RECENSIE: Birds Of Paradise, Drayton Arms Theatre ✭✭✭

Birds Of Paradise

Drayton Arms Theatre

Vrijdag 5 mei 2017

3 Sterren

Reserveer Nu

Het ondernemende gezelschap MKEC Productions presenteert wederom een weinig bekend werk in een strakke, efficiënte productie in die handige bovenzaal van een pub in South Kensington. Eerder zag ik hen hier al puik werk leveren met 'The Baker's Wife' en, nog indrukwekkender, 'Lucky Stiff'. Nu trakteren ze ons op de Britse première van een komisch verhaal dat dertig jaar geleden op Off-Broadway vrijwel onopgemerkt bleef, maar vandaag de dag verrassend relevant en passend voelt voor de huidige tijdgeest. Alle lof dus voor Marc Kelly en Elizabeth Chadwick voor het opduiken van dit stuk uit de archieven van 'Shows That Never Made It'.

We bevinden ons in de wereld van de 'gewone man': bescheiden, doorsnee en vaak over het hoofd gezien. Dit zijn de mensen die in groten getale op Trump stemden. Ze doen sterk denken aan de personages die momenteel de Broadway-podia bevolken in musicals als 'Fun Home', 'Waitress' en 'Come From Away'. Een groepje amateurs uit een provinciestadje op Harbour Island (Rhode Island, vermoed ik) werkt aan een radicale vernieuwing: een musicalbewerking van Tsjechovs klassieker 'De Meeuw'. Als u al vond dat Schönberg en Boublil-Natel een 'interessante' draai gaven aan Victor Hugo, wacht dan maar tot u ziet wat deze club met Anton Tsjechov doet.

De handeling vindt volledig plaats in een omgebouwde kapel die dienstdoet als cultureel centrum. De castleden zijn hierbij meer bezig met hun eigen beslommeringen dan met artistieke overgave. Dat verandert bij de komst van de beroemdste zoon van het dorp, Lawrence Woods (opnieuw een sympathieke rol van Ashley Knight), die het tot gevierd theaterster heeft geschopt en een repetitie komt 'observeren'. Hij heeft nog een onafgemaakte romance met Marjorie (Victoria Waddington) — die verdacht veel wegheeft van Irina — maar vindt ook de tijd voor een flirt met Julia (Lottie Johnson), wier gelijkenis met Nina overduidelijk is. Net als bij Tsjechov is het 'stuk-in-het-stuk' geschreven door de zoon van de hoofdrolspeelster, Homer/Konstantin (James Kenneth Haughan), en het is op een heerlijke manier verschrikkelijk. Het openingsnummer van de tweede akte, 'Penguins Must Sing', is een absoluut hoogtepunt. Dat geldt ook voor de prachtig gelaagde koorzang in de finale van de eerste akte, 'Imagining You', die nog lang blijft nazingen. Muzikaal leider Oli Rew levert fantastisch werk en houdt het ensemble strak in de hand vanaf zijn keyboard op het toneel.

De enscenering is bewust schetsmatig, bijna improvisatorisch van opzet. Hierdoor komt de focus volledig op de personages te liggen, die de figuren uit Tsjechovs drama op amusante en ontroerende wijze spiegelen. Stuart Scott speelt een grappige Dave, Elizabeth Chadwick neemt de rol van Hope op zich, Stephanie Lyse is Stella en Ryan Taylor speelt Andy. Hoewel er weinig ruimte is voor veel choreografie in deze intieme setting, is dit in essentie een toneelstuk met liedjes. De nummers zijn vakkundig geschreven, melodieus en karaktervol. De makers (David Evans voor tekst en muziek, Winnie Holzman voor tekst en liedteksten) schreven later nog veel meer, maar het was Holzman die onsterfelijkheid verwierf door haar samenwerking met Stephen Schwartz voor 'Wicked'. Je voelt hier de kiem van een ingenieus idee dat bijna helemaal raak is.

Het struikelblok bij Tsjechov is vaak dat er ogenschijnlijk weinig gebeurt. Hoewel Woods steeds verder verstrikt raakt in de chaos van 'Sea Gull: The Musical' en zich laat verleiden om de regie over te nemen — waarbij Knight met een energie speelt die doet denken aan Kirk Douglas in 'The Bad and the Beautiful' — zit er een grens aan wat er in deze situatie bereikt kan worden. Zelfs de oorspronkelijke regisseur van het stuk, nota bene Arthur Laurents, kon er destijds geen commercieel succes van maken. Evans en Holzman staan gevoelsmatig zo ver af van het Moskouse Kunsttheater dat ze niet goed weten hoe ze de materie echt tot leven moeten wekken. Of ze nu echt iets nieuws te zeggen hadden over Tsjechov blijft de vraag; ze lijken de originaliteit van het bronmateriaal liever in de vertrouwde mallen en clichés van de Broadway-traditie te persen in de hoop dat dit de show redt. Dat gebeurt helaas niet.

Maar goed, de grappen komen aan en de liedjes zijn vaak charmant. Al met al zeker een bezoekje waard.

BOEK TICKETS VOOR BIRDS OF PARADISE IN HET DRAYTON ARMS THEATRE