ELEŞTİRİ: Blithe Spirit, Harold Pinter Theatre Londra

Tiyatronun sevilen ismi Libby Purves, Harold Pinter Tiyatrosu'nda sahnelenen Blithe Spirit oyununda Jennifer Saunders'ı izlerken Coward hayranlığını tazeleyerek kaleme aldı.

Blithe Spirit ekibi. Fotoğraf: Nobby Clark Blithe Spirit (Ruhum Geldi)

Harold Pinter Tiyatrosu

4 Yıldız

BİLET AYIRT MEDYUMLUĞUN ÇOK ÖTESİNDE BİR ARCATI

Bir keresinde öğrenci yeğenimi Coward'ın bu başyapıtına götürmüştüm; benim için asıl heyecan, oyunda bir h----- olduğunu bilmemesiydi. Ta ki o ana kadar... Bu yüzden, onlara akıllıca bilet alan teyzeleri olan yeni nesil için, reklamlar biraz ele verse de modaya uymayarak sürprizi bozmaktan kaçınacağım.

Jennifer Saunders (Mdm Arcati) ve Lisa Dillon (Ruth). Fotoğraf: Nobby Clark

Her halükarda, bu seferki heyecanım bambaşka ve beklenmedikti. Televizyon dünyasının yıldızı Jennifer Saunders'ın, köyün kaçık medyumu Madame Arcati rolünde sahne alması her şeyi değiştirdi. İtiraf etmeliyim ki beklentim pek yüksek değildi; 1941'den beri, Margaret Rutherford'dan bu yana, belli bir yaşa gelmiş yetenekli komedyenler bu rol için sıraya girmiş, çılgın şallar ve boncuklarla kendilerini donatıp güvenilir bisikletleriyle nazik Charles Condomine'ın akşam yemeği seansına pedal çevirmek ("başını eğ, kalbini ferah tut ve bir anda zirvedesin!"), ardından da ardı arkası kesilmeyen tiratlarla topluluğa öteki dünya hakkında nutuk çekip dramatik bir trans halini canlandırmak için can atmışlardır. Yıllar boyunca bu rolü canlandıran altı kadar oyuncu izledim ve dürüst olmak gerekirse Saunders'tan pek de keyif alacağımı düşünmemiştim; 'Absolutely Fabulous' dizisindeki haline hayran olsam da burada hayranlarına oynamasını ve çok tanıdık bir performans sergilemesini bekliyordum.

Elvira rolünde Madeleine Mantock. Fotoğraf: Nobby Clark

Yanılmışım. Richard Eyre'ın dinamik rejisinde Saunders, Geoffrey Streatfeild'in ustalıkla canlandırdığı "tam bir Coward karakteri" olan Charles'ın, Lisa Dillon'ın sert (ve bazen sonlara doğru dokunaklı) Ruth'unun ve Madeleine Mantock'un çevik, dans eden ve cool bir seks bombası gibi sigara içen Elvira'sının yanında parlıyor. Saunders'ın Arcati'si bakımsız ama karikatürize değil; aşırı kaçık olmaktan ziyade, entelektüel bir dağınıklığa sahip ciddi bir akademisyen gibi. Bacaklarını iki yana ayırıp ekibi masanın başında tuhaf bir dizilişe sokarken, kristal küresini geniş bağrına sildiği veya başka dillerde konuşarak dans ettiği anlarda rolünü tamamen benimsiyor ve ona inanıyor. Tek bir an bile Edina Monsoon karakteri belirmiyor. Şallar da yok, sadece desenli bir bornoz ve şapkası var ki doğrusu her ikisine de özendim.

Lisa Dillon (Ruth), Lucy Robinson (Mrs Bradman) ve Geoffrey Streatfeild (Charles). Fotoğraf: Nobby Clark)

Gelelim bu "Olamaz Böyle Şey" komedisinin verdiği keyfe; Coward'ın deniz kenarında altı günde toparladığı bu eser çoğumuz için yeni değil: Biz eski topraklar; tutkunun gülünçlüğünü, anıların tehlikelerini ve evlilikteki kaçınılmaz asabiyeti kurulan o kuru, hüzünlü dille çok iyi biliriz. Seyircinin hemen içine taşınmak isteyeceği o muhteşem galerili kütüphane dekorunun tadını çıkarıyoruz – resmen bir mülk hayali! Charles ve Elvira arasındaki 'Private Lives' tadındaki şık atışmaların ya da Ruth ile girdiği tanıdık ağız kavgalarının keyfi bambaşka. Loş ışıklar, platin üzerindeki tekinsiz mavi-beyaz efektler ve zifiri bir karanlık... Ve –tek bir sürpriz bozmadan söylememe izin verin– yönetmen Eyre, hizmetçi kız rolünde Rose Wardlaw'un final sahnelerine tam anlamıyla özgürlük tanımış. Hem de ne özgürlük. Yaşasın! Yeğenlerinizi mutlaka bu oyuna götürün.

Harold Pinter Tiyatrosu'nda 9 Kasım'a kadar devam ediyor.