ELEŞTİRİ: Berberian Sound Studio, Donmar Warehouse ✭✭✭✭

Paul T Davies, Londra'daki Donmar Warehouse'da sahnelenen Berberian Sound Studio'yu inceliyor.

Berberian Sound Studio'da Tom Espiner. Fotoğraf: Marc Brenner Berberian Sound Studio.

Donmar Warehouse

15 Şubat 2019

4 Yıldız

BİLET AYIRT

Peter Strickland'ın orijinal senaryosundan uyarlanan bu oyunda, yönetmen Tom Scutt ve yazar Joel Horwood, doksan dakika boyunca seyirciyi avucuna alan gerilimli bir psikolojik dramaya imza atmışlar. Ses mühendisi Gilderoy, atlarla ilgili bir film olduğunu sandığı bir projede çalışmak için İtalya'ya gelir. Ancak bu aslında bir korku filmidir (yönetmen aksini iddia etse de) ve Gilderoy, özellikle filmin tüyler ürpertici finali için gereken kanlı ses efektlerini yaratma konusunda giderek takıntılı hale gelir. Memleketinde görme yetisini kaybeden annesiyle bağı koptukça ve stüdyo onun tek dünyası haline geldikçe, gerçeklik ile kurgu arasındaki çizgi iyice belirsizleşir.

Berberian Sound Studio'da Beatrice Scirocchi ve Lara Rossi. Fotoğraf: Marc Brenner

Gerçekliğin bu şekilde birbirine karışması, seslendirmeden efekt çekimine (Foley), oradan da canlı sahneye geçiş yapan zekice bir açılış sekansıyla en baştan kuruluyor. Donmar, bu huzursuz edici hikaye için mükemmel bir mekan. Anna Yates ve Scutt mükemmel bir ses stüdyosu dekoru tasarlamışlar; Ben ve Max Ringham'ın (oyunun asıl yıldızı olan) muazzam besteleri ve ses tasarımıyla birleşince, biz de Gilderoy ile birlikte stüdyoya hapsoluyoruz. Gölgelerdeki hareketleri seçmeye çalışıyor, kimsenin olmadığını bildiğimiz kapının çalınmasından ürperiyoruz; stratejik olarak yerleştirilen gürültüler ise seyircinin yüreğini ağzına getiriyor!

Tom Brooke. Fotoğraf: Marc Brenner

Eser, Tom Brooke'un Gilderoy rolündeki harika performansıyla hayat buluyor. Brooke, masrafları konusunda endişeli ve dille mücadele eden, yabancı bir ülkede sudan çıkmış bir balık misali klasik bir İngiliz tiplemesini başarıyla canlandırıyor. Yüz ifadelerini izlemek büyük bir keyif; endişeden, kullanacağı gelişmiş ekipmanlara duyduğu hayranlığa, istismar filmi karşısında yaşadığı şoktan, zihinsel sağlığı bozulurken çöken bitkinliğine kadar bizi her duyguya sürüklüyor - tek kelimeyle büyüleyici.

Sidney Kean. Fotoğraf: Marc Brenner

1970'lerde geçen oyun, aynı zamanda kadına yönelik şiddetin istismarını ve cinselleştirilmesini, ayrıca bu rolleri canlandıran oyuncuların nasıl manipüle edildiğini de mercek altına alıyor. Bu durum, işkence sahnelerini seslendirmeyi reddeden ve stüdyoyu terk eden seslendirme sanatçısı Sylvia'nın (Lara Rossi'nin tutkulu performansı) mücadelesinde ve Gilderoy'un kusursuz çığlık arayışıyla sinir krizine sürüklenen meslektaşı Carla (Beatrice Scirocchi) üzerinde görülüyor. Efekt sanatçıları Massimo ve Massimo rollerinde Tom Espiner ve Hemi Yeroham'ı izlemek çok keyifli; işkence sesleri yaratırken sebzelerin ne kadar çok yönlü kullanılabileceğini gördükten sonra pazara bir daha asla aynı gözle bakmayacaksınız! Enzo Cilenti de sanatçıları sınırlarına kadar zorlayan zorba Francesco rolünde oldukça etkileyici.

Huzursuz edici olduğu kadar sürükleyici de olan bu yapım; birçok bilinçaltı düzeyde işleyen, ucuz korku numaralarına kaçmadan seyirciyi sarsan, kısa ve öz bir tiyatro deneyimi. Gilderoy'un stüdyodan asla çıkamayacağını hissediyorsunuz ve kendinizin çıkabildiğini fark ettiğinizde şükrediyorsunuz!

30 Mart 2019'a kadar

BERBERIAN SOUND STUDIO İÇİN ŞİMDİ BİLET ALIN