RECENSIE: Blood Brothers, Churchill Theatre (Britse tournee) ✭✭✭✭

de cast van Blood Brothers (Eerdere Productie) Blood Brothers

Churchill Theatre

22 februari

4 sterren

Boek Tickets

Nu de voorstellingen van Billy Elliot op West End bijna ten einde lopen, is het niet meer dan passend dat een ander klassiek verhaal uit de jaren tachtig over de strijd van de arbeidersklasse weer de weg op gaat voor een tournee.

Blood Brothers is op zichzelf natuurlijk een mateloos succesvolle productie; het won in 1983 de Olivier Award voor Best New Musical en de diverse revivals sleepten wereldwijd talloze prijzen in de wacht.

Het verhaal is eenvoudig maar geniaal: de arme, door het lot getergde Mrs Johnstone heeft al vijf kinderen en is in verwachting van een tweeling. Ze werkt als schoonmaakster bij de kinderloze Mrs Lyons, die aanbiedt om een van de baby's illegaal te adopteren. Beide moeders doen hun uiterste best om de tweeling gescheiden te houden, maar ondanks hun totaal verschillende opvoeding raken de jongens bevriend en worden ze uiteindelijk 'bloedbroeders'.

Het is een diep politiek stuk dat de 'nature versus nurture'-discussie onderzoekt en laat zien hoe de omstandigheden van een kind de weg kunnen plaveien naar succes of de ondergang. De musical schuwt bovendien loodzware thema's niet; de briljante openings- en slotscènes behoren tot de donkerste momenten in het genre.

De hoeveelheid tranen die om me heen vloeiden in het Churchill Theatre bewijst dat Blood Brothers nog steeds een enorme impact heeft. De muziek is onverminderd krachtig, waarbij grote nummers als Tell Me It’s Not True, Miss Jones en Bright New Day nog altijd vol emotie en humor zitten.

Toch is het stuk duidelijk een product van zijn tijd en zijn sommige elementen in het script wat gedateerd, met name de scènes over depressie. Het gegeven dat volwassenen kinderen spelen is aanvankelijk even wennen, al verdwijnt dat gevoel zodra ze in het verhaal 'opgroeien'.

Het succes van de productie valt of staat met de vertolkingen van de twee broers, Mickey en Eddie. Sean Jones speelt de rol van Mickey al jaren en wordt door velen beschouwd als de beste vertolker ooit.

Het is duidelijk waarom: hij levert een uitzonderlijk gelaagde prestatie en neemt het publiek mee in de transformatie van een innemende jongen tot een gebroken volwassene. Joel Benedict maakt eveneens indruk als de welgemanierde maar naïeve Eddie. De chemie tussen het tweetal is briljant en geeft het verhaal zijn emotionele lading.

Lyn Paul (voorheen van de New Seekers) was een uitstekende Mrs Johnstone: moederlijk, feilbaar en een authentieke 'Scouser'. Kristofer Harding was bovendien een krachtige verteller, die met de nodige dreiging boven de gebeurtenissen uitrees.

Deze sterke prestaties hielden stand ondanks de matige geluidskwaliteit; er zat een hinderlijke blikkerige galm op het geluid, waardoor sommige teksten onverstaanbaar waren. Het decorontwerp van Andy Walmsley is functioneel, zoals je van een reizende productie mag verwachten, maar weet de rauwe stedelijke sfeer van het Liverpool uit het Thatcher-tijdperk uitstekend te vangen.

Blood Brothers is een tijdloze klassieker met een meeslepend verhaal en een sfeervolle soundtrack. Hoewel de jaren hier en daar beginnen te tellen, maken de sublieme acteerprestaties deze tournee tot een absolute aanrader.

BOEK TICKETS VOOR DE UK TOUR VAN BLOOD BROTHERS