ELEŞTİRİ: Bounder and Cad, The Pheasantry - Ocak 2017 ✭✭✭

Bounder and Cad The Pheasantry

18 Ocak 2017

3 Yıldız

Yetenekli yeni yazarlar keşfetmek her zaman keyiflidir ve bu ikili gerçekten çok eğlenceli. Cambridge Footlights kökenli grupta, (mevcut melodilere yazılan) hazırcevap ve esprili sözlerin aslan payını Adam Drew üstleniyor; Guy Hayward ona destek verirken, Ben Connor da piyanoda Art Tatum (ve daha pek çok dev isim) etkisindeki tarzıyla onlara eşlik ediyor. Birkaç tuhaf şarkı ve güncel komedi skeçleri kaleme alan ikili, 10 Downing Street gibi unutulmaz mekanlardaki sahne performanslarıyla halkın dikkatini çekmeyi başardı. Şu an kariyerlerinin fırlama noktasındalar; önlerinde pek çok farklı yol var ve belki de hepsinde aynı anda ilerleyecekler.

The Pheasantry'deki Ocak ayı performanslarında hedeflerinde ilk olarak Prens Harry vardı, ardından Oxbridge Blues ile devam ettiler (ilahilerde dendiği gibi, 'Jerusalem' ve nam-ı diğer 'Jupiter' olan 'I Vow To Thee My Country' ezgileriyle). Bir bakıma bize 'Konserdeki %1'lik Kesimi' izletiyorlar. Misyonları ise ya kendi taraflarını eğlendirmek ya da dışarıdaki büyük kitleyi aydınlatmak. Örneğin, Drew grup adlarını açıklarken şöyle dedi: 'Bounder, beyefendi olmadığı halde öyleymiş gibi davranan adamdır; cad ise beyefendi olduğu halde öyle değilmiş gibi davranandır.' Bu başlı başına eğlenceli bir açıklama olsa da, muhtemelen çok fazla tekrarı kaldıracak türden değil.

Ancak şarkı sözlerine gösterilen özen ve yaratıcılık, bundan çok daha büyük hırsları olduğunun sinyallerini veriyor. Örnek aldıkları isimlerden biri olan Tom Lehrer, her şarkıda kendi içine kapalı bir dünya yaratma yeteneğiyle tanınır; modanın baskısına direnerek eskimeyen ve mizahi ruhunu kaybetmeyen dünyalar bunlar. B&C'nin de Lehrer'in izinden saygın bir şekilde gitme yolunda olduğuna dair işaretler mevcut. Özellikle ikinci yarıdaki Fransız menşeli iki parça öne çıktı: Michel Legrand'ın en iyi eserlerinden biri olan 'We bound around' için yazdıkları İngilizce sözler muazzam etkileyiciydi. Ardından gelen, Delibes'in 'Lakme' eserindeki Çiçek Düeti'ne yapılan ve 'Un Düeti' (The Flour Duet) adını verdikleri parodi ise, malzemesini The Great British Bake-Off'tan alsa da, kendi başına 'pişecek' kadar (kelime oyunuyla) güçlü duruyor.

Sahne hakimiyeti açısından, gençlerin 'kusursuz' bir performans için daha katetmesi gereken yollar var: İlk yarıda siyah balıkçı yaka kazaklar ve siyah pantolonlar gördük... ikinci yarıda da tıpatıp aynı kıyafetler vardı. Sahneye konuk sanatçı davet edilmedi; biraz nefes almak için piyanistlerinin doğaçlama isteklere yer verdiği bölüme bel bağladılar (bu durum seyirciyi daha çok içine çekse de kimse yerinden kalkmaya ikna olmadı). Ayrıca ikisi de sürekli sahnedeler; bu kurguyu çeşitlendirmek pek de zor olmazdı.

Bu sırada, güçlü ve kendini beğenmiş kesimlerin pahasına yapılan hoş ve iğneleyici şakalarla dolu bir dizi üniversite mizahı kataloğunu tüketiyorlar. Olabilir; sonuçta bu tür işlerin bir alıcısı var. Ancak ben bu sanatçıların bundan çok daha iyisini yapabileceklerine ve kendi ilham kaynaklarından daha uzun süre kalıcı olacak bir şey ortaya koyabileceklerine inanıyorum.

BOUNDER AND CAD DÜZENLİ OLARAK THE PHEASANTRY'DE SAHNE ALIYOR