INTERVIEW: Good Grief – Een ode aan het theater

In een tijd waarin het publiek hunkert naar de spanning van live theater, presenteren de makers van Good Grief de theaterliefhebber iets werkelijk unieks. De productie is een viering van het snijvlak tussen theater en film, terwijl de intimiteit van een kwetsbaar tweepersoonsstuk behouden blijft.

Nikoletta Soumelidis spreekt met Lorien Haynes en Natalie Abrahami, respectievelijk de schrijver en regisseur van deze innovatieve gefilmde theaterproductie, over de toekomst van het theater en de vertegenwoordiging van vrouwelijke stemmen in de sector.

Het huidige klimaat kan ontmoedigend aanvoelen voor kunstenaars, en toch bloeit er midden in de chaos een stuk dat in een wereld vóór corona nooit het podium zou hebben gehaald. Hoe is dit stuk tot stand gekomen? Lorien: Ik was net klaar met de film ‘Everything I Want To Tell My Daughter About Men’, bestaande uit 23 scènes geregisseerd door 21 vrouwen. Een van hen was producent Amy Gardner. Amy filmde een van de verhalen met mij en Jonathan Firth. Ze begon mijn andere werk te lezen en vroeg: "Heb je nog korte toneelstukken?" Good Grief is een stuk in drie bedrijven, maar begon als een eenakter. Er werd me verteld dat het nooit gemaakt zou worden omdat het te kort was en ik het moest uitbouwen tot een avondvullende voorstelling. Ik had nooit durven dromen dat de versie als eenakter een eigen leven zou gaan leiden. Dat Platform me benaderde, had ik nooit verwacht. Dat was gewoon geweldig. Natalie, met jouw unieke cv als regisseur van theater, opera en film: waarin verschilt Good Grief van 'normale' toneel- of filmproducties? Natalie: Repeteren via Zoom was op een bepaalde manier heel prettig. Ik was verbaasd over de verstandhouding en synergie die we vonden, maar het is heel lastig om die subtiele, menselijke interacties te kopiëren. De gezamenlijke theepauze is zo'n essentieel onderdeel van je repetitieproces.

Focussen op een scherm is niet hetzelfde als in een repetitieruimte staan, dus ik vond het heerlijk dat we dat groepsgevoel hadden met Lori, Sian en Nikesh; zij waren echt een genot om mee te werken. Soms stond alleen de audio aan of zette Sian haar eigen beeld uit, zodat Nikesh alleen haar zag en zij alleen Nikesh.

Good Grief

We hadden een GoPro neergezet zodat je ons kon zien rondrennen als kippen zonder kop. Ik denk dat iedereen heel Netflix inmiddels wel heeft uitgekeken, dus ik wilde per se niet iets maken dat daarop leek. We proberen je een voorstelling te laten zien die in een echt theater had kunnen staan. We wilden het publiek er echt onderdeel van maken, daarom is de esthetiek zo theatraal, met al die kartonnen dozen. Het was een liefdesbrief aan het theater; we moesten mensen eraan blijven herinneren dat we hiernaar zullen terugkeren.

Dit stuk was niet alleen vooruitstrevend qua productie, maar ook qua representatie in de kunsten. Hoe voelde het om deel uit te maken van een overwegend vrouwelijk team en wat is jullie ervaring in een door mannen gedomineerde industrie? Natalie: Ik heb me altijd gesteund gevoeld door zowel mannen als vrouwen in dit vak en ik heb geweldige mentoren gehad van alle genders, maar ik denk niet dat er sprake is van gelijkheid. Ik maakte me destijds zorgen of ik na het krijgen van kinderen nog wel een carrière zou hebben om naar terug te keren. Het werk dat nu wordt verzet op het gebied van representatie had al veel eerder moeten gebeuren. Ik hoop dat de pandemie mensen heeft gedwongen om te zeggen: "Kijk, dit moet veranderen qua gelijkheid." Toen Carrie en ik bij het Gate Theatre werkten, probeerden we vrouwelijke toneelschrijvers en ontwerpers te promoten om de balans te herstellen, maar er is natuurlijk altijd meer werk aan de winkel. Lorien: Ik heb de afgelopen twee jaar gewerkt aan een project met uitsluitend vrouwelijke regisseurs. Een van de uitgangspunten van onze productie was dat we een crew hadden die voor minstens de helft uit vrouwen bestond. Dat was lastiger dan je zou denken, omdat er minder vrouwen in dit vakgebied werkzaam zijn. Ik wil niet generaliseren over gender, maar wat me opviel op een volledig vrouwelijke set was een opvallend gebrek aan conflict. Ik merkte dat vrouwelijke regisseurs op een zeer collaboratieve manier met hun vrouwelijke cameramensen (DP's) werkten. Platform deed haar uiterste best om sterke vrouwen voor het team te vinden, zoals Fin Oates en Isobel Waller-Bridge, maar het voelde niet als een actie tégen mannen. Het gaat niet alleen om gender, ook om karakter, maar wat prachtig was bij de film ‘Everything’, was dat iedereen die haar eerste film maakte, er direct nóg een wilde maken. Ik vond het heel vruchtbaar om in een ruimte te stappen waar vrouwen elkaar actief steunen. Natalie gaf me bijvoorbeeld de ruimte om bij elke repetitie aanwezig te zijn als schrijver. Het was een enorme luxe om de scripts te herschrijven en met de acteurs te praten; ik was onder de indruk van haar vrijgevigheid. Good Grief is een prachtig voorbeeld van innovatie in een moeilijke tijd voor onze sector. Hoe zie jij het theater veranderen? Natalie: Ik heb livestreams altijd geweldig gevonden. Als kersverse moeder was ik er heel dankbaar voor. Ik hoop dat dit betekent dat niet alleen de grote gezelschappen dit kunnen doen, maar ook de kleinere theaters. Het was fantastisch om ‘Crave’ vanuit Chichester op slippers thuis te zien, of de ‘Dream’ van de RSC online. De motion capture, al die innovaties – het is een kans en ik ben heel benieuwd waar men in de toekomst heen gaat. Lorien: De uitdaging is dat we nu geen fysiek theater kunnen maken. Hoe gaan we verder, zelfs met het vaccin? Ik denk dat openluchttheater de weg vooruit is. We moeten bewuster omgaan met geld en reizen. We zitten in een soort oorlogssituatie en zo moeten we het ook behandelen. We hebben een keuze: we leren hiervan, we proberen het verschil te maken en we vechten voor de juiste doelen. Is er iets wat je in de toekomst nog op het toneel zou willen proberen? Lorien: Een vriend van mij in L.A. leidt het Wallis Annenberg theater. Ze bouwen daar een openluchttheater met 100 plaatsen op anderhalve meter. Hij heeft interesse in de langere versie van Good Grief. In de eenakter is Adam de partner en de vertegenwoordiger van de liefdesrelatie. Cat is de vriendin en vertegenwoordigt de vriendschappen in haar leven. In de langere versie is er ook een veel jongere zus, die de familie representeert in het rouwproces. Ik wilde die hiërarchie van rouw laten zien: hoe familie, vrienden en partners heel verschillend omgaan met verlies en hoe die navigatie een vreemde dans tussen hen drieën wordt. Natalie: Ik hou van dat gevoel dat je niet weet of iets wel kan. In mijn privéleven mijd ik risico's, maar in mijn werk zoek ik de adrenalinekick op. Ik zeg vaak tegen mensen: "Ik heb je alles verteld wat ik weet over het project. Het volgende deel moeten we samen ontdekken." Het is een echt avontuur. Als je echt iets nieuws probeert te maken, zullen er dingen mislukken. Dat is de aard van innovatie. Good Grief is tot 15 april te streamen via ATG. KOOP EEN STREAMINGPASS VOOR GOOD GRIEF Lees onze recensie van Good Grief.

Nikoletta Soumelidis is een viertalige acteur en schrijver. Haar werk voor en na haar afstuderen aan het Drama Centre London omvat onder meer ‘Richard Thomas’ Wrong Songs for Christmas’ (National Theatre), ‘Always Again’ (Old Red Lion Theatre) and ‘A Midsummer Night’s Dream’ (Bush Theatre). Als schrijver werkte ze nauw samen met Maktub Theatre en haar eerste avondvullende stuk ‘Spent’ is momenteel in ontwikkeling bij Magnetic Island Theatre.