RECENSIE: Bounder and Cad, The Pheasantry - januari 2017 ✭✭✭

Bounder and Cad The Pheasantry

18 januari 2017

3 sterren

Het is altijd een genoegen om getalenteerde nieuwe schrijvers te ontdekken, en dit duo is een schot in de roos. Als telgen van de Cambridge Footlights neemt Adam Drew het leeuwendeel van de gevatte teksten voor zijn rekening (geschreven op bestaande melodieën), geflankeerd door Guy Hayward, terwijl Ben Connor de piano bespeelt met een stempel dat sterk beïnvloed is door Art Tatum (en vele andere grootheden). Ze hebben een aantal guitige nummers en actuele sketches geschreven en trokken de aandacht van het publiek via optredens op memorabele locaties, zoals 10 Downing Street. Momenteel staan ze op een interessant kruispunt in hun carrière, die nog alle kanten op kan gaan – en wellicht zelfs tegelijkertijd.

De doelwitten tijdens hun januari-optreden in The Pheasantry varieerden van Z.K.H. Prins Harry tot de 'Oxbridge Blues' (zoals in de grote liedboeken staat: 'op de wijs van Jerusalem' en ook 'I Vow To Thee My Country', oftewel 'Jupiter'). In zekere zin brengen ze ons 'De 1% in concert'. Hun missie lijkt ofwel het vermaken van de eigen kring, of het verlichten van de grote massa buitenstaanders. Zoals Drew uitlegde bij de toelichting op hun naam: 'Een bounder is een man die geen gentleman is maar zich wel zo gedraagt, en een cad is een gentleman die zich gedraagt alsof hij er geen is.' Dit is op zichzelf amusant, maar leent zich wellicht niet voor al te veel herhaling.

De zorg en verbeeldingskracht die in hun teksten is gestoken, suggereert echter dat hun ambities verder reiken. Een van hun grote voorbeelden, Tom Lehrer, wordt geroemd om zijn vermogen om in elk lied een op zichzelf staande wereld te creëren die de tand des tijds en veranderende modes glansrijk doorstaat. Er zijn tekenen dat B&C op de goede weg zijn om in Lehrer's voetsporen te treden. Enkele nummers sprongen eruit, met name twee Franstalige bewerkingen in de tweede helft: 'We bound around', een van de beste stukken van Michel Legrand, voorzien van briljante nieuwe Engelse teksten, en een parodie op het 'Bloemenduet' uit Delibes' 'Lakmé'. Dit laatste, omgedoopt tot 'The Flour Duet', leunt weliswaar op The Great British Bake-Off als inspiratiebron, maar is sterk genoeg om op eigen kracht te rijzen (woordgrap volledig intact).

Op het gebied van podiumpresentatie hebben de heren nog wel wat stappen te zetten voor een echt 'gepolijste' show: in de eerste helft zagen we zwarte coltruien en zwarte broeken... en in de tweede helft exact hetzelfde tenue. Er waren geen gastoptredens; ze vertrouwden op hun pianist die met een improvisatieronde op verzoek voor de nodige afwisseling zorgde (wat het publiek goed bij de show betrok, al hoefde niemand zijn stoel te verlaten). Omdat ze beiden constant op het podium staan, zou een beetje variatie in de regie geen kwaad kunnen.

Ondertussen passeren de nodige studentikoze kwinkslagen de revue, met prettig scabreuze grappen ten koste van de machtigen en eigendunkelijken. Prima, want daar is zeker een markt voor. Ik denk echter dat deze artiesten tot meer in staat zijn en heel goed iets kunnen neerzetten dat hun huidige inspiratiebronnen overstijgt.

BOUNDER AND CAD TREDEN REGELMATIG OP IN THE PHEASANTRY