RECENSIE: Blithe Spirit in het Harold Pinter Theatre in Londen

Onze eigen theater-expert Libby Purves (theatreCat) deelt haar liefde voor Coward met een blik op Jennifer Saunders in Blithe Spirit, nu te zien in het Harold Pinter Theatre.

De cast van Blithe Spirit. Foto: Nobby Clark Blithe Spirit

Harold Pinter Theatre

4 Sterren

BOEK TICKETS EEN ARCATI DIE MEER IS DAN EEN MEDIUM

Ik nam ooit een studerende neef mee naar dit meesterwerk van Coward, en de grootste kick voor mij was dat hij niet wist dat er een g----- in voorkwam. Totdat het zover was. Daarom zal ik, voor een opkomende generatie met tantes die zo verstandig zijn om kaartjes voor ze te kopen, ouderwets spoilers vermijden, ook al verklapt de publiciteit er al één.

Jennifer Saunders (Mdm Arcati) en Lisa Dillon (Ruth). Foto: Nobby Clark

Hoe dan ook, voor mij was de sensatie dit keer anders en onverwacht. Het was de casting van tv-ster Jennifer Saunders als de excentrieke dorpswaarzegster Madame Arcati. Ik geef toe dat ik er niet al te veel van had verwacht: er zijn sinds 1941 generaties Arcati's geweest, want vanaf Margaret Rutherford staan gerenommeerde komieksters op leeftijd in de rij voor de rol. Ze verlangen ernaar zich te hullen in maffe sjaals en kralen, de heuvel op te trappen op een trouwe fiets naar de seance tijdens het diner bij de charmante Charles Condomine ("kop omlaag, hart omhoog en je bent er zo!"), om vervolgens in een reeks weergaloze tirades het gezelschap de les te lezen over het hiernamaals en een dramatische trance uit te voeren. Ik heb er door de jaren heen een stuk of zes gezien en had niet verwacht van Saunders te genieten: ik hield van Ab-Fab, maar verwachtte overdreven, publieksvriendelijk getrek met haar gezicht en een te hoge herkenbaarheidsfactor.

Madeleine Mantock als Elvira. Foto: Nobby Clark

Ik had het mis. In de vlot geregisseerde productie van Richard Eyre valt ze op, zelfs naast de voortreffelijke 'Coward-waardige' Charles van Geoffrey Streatfeild, de kordate (en later zelfs ontroerende) Ruth van Lisa Dillon en Madeleine Mantock als een wonderbaarlijk behendige, dansende en koeltjes rokende sekbom Elvira. Saunders' Arcati is verwilderd maar geen karikatuur: eerder een verstrooide academicus en oprecht geleerd dan overdreven gek. Met de benen wijd - of ze nu de groep commandeert in een ongemakkelijke tafel-seance, haar glazen bol schoonwrijft op haar forse boezem of in tongen sprekend ronddanst - ze gaat volledig op in haar rol en gelooft erin. Geen spoor van Edina Monsoon te bekennen. Geen sjaals ook, alleen een paisley gewaad en een hoed waar ik stiekem zelf wel belangstelling voor heb.

Lisa Dillon (Ruth), Lucy Robinson (Mrs Bradman) en Geoffrey Streatfeild (Charles). Foto: Nobby Clark)

Kortom, puur plezier: dit 'onwaarschijnlijke blijspel' dat Coward in zes dagen aan de kust in elkaar draaide is voor de meesten van ons niet nieuw: wij oudgedienden kennen maar al te goed de droge, spijtige observaties over de klucht die passie heet, de gevaren van herinneringen en de onvermijdelijkheid van echtelijke prikkelbaarheid. We genieten van de prachtige bibliotheek met galerij – zo'n decor waar het publiek direct in zou willen trekken, bijna 'interieur-porno'. We genieten van het elegante steekspel, of dat nu in de stijl van Private Lives is tussen Charles en Elvira, of in de maar al te herkenbare ruzies met Ruth. Er is gedimd licht, griezelig blauwwit licht op platina effecten en één totale blackout. En – laat me dit zeggen zonder een greintje spoiler – regisseur Eyre geeft de meid (gespeeld door Rose Wardlaw) in de slotscènes alle ruimte. Volle kracht vooruit. Hoera. Neem je neven en nichten mee.

Te zien in het Harold Pinter Theatre tot 9 november.