Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

Sinds 1999

Betrouwbaar nieuws & recensies

26

jaar

het beste van het Britse theater

Officiële tickets

Kies je zitplaatsen

  • Sinds 1999

    Betrouwbaar nieuws & recensies

  • 26

    jaar

    het beste van het Britse theater

  • Officiële tickets

  • Kies je zitplaatsen

NIEUWS

RECENSIE: Baby, Drayton Arms Theatre ✭✭✭

Gepubliceerd op

Door

Jennifer Christie

Delen

Jennifer Christie bezocht de musical Baby, een productie van MKEC Productions die momenteel te zien is in het Drayton Arms Theatre.

Baby

Drayton Arms Theatre

26 oktober 2018

3 sterren

Boek nu Baby ging oorspronkelijk in 1983 in premiu00e8re op Broadway en staat nu op de planken in het Drayton Arms Theatre. Het script is van de hand van Sybille Pearson, met muziek en liedteksten van het duo Maltby en Shire. Het verhaal volgt drie stellen, elk in een andere fase van hun leven. Alle drie de koppels zijn in verwachting, maar na de aanvankelijke eensgezindheid in het openingsnummer I Want it All u2013 gezongen door de drie aanstaande moeders u2013 krijgen de personages elk te maken met hun eigen persoonlijke strubbelingen.

Het is een complex verhaal met vele wendingen, en juist die versnippering haalt de vaart uit de voorstelling. De productie dreigt soms vast te lopen door een opeenstapeling van problemen die de personages boven het hoofd groeien. In de tweede akte volgt de ene powerballad de andere op, waarbij de uiteindelijke triomfantelijke bevallingsscu00e8ne slechts een magere troost biedt voor al het voorafgaande drama. Regisseur Marc Kelly heeft zijn best gedaan om de vaart in het spel te houden.

De show zelf oogt helaas wat gedateerd en log. Hoewel de verhaallijnen vijfentwintig jaar geleden wellicht actueel waren, zijn de medische wereld en de maatschappij inmiddels veranderd. Er is te weinig diepgang in de personages om die relevantie naar het nu te vertalen. Het was sterker geweest als u00e9u00e9n van de verhaallijnen meer was uitgediept, in plaats van voortdurend te schakelen tussen de drie stellen.

Toch kent de voorstelling ook prachtige momenten; het is alleen jammer dat het geheel niet zo sterk is als de som der delen. Er zijn wat haperingen, met name in de ensemblezang. In de intieme setting van het theater is de balans een punt van aandacht, en sommige harmonieu00ebn zijn niet stabiel genoeg om zo dicht op het publiek stand te houden.

Alle zes de hoofdrolspelers hebben hun sterke momenten, zowel op het gebied van zang als spel.

Barbara Jaeson, die de oudste vrouw van het stel speelt, zingt met finesse en een rijke klank. Haar solo Patterns is ontroerend en levendig. Christopher Lyne, als haar echtgenoot Alan, overtuigde het meest met een gevoelige vertolking van Easier to Love. Hun onderlinge relatie komt zo scherp naar voren als het script toelaat. Ook Laurel Dougall is erg sterk in alle facetten van haar rol als de jonge getrouwde vrouw Pam. Pam blijkt uiteindelijk niet zwanger te zijn, terwijl zij van de drie dames juist de enige enthousiaste was. Dougall zet het bekendste nummer van de show, I Want it All, met veel energie in en toont in haar daaropvolgende solo's veel inlevingsvermogen. Haar partner Nick wordt gespeeld door Stuart Scott, die een prettige jazz-vibe in zijn stem heeft en de lastige situatie van zijn personage geloofwaardig neerzet.

Hollie Paige Farr vertolkt de rol van de jongste moeder, Lizzie u2013 en zij is de enige bij wie er daadwerkelijk een baby komt. Lizzie is ongehuwd en staat er gedurende de zwangerschap grotendeels alleen voor. The Ladies Singing Their Song opent de tweede akte en is een komisch hoogtepunt voor Farr, wanneer haar personage te maken krijgt met vreemden die het als hun recht zien om haar buik aan te raken. Er spreekt ook veel vreugde uit het duet Two People in Love, wanneer de vader van haar kind terugkeert van de baan die hij aannam om geld te verdienen voor zijn gezin. Danny wordt gespeeld door Danny Whelan, die hiermee zijn debuut maakt in het Londense Fringe-circuit. Whelan schittert in zijn solo I Chose Right, al was zijn optreden gisteravond niet over de gehele linie even constant.

Muzikaal leider Kieran Stallard nam ook de toetsen voor zijn rekening, wat hij zeer kundig deed. Hij zat echter achterin de zaal en hoewel er een live videoverbinding werd gebruikt om de cast te leiden, was Stallard niet in de beste positie om de vocale balans en het volume van de begeleiding goed in te schatten. Hierdoor kwam de mix de zangstemmen soms niet ten goede.

Foto's: Thomas Scurr

BOEK NU TICKETS VOOR BABY

Deel dit artikel:

Ontvang het allerbeste van het Britse theater direct in je inbox

Wees er als eerste bij voor de beste tickets, exclusieve aanbiedingen en het laatste nieuws uit West End.

U kunt zich op elk gewenst moment afmelden. Privacybeleid

VOLG ONS