ELEŞTİRİ: Birds Of Paradise, Drayton Arms Theatre ✭✭✭

Birds Of Paradise

Drayton Arms Tiyatrosu

5 Mayıs 2017 Cuma

3 Yıldız

Bilet Alın

Girişimci MKEC Productions, South Kensington'da bir barın üzerindeki o kullanışlı salonda, akıllıca ve verimli bir prodüksiyonla karşımıza az bilinen bir eser daha çıkarıyor. Bu mekanda daha önce 'The Baker's Wife' ve ardından en muazzamı, 'Lucky Stiff' ile harika işler çıkardıklarını görmüştüm. Şimdi ise, otuz yıl önce Off-Broadway'de neredeyse hiç fark edilmeden gelip geçmiş olmasına rağmen, bugünlerde güncel beğenilere giderek daha uygun ve anlamlı görünen komik bir hikayenin Birleşik Krallık prömiyerini izliyoruz. Bu nedenle, Marc Kelly ve Elizabeth Chadwick'i 'Başaramamış Şovlar' kataloğundan bu eseri çıkarıp tekrar gün yüzüne getirdikleri için tebrik etmek gerek.

Burada, gösterişsiz, ortalama ve genellikle göz ardı edilen 'sıradan insanların' dünyasındayız: Bunlar pekala bugünlerde Broadway sahnelerinde 'Fun Home', 'Waitress', 'Come From Away' gibi eserlerde yürüyen, şarkı söyleyen ve dans eden insanlara benzeyen, kalabalıklar halinde Trump'a oy veren o 'unutulmuş kişiler' olabilir. Harbour Island'da (Florida'dan ziyade Rhode Island sanırım) küçük bir kasabanın amatör tiyatro tutkunlarından oluşan bir grup, o güzelim Rus komedisi 'Martı'nın müzikal uyarlamasıyla radikal bir yenilik peşinde. Eğer Schoenberg ve Boublil-Natel'in Victor Hugo'yu nasıl dönüştürdüğünü görmenin 'ilginç' olduğunu düşünüyorsanız, bir de bu grubun Anton Çehov'a neler yaptığını görene kadar bekleyin.

Tüm aksiyon, küçük topluluğun sanat merkezi olarak hizmet veren dönüştürülmüş bir şapelde geçiyor ve oyuncu kadrosunun kişisel, özel endişeleri burada prodüksiyona olan bağlılıklarından çok daha önemli. Tabii ta ki kasabanın en ünlü evladı, şimdinin başarılı tiyatro yıldızı Lawrence Woods (Ashley Knight'ın bir başka içten performansı) bir provayı 'gözlemlemek' için geri dönene kadar. Kendisinin Marjorie (Victoria Waddington) ile geçmişten kalan bir gönül ilişkisi var - ki Marjorie Irina karakterini andırıyor ama aynı zamanda Trigorin vari bir tavırla Julia (Lottie Johnson) ile bir kaçamak yapmaya vaktini ayırıyor; Julia'nın Nina ile benzerliği ise fazlasıyla aşikar. Çehov'da olduğu gibi, oyun içindeki oyun da Marjorie/Irina'nın oğlu Homer/Konstantin (James Kenneth Haughan) tarafından yazılmış ve benzer şekilde berbat - hem de oldukça harika bir şekilde. İkinci perdenin açılışındaki Homer'ın eseri 'Penguins Must Sing', tek kelimeyle müthiş keyifli. Keza, birinci perdenin finalindeki 'Imagining You' parçası da zengin koral yazımıyla duyduktan sonra uzun süre aklınızdan çıkmayacak güzellikte. Müzik direktörü Oli Rew, sahnede konumlanan klavyesinin başından herkesi bir arada tutarak bu skorda harika bir iş çıkarmış.

Aslında tüm sahneleme taslak halinde, neredeyse doğaçlama bir tarzda yapılmış ve bu da dikkati doğrudan, Çehov'un dramasındaki kişileri ve olayları ustalıkla eğlendirici ve dokunaklı şekillerde taklit eden karakterler üzerine çekiyor. Stuart Scott komik bir Dave performansı sergiliyor, Elizabeth Chadwick Hope rolünü üstleniyor, Stephanie Lyse Stella'yı ve Ryan Taylor ise Andy'yi canlandırıyor. Sekiz kişilik kadroya sunulan o küçük alanda biraz hareket mevcut ancak esasen bu, şarkılar içeren bir oyun. Parçalar iyi yazılmış, akılda kalıcı, karakterlere uygun ve genel olarak ekonomik bir anlatıma sahip. Bu eserin yazarları (David Evans - metin ve müzik - ve Winnie Holzman - metin ve şarkı sözleri) daha sonra pek çok şey yazdılar ancak ölümsüzlüğü Stephen Schwartz ile 'Wicked' işbirliği sayesinde yakalayan Holzman oldu. Burada, ustaca bir fikri denediklerini ve neredeyse doğruyu yakaladıklarını hissedebiliyorsunuz.

Çehov dramalarının sorunu içlerinde pek bir şey olmamasıdır. Ve Woods, 'Sea Gull: The Musical' bataklığına daha da çekilip oyunu düzgün bir şekilde yönetmeye ikna edilmiş olsa da - ki Knight bu sürece büyük enerji katarak bize 'The Bad and the Beautiful'daki Kirk Douglas'ın yönetmenini hatırlatıyor - bu durumda başarılabilecek şeyler kısıtlıdır. Eserin ilk yönetmeni olan koca Arthur Laurents bile onu bir başarıya dönüştürememişti. Yapısal olarak Evans ve Holzman, Moskova Sanat Tiyatrosu'ndan o kadar uzaklar ki, bu eseri nasıl yaşatacaklarını bilemiyorlar; dahası eser hakkında 'söyleyecek' pek bir şeyleri yok gibi görünüyor. Ya da varsa bile - klasik bir hata - bunu söylememeyi tercih edip, Çehov'un özgünlüğünü ve dürüstlüğünü Broadway müzikali geleneklerinin klişelerine ve formüllerine hapsetmeyi seçiyorlar; belki de bu formüllerin onları kurtaracağını umuyorlar. Kurtarmıyor.

Neyse, sağlık olsun. En azından tüm şakaları ve (çoğu zaman büyüleyici olan) şarkıları duyma şansı buluyoruz. Görülmeye değer.

DRAYTON ARMS TIYATROSU'NDAKİ BIRDS OF PARADISE İÇİN BİLET ALIN