RECENSIE: Berberian Sound Studio, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Berberian Sound Studio, nu te zien in het Londense Donmar Warehouse.

Tom Espiner in Berberian Sound Studio. Foto: Marc Brenner Berberian Sound Studio.

Donmar Warehouse

15 februari 2019

4 sterren

BOEK TICKETS

Op basis van het originele scenario van Peter Strickland hebben regisseur Tom Scutt en schrijver Joel Horwood een meeslepend psychologisch drama gecreëerd dat je gedurende de negentig minuten steeds steviger in zijn greep houdt. Geluidstechnicus Gilderoy arriveert in Italië voor werk aan wat hij denkt dat een film over paarden is. Het blijkt echter een horrorfilm te zijn, ook al ontkent de regisseur dat in alle toonaarden. Gilderoy raakt gaandeweg geobsedeerd door het creëren van de bloederige geluidseffecten, vooral voor de gruwelijke climax van de film. De grens tussen werkelijkheid en fictie vervaagt naarmate het contact met zijn moeder — die thuis haar gezichtsvermogen verliest — verwatert, en de studio zijn hele wereld wordt.

Beatrice Scirocchi en Lara Rossi in Berberian Sound Studio. Foto: Marc Brenner

Die vervaging van de realiteit wordt direct neergezet door een vernuftige openingssequentie die overgaat van een voice-over naar Foley-geluiden en een live entree. Het Donmar Warehouse is de perfecte locatie voor dit onbehaaglijke verhaal. Anna Yates en Scutt tekenden voor het uitstekende decor van de geluidsstudio en samen met de sublieme composities en geluidsontwerp van Ben en Max Ringham (de absolute sterren van de show), worden we samen met Gilderoy in de studio begraven. We turen naar bewegingen in de schaduwen, schrikken van geklop op de deur als er niemand is, en strategisch geplaatste knallen lieten het publiek zowat uit hun stoel springen!

Tom Brooke. Foto: Marc Brenner

Het stuk draagt op de sterke schouders van Tom Brooke als Gilderoy. Zijn vertolking is die van de klassieke Brit in den vreemde: onwennig, bezorgd over zijn onkosten en worstelend met de taal. Zijn mimiek is een genot om naar te kijken en voert ons mee van aarzeling en opwinding over de geavanceerde apparatuur, naar shock door de expliciete film en uiteindelijk totale uitputting wanneer zijn mentale gezondheid bezwijkt. Hij is werkelijk hypnotiserend.

Sidney Kean. Foto: Marc Brenner

Het toneelstuk speelt zich af in de jaren 70 en onderzoekt ook het misbruik en de seksualisering van geweld tegen vrouwen, evenals de manipulatie van acteurs tijdens hun werk. Dit wordt pijnlijk duidelijk door de strijd van stemactrice Sylvia (een gepassioneerde rol van Lara Rossi), die weigert de martelscènes in te spreken en opstapt, terwijl haar collega Carla (Beatrice Scirocchi) tot een zenuwinzinking wordt gedreven door Gilderoys obsessieve zoektocht naar de perfecte schreeuw. Tom Espiner en Hemi Yeroham zijn zeer vermakelijk als de Foley-artiesten Massimo en Massimo; je zult nooit meer op dezelfde manier naar groenten kijken als je ziet hoe veelzijdig ze ingezet worden om martelgeluiden na te bootsen! Ook Enzo Cilenti maakt indruk als de intimiderende Francesco, die de artiesten tot het uiterste drijft.

Onbehaaglijk en meeslepend: dit is een strakke en korte theatrale ervaring die op vele subliminale niveaus werkt en goedkope schrikeffecten vermijdt. Je krijgt het gevoel dat Gilderoy de studio nooit meer zal verlaten, en bent opgelucht als je merkt dat jij dat wel kunt!

Te zien tot en met 30 maart 2019

BOEK NU TICKETS VOOR BERBERIAN SOUND STUDIO