RECENSIE: Blithe Spirit in het Duke of York's Theatre, Londen ✭✭✭

Julian Eaves recenseert Richard Eyre's regie van Noel Cowards Blithe Spirit, nu te zien in het Duke Of York's Theatre in Londen.

Jennifer Saunders in Blithe Spirit. Foto: Nobby Clarke Blithe Spirit, Duke of York's Theatre,

10 maart 2020

3 Sterren

Reserveer Kaarten

Ja, daar is weer een nieuwe productie van Noel Cowards immer populaire vertelling over seance-houdende lieden, bohemiens uit de middenklasse en een handvol geesten. Oorspronkelijk ontstaan in 1941, tijdens een dieptepunt in de Tweede Wereldoorlog, en slechts drie jaar later prachtig in kleur verfilmd; het is puur escapisme dat, mits in de juiste handen, elk publiek volledig weet in te pakken.

Nou ja, bijna elk publiek. Slechts een paar jaar geleden bracht de producent van dienst, de zeer gewaardeerde en ervaren Lee Dean, ditzelfde verhaal al naar West End met veteraan Angela Lansbury als de 'steracteur' van het medium, Madame Arcati. Dat was een groot succes. En nu is hij terug met hetzelfde stuk, ook al is de enscenering anders.

De cast van Blithe Spirit. Foto: Nobby Clark

Ditmaal ligt de regie in handen van Richard Eyre – een uiterst ervaren en kundig vertolker van nagenoeg alles (hoewel Coward buiten deze titel niet op zijn cv prijkt). Zijn ontwerper voor decor en kostuums is de evenzeer beproefde Anthony Ward, met belichting door de eveneens zeer bekende Howard Harrison en de minstens zo ervaren geluidsontwerper John Leonard. Paul Kieve is als consulent-illusionist bij het project betrokken. Wanneer het doek opgaat voor hun decor, was het eerste wat ik dacht: 'houterig'. Spanten, balken, eindeloze boekenplanken, een wenteltrap, lambrisering en deuren... alles van massief hout. En toch, op precies datzelfde moment, bekroop me het gevoel dat datzelfde bijvoeglijk naamwoord wel eens – op de een of andere manier – van toepassing zou kunnen zijn op het acteerwerk dat we weldra zouden aanschouwen. Ik heb geen idee waarom die gedachte bij me opkwam – was de vormgeving simpelweg 'té' perfect vastgeklonken aan de vroege jaren '40, was het geheel te druk en gedetailleerd waardoor het alles overstemde? Wat de oorzaak ook was, ik werd vervuld van een onheilspellend gevoel.

Emma Naomi en Geoffrey Streatfeild. Foto: Nobby Clark

Toen de cast een voor een het toneel betrad, werden mijn ergste vermoedens bevestigd. Iedereen leek te vervallen in dezelfde stijve, algemene gebaren en poses, maakte gebruik van dezelfde geforceerde, geknepen stemmen en miste vrijwel elke kans om mij te verrassen. Geproduceerd in samenwerking met Theatre Royal Bath en Jonathan Church Productions, is dit wellicht bedoeld als theater voor de beginnende toeschouwer, of voor hen die liever zien dat 'acteren' te allen tijde simpel en gemakkelijk te begrijpen blijft, waarbij nadenken niet vereist is.

Als u meent dat u zich gemakkelijk op deze wijze laat 'vermaken', dan zult u er ongetwijfeld geen probleem mee hebben om u te scharen bij degenen die gniffelend en grinnikend genoten van dit lichtvoetige vermaak. Maar verwacht geen bulderlach, geen kluchtige waanzin of hysterische hilariteit in deze versie. Het is 'echt' keurig, beleefd en oppervlakkig provinciaal theater. Ik suggereer geen moment dat er iets mis is met dat genre, maar is het noodzakelijkerwijs iets waarvoor je de hoofdprijs op West End wilt betalen?

Geoffrey Streatfeild, Emma Naomi, Jennifer Saunders en Lisa Dillon. Foto: Nobby Clark

Dat is aan u om te bepalen. Ondertussen kunt u zich verbazen over Jennifer Saunders (Arcati) die haar komische genialiteit begraaft onder een metersdiep, vaag Schots accent en wenkbrauwen à la Susan Boyle. U zult versteld staan wanneer Lisa Dillon (de echtgenote van de auteur, Ruth) erin slaagt om de enige echt spontane lach van de avond te ontlokken met: (LANGE PAUZE...) 'He's driving her into Folkestone'. Uw ogen zullen uitkijken als Geoffrey Streatfield (de auteur die onderzoek doet naar spiritisten) een soort kruising neerzet tussen Michael Denison en een onaangenaam schelle, nasale tenor. U zult zich verwonderen over de misplaatste 'street-cred' van Emma Naomi (de geest van de echtgenote die per ongeluk tot leven is gewekt, Elvira). En u zult te doen hebben met Lucy Robinson (de gefêteerde maar beklaagde buurvrouw, Mrs Bradman) en Simon Coates als haar zoutloze echtgenoot, de lokale huisarts Dr Bradman. Tot slot is er Rose Wardlaw als het bordkartonnen personage Rose, die drankjes serveert – en die op houterige wijze morst.

De cast van Blithe Spirit. Foto: Nobby Clark

Als u twee of drie uur in dit gezelschap wilt doorbrengen, zal niemand u tegenhouden. Ik zou echter tot voorzichtigheid manen. De productie zit vol goede bedoelingen, maar in plaats van de weg te plaveien naar de hemel van de komedie, voert zij ons – zonder daar ooit echt aan te komen – naar een lome en vermoeide hel.