RECENSIE: Another America, Park Theatre ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Another America, een nieuw toneelstuk van Bill Rosenfield, nu te zien in het Park Theatre in Londen.

De cast van Another America. Foto: Piers Foley Another America

Park Theatre

7 april 2022

4 sterren

BOEK TICKETS Het actuele en hartverwarmende nieuwe stuk van Bill Rosenfield strijkt neer in de kleine zaal van het Park Theatre met een positieve boodschap over het Amerika dat verder reikt dan de politieke bubbel van Washington en de verdelende electorale polarisatie. Het vertrekpunt is Dan Austins documentaire True Fans, die het verhaal volgt van drie jonge mannen (twee broers en een goede vriend) die eind jaren 90 besloten om in 100 dagen tijd ruim 7700 kilometer te fietsen van Venice Beach, Californië naar Springfield, Massachusetts. Hun einddoel was de Basketball Hall of Fame, als ultiem eerbetoon aan hun liefde voor het spel en hun favoriete team, Utah Jazz. De mensen die ze onderweg ontmoetten, zetten hun handtekening op een basketbal – de talisman van hun zoektocht – om aan het einde van de rit te worden overhandigd.

Je vraagt je meteen af: waarom een toneelstuk maken als er al een documentaire is? Het antwoord schuilt in de behendige manier waarop Rosenfield het format van de 'roadmovie' en pelgrimstocht gebruikt om niet alleen de hoop en vrees van de drie reizigers te verkennen, maar ook om een breed scala aan personages uit het dagelijkse Amerikaanse leven te introduceren. Sommigen zijn vriendelijk en behulpzaam met hun nuchtere wijsheden, enkelen zijn onheilspellend, en velen zijn getekend of terneergeslagen door de tegenslagen van het leven. Gaandeweg het stuk blijkt het eigenlijke onderwerp het Amerika dat 'onder de radar' bestaat; een land dat weliswaar getekend is door de harde lijnen van politiek en sociale ontworteling, maar er nooit volledig door gedefinieerd of gevangengezet wordt. De uiteindelijke boodschap is dat er nog volop verwarde, goedbedoelende en complexe menselijkheid bestaat die zich – gelukkig maar – nooit volledig in stereotypen laat vangen.

Het gezelschap van Another America. Foto: Piers Foley

Om deze positieve maar nooit sentimentele toon over te brengen, is virtuoos spel vereist van de drie acteurs. Samen moeten zij 36 personages tot leven wekken met een minimum aan rekwisieten en een sober decor. Er is veel tekst en er moet ontzettend veel uitgebeeld worden. De sleutel tot het succes van deze productie ligt dan ook bij de vaardigheid van deze drie jonge spelers, die vlekkeloos op elkaar inspelen en een prachtige galerij aan individuele karakterstudies neerzetten. Elke acteur moet schakelen tussen gender, ras en leeftijd, en daarbij diverse Amerikaanse accenten beheersen. Het spreekt enorm voor hun talent dat ze dit zo overtuigend, naadloos en met flair doen.

Een korte recensie kan deze variëteit aan personages niet volledig recht doen, maar ik was bijzonder onder de indruk van Marco Youngs weergave van een nukkige tiener en een gefrustreerde winkelbediende; Jacob Lovicks vertolking van een gedesillusioneerd ouder familielid, geïsoleerd door verkeerde levenskeuzes; en Rosanna Suppa die een excentrieke, vriendelijke oma neerzet die eveneens door het land zwerft. Dit komt nog bovenop hun weergave van de broederband en de onderlinge wrijving, en de groei van hun eigen personages terwijl ze leren begrijpen waar ze vandaan komen en hoe ze moeten 'blijven rijden tot ze vinden wat ze zoeken'.

Another America. Foto: Piers Foley

Het programmaboekje geeft beperkte informatie over het creatieve team, maar de complimenten gaan naar regisseur Joseph Winters. Zijn ervaren hand varieert het tempo van de actie en zorgt voor constante visuele interesse en beweging, zelfs tijdens de lange monologen en rustpunten. Het licht- en geluidsplan versterken de dramatische spanning zonder opdringerig te worden, en het decorontwerp (niet vermeld in de credits) geeft de acteurs alle ruimte met precies genoeg hulpmiddelen om hun spel te ondersteunen.

Bij een nieuwe productie is het vooraf vaak lastig in te schatten hoeveel uitleg het publiek nodig heeft en wat er aan de verbeelding kan worden overgelaten. Mijn enige kritiekpunt is dat met een speelduur van twee uur (inclusief pauze) een beetje scherpe redactie geen kwaad had gekund, zeker in de nogal lange eerste helft waarin de flashback-techniek misschien net iets te vaak wordt ingezet.

Desalniettemin is dit een fijnzinnig geconstrueerd, levenslustig en ruimhartig toneelstuk met een geweldige reeks vertolkingen, die de warme waardering van het premièrepubliek dubbel en dwars verdienden.

Another America is nog tot en met 30 april 2022 te zien in het Park Theatre.