RECENSIE: Angela - een audiospel van Mark Ravenhill ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Mark Ravenhills autobiografische toneelstuk Angela, gepresenteerd als onderdeel van Sound Stage, een nieuw online platform voor audio-theater.

Mark Ravenhill met zijn filmcamera in 1971. Foto: Mark Ravenhill Angela Angela. Streaming: 26-28 maart & 1-2 april (alle voorstellingen om 19:00 uur, behalve op 28 maart op 16:00 uur) - www.pitlochryfestivaltheatre.com en www.lyceum.org.uk

4 Sterren

Angela is het eerste stuk in het openingsseizoen van Sound Stage, een nieuw digitaal audioplatform van Pitlochry Festival Theatre, het Royal Lyceum Theatre en Naked Productions. Het is tevens het eerste autobiografische stuk van Mark Ravenhill. Op 84-jarige leeftijd blikt Ravenhills moeder Angela, die aan dementie lijdt, terug op haar leven. Terwijl ze worstelt met haar herinneringen, reflecteert ze op de uitdagingen van het moederschap en haar doodgeboren dochter. De rode draad van het stuk is Marks levenslange liefde voor ballet, en zijn pogingen om dit op zijn vijftigste eindelijk te leren. Het is met een open hart geschreven, prachtig en ontroerend, en voert ons mee in Angela's verwarde geest, die bij vlagen wordt verlicht door een ontwapenende helderheid.

Mark Ravenhill als baby in 1967 met zijn moeder Angela en zijn vader Ted. Foto: Mark Ravenhill Angela

Centraal in haar herinneringen staat Marks kinderlijke fascinatie voor de balletverfilming van Beatrix Potters verhalen, met name die van Kwakkel de Eend (Jemima Puddle-Duck). Het is een herinnering die Mark had weggestopt, maar die weer naar boven kwam nadat zijn moeder overleed en hij begon aan dit stuk. (Hij was nogal veeleisend in zijn poging om de dans van Kwakkel na te bootsen en was nooit tevreden met haar creaties: "Hij wilde altijd meer!") Zijn vader Ted leest hem verhaaltjes voor en verzorgt de badrituelen; de liefde spat werkelijk van elke regel van dit stuk af. Een topcast roept sterke beelden op terwijl je luistert: Mark in zijn Kwakkel-kostuum terwijl zijn vader hem filmt, de passie voor amateurtoneel en de walnotentaart. Pam Ferris is fantastisch als de oudere Angela; ze neemt de luisteraar mee in haar vertrouwen en haar verwarring. Soms vergeet ze dat ze een zoon heeft en verlangt ze naar de dochter die ze verloor, maar bovenal blijft het een portret van een sterke vrouw. Toby Jones speelt een gevoelige, krachtige Ted, een constante steun door de jaren heen.

Onder de prachtige regie van Polly Thomas structureert Ravenhill zijn verhaal perfect. Hoewel het overduidelijk autobiografisch is, bevat het veel scènes die ook bij de luisteraar een snaar zullen raken. Mijn eigen moeder leed in haar laatste jaren aan dementie, en hoewel mijn ervaring anders was, waren er veel momenten van herkenning. Het stuk is nietsontziend in de weergave van de wreedheid van dementie, maar liefde, vriendelijkheid en steun blijven de boventoon voeren. Prachtig, niet te missen werk van het gehele gezelschap.