ELEŞTİRİ: Mark Ravenhill'den Bir Sesli Oyun: Angela ✭✭✭✭

Paul T Davies, yeni dijital ses tiyatrosu platformu Sound Stage kapsamında sunulan Mark Ravenhill'in otobiyografik oyunu Angela'yı değerlendiriyor.

Mark Ravenhill 1971'de sinema kamerasıyla. Fotoğraf: Mark Ravenhill Angela Angela. Yayında: 26-28 Mart ve 1-2 Nisan (Tüm gösterimler saat 19:00'da, 28 Mart saat 16:00 hariç) - www.pitlochryfestivaltheatre.com ve www.lyceum.org.uk

4 Yıldız

Sound Stage, Pitlochry Festival Theatre, Royal Lyceum Theatre ve Naked Productions tarafından sunulan yeni bir çevrimiçi sesli dijital tiyatro platformu; Angela ise bu platformun açılış sezonunun ilk oyunu ve Mark Ravenhill’in ilk otobiyografik yapıtı. Ravenhill'in 84 yaşındaki demans hastası annesi Angela, zihnindeki anılarla mücadele ederken hayatına dönüp bakıyor. Anne olma süreci, düşük yaptığı kızı gibi zorlukları anımsarken, oyunun iskeletini Mark'ın hayat boyu süren bale aşkı ve ellili yaşlarında bale öğrenme çabası oluşturuyor. Büyük bir samimiyetle kaleme alınan bu dokunaklı ve etkileyici eser, bizi yer yer berraklaşan ama genelde Angela'nın karmaşıklaşan zihnine konuk ediyor.

Mark Ravenhill 1967'de henüz bir bebekken annesi Angela ve babası Ted ile birlikte. Fotoğraf: Mark Ravenhill Angela

Anıların merkezinde, Mark'ın çocukluğunda Beatrix Potter Masalları'nın bale filmine, özellikle de Ördek Jemima'ya olan tutkusu yer alıyor. Mark'ın derinlere gömdüğü ancak annesinin vefatıyla oyunu yazmaya başladığında gün yüzüne çıkan bir anı bu. (Küçük Mark, Jemima dansını yeniden canlandırmak konusunda oldukça talepkardır, annesinin hazırladığı kostümleri asla yeterli bulmaz, "Daima daha fazlasını isterdi!"). Babası Ted masallar okur, banyo ritüellerini üstlenir; oyunun her bir satırından sevgi fışkırıyor. Muazzam oyuncu kadrosu, dinlerken zihninizde güçlü imgeler uyandırıyor: Jemima kostümü içindeki Mark, onu kameraya çeken babası, Angela'nın amatör tiyatro tutkusu ve cevizli keki... Pam Ferris, yaşlı Angela rolünde harikalar yaratıyor; dinleyiciyi güvenine ve kafa karışıklığına ortak ediyor. Bir oğlu olduğunu unutup kaybettiği kızının özlemini çekerken bile güçlü bir kadın portresi çizmeyi başarıyor. Toby Jones ise hikaye boyunca sarsılmaz bir destek olan baba Ted karakterine hassas ve güçlü bir yorum katıyor.

Polly Thomas tarafından ustalıkla yönetilen oyunda Ravenhill, hikayesini kusursuz bir yapıyla kurguluyor. Otobiyografik olmasına rağmen, dinleyicilerin kendinden çok şey bulacağı pek çok sahne mevcut. Annem son yıllarında demansla mücadele etmişti; benim deneyimim farklı olsa da oyunda tanıdık gelen pek çok an vardı. Demansın acımasızlığını tüm gerçekliğiyle gözler önüne seriyor ancak sevgi, şefkat ve dayanışma her an hissediliyor. Tüm ekibin imzasını taşıyan, kaçırılmaması gereken, büyüleyici bir çalışma.