist om kwaliteit een moment in de schijnwerpers te gunnen, zelfs als het (nog) niet populair is. Want de makkelijkste manier om iets populair te maken, is door de uitmuntendheid ervan te erkennen.