RECENSIE: All-male HMS Pinafore, Wilton's Music Hall ✭✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Sasha Regan's All-Male HMS Pinafore in Wilton's Music Hall, Londen.

Scott Armstrong (Little Buttercup) en bemanning. Foto: Mark Senior

Sasha Regan's All-Male HMS PinaforeWilton's Music Hall, 22 maart 2022 5 Sterren BOEK TICKETS Het is het kenmerk van een werkelijk grootse productie dat bij een herhaalbezoek alles weer even fris, opwindend en verrukkelijk aanvoelt als de eerste keer.  Dat is zeker het geval bij deze herneming van Sasha Regan's heerlijke, volledig mannelijke interpretatie van Gilbert en Sullivans doorbraakhit, die momenteel het publiek in Wilton's Music Hall betovert en van energie voorziet. Er is iets bijzonder toepasselijks aan de keuze voor deze locatie: de vergane glorie van deze muziekzaal uit het midden van de negentiende eeuw vormt het perfecte kader voor Ryan Dawson Laights visionaire, sobere ontwerp (ondersteund door Kingsley Hall), waarbij de actie zich afspeelt in het rammelende, krakende ruim van een oorlogsschip uit de Tweede Wereldoorlog.  Daar spelen de verveelde en gespannen matrozen het verhaal na, gebruikmakend van wat er maar voorhanden is aan rekwisieten en subtiele kledingaanpassingen. Zo bereiken ze gewaagde, eenvoudige transformaties die ons van de ene eeuw naar de andere voeren, van man naar vrouw, van de realiteit naar de verbeelding; kortom, om dat allerlastigste te realiseren: het blootleggen van het kloppende hart van het theater zelf. De cast van Sasha Regan's All-Male HMS Pinafore. Foto: Mark Senior Hoewel sommigen wellicht verlangen naar meer verfijning en budget, is er niets ter wereld dat het genie van bijvoorbeeld Lizzi Gee's choreografie kan vervangen: de manier waarop zij met één enkele pasverandering het mannelijke ensemble laat transformeren in de opkomst van het 'vrouwelijke' koor, bezorgt je rillingen over de rug – een gevoel dat je nooit meer vergeet.  Keer op keer sturen haar groeperingen en gebaren golven van plezier de zaal in, waarmee ze suggereert dat er onder de uiterlijke eenvoud en soberheid van de productie een verhaal van grote waarheid schuilt.  In een wereld waar dat een steeds schaarser goed wordt, is dat alleen al reden genoeg om te gaan. Maar dit werk biedt zoveel meer.  Als regisseur onderzoekt Sasha Regan – die al decennia in haar Union Theatre en elders meer heeft gedaan om nieuwe benaderingen van musicaltheater in dit land te promoten dan bijna wie dan ook – op behendige wijze de conventies van de Savoy-opera's om de menselijke verhalen die ze bezielen te belichten.  Librettist W.S. Gilbert staat bekend als satiricus, maar hoeveel van ons staan stil bij wat satire echt probeert te bereiken?  Het is niets minder dan het blootleggen van onoprechtheid en het gebrek aan integriteit aan de schandpaal van terechte spot.  En hier staat Regan haar wendbare, gespierde cast vakkundig toe om precies dat te doen.  Sam Kiplings fantastisch gezongen Josephine is de eerste die onze hartstochtelijke respons opwekt, met een paar zinderende hoge noten die Sullivans muzikale ambities volledig eer aandoen.  Daarentegen herinnert Juan Jacksons charmante dramatische tenor ons aan de wortels van de componist in de beste tradities van de opera buffa.  In een modernere stijl brengt David McKechnie een Robert Lindsay-achtige dedain aan in de rol van de ijdele, incompetente en corrupte Sir Joseph Porter, KCB (sommige dingen in dit land lijken niet veel te veranderen, wel?).  De casting over de gehele linie is voortreffelijk, met Danny Beckers zeer 'West End'-achtige Ralph Rackstraw, Jazz Evans' pantomime-achtige Dick Deadeye, Scott Armstrongs wulps-slimme Schotse Little Buttercup en ensemble-trouwe Richard Russell Edwards met een messcherpe Cousin Hebe, die allen hun rollen inkleuren met dezelfde buitengewone mix van fantasie en oprechtheid. Sam Kipling (Josephine) en Juan Jackson (Captain Corcoran). Foto: Mark Senior Met het geheel ingenieus uitgelicht door Ben Bull, past de gehavende neoklassieke locatie bij de komische operavorm van G&S als een handschoen (dat dacht ik ook toen ik hetzelfde werk een paar jaar geleden in de Hackney Empire zag – als tournee-productie is dit bijna niet te verslaan).  Bull mengt een enigszins dromerige, bijna vluchtige weergave van de 'echte' jaren 1940-setting met gedurfde, expliciet 'platte' lichtvlakken voor de historische scènes; vervolgens verweeft hij deze – aanvankelijk bijna onmerkbaar – tot een volledig samengesmolten geheel dat zowel de ratio als de ziel aanspreekt.  Ondertussen stuurt muzikaal leider Ashley Jacobs op een enkele, zacht versterkte piano een betrouwbare koers door de vele en gevarieerde wateren van de overvloedige partituur; hij is de ideale begeleider, of het nu gaat om zang, dans of dramatische actie. Jaren geleden, toen deze locatie nieuw was, vormden matrozen (en hun 'kennissen') een belangrijk deel van het doelpubliek, maar zij werden op het balkon afgezonderd, omringd door acanthusbladeren van papier-maché, terwijl de chiquere middenklasse voor twee pence extra van de meer respectabele voorste rijen genoot.  Wanneer je de show vandaag de dag ziet, met zijn onverbloemde confrontatie met diezelfde sociale scheidslijnen, vraag je je af of hun geesten nog aanwezig zijn om mee te kijken en misschien hun eigen commentaar te leveren.  Wat zij er ook van mogen vinden, ik weet wat ik denk. Sasha Regan's All-Male HMS Pinafore speelt tot 9 april in Wilton's Music Hall en daarna van 21 tot 27 april 2022 in het Theatre Royal Winchester.