RECENSIE: Carmen, Grimeborn Festival in het Arcola Theatre ✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert Carmen, gepresenteerd tijdens het Grimeborn Festival in het Arcola Theatre.

Felicity Buckland Carmen

Grimeborn Festival

Arcola Theatre

9 augustus 2022

4 Sterren

Een van de meest verfrissende kanten van de aanpak van het Grimeborn Festival is de bereidheid om zelfs de bekendste opera’s volledig binnenstebuiten te keren. Deze grote meesterwerken zijn veerkrachtig genoeg om dat te verdragen. Wat overblijft, stelt kenners in staat om het materiaal in een nieuw licht te zien en, nog belangrijker, het biedt een drempelloze instap voor de operabezoekers van de toekomst.

Ditmaal is Carmen aan de beurt, waarbij we de broeierige straten van Sevilla inruilen voor een alledaagse supermarkt. Carmen is hier een verveelde caissière, José een beveiliger en Escamillo een ijdele TikTok-influencer. Ook Micaëla is getransponeerd naar het socialmediatijdperk als een van zijn fervente volgers. De handeling en de partituur zijn ingekort tot een uur en de begeleiding bestaat uit een accordeon, fagot en viool – een combinatie die op papier wellicht mager lijkt, maar in de praktijk de orchestrale kracht uitstekend verving. De tekst is herschreven in gevat, eigentijds Engels, al hadden boventitels op sommige punten nog wel geholpen. Een handvol rekwisieten suggereert de locaties op een minimalistische wijze.

Nick Morris en Claire Wild

Waar het hier om gaat, is dat de emotionele tegenpolen van het verhaal getrouw zijn overgezet van het origineel naar deze gemoderniseerde versie. Regisseur Joanna Turner verkent ten volle het feminisme, de toxische mannelijkheid en de algemene psychologische manipulatie van alle kanten die al zo sterk aanwezig zijn in Bizets origineel. Jonathan Cooke zet op levendige wijze de onzekerheid en jaloezie van José neer. Felicity Buckland belichaamt bewonderenswaardig de onafhankelijkheid van Carmen en haar oog voor buitenkansjes. Nicholas Morris is meer verliefd op zijn telefoon dan op wie of wat dan ook – maar dat past perfect bij het narcisme van de oorspronkelijke stierenvechter. Claire Wild is een veel pittigere Micaëla dan gebruikelijk, en het is een groot pluspunt van de productie dat de victoriaanse schijnverlegenheid van het origineel is weggepoetst. Dit zorgt voor een beter evenwicht binnen het centrale kwartet aan personages. Mijn enige echte kanttekening, die zich wellicht oplost naarmate de speelreeks vordert, is dat sommige zang simpelweg te luid was voor de relatief kleine Studio 1 van het Arcola. Minder is hier vaak meer.

Claire Wild en Jonathan Cooke Alle bekende melodieën zijn van de partij, soms in effectievere arrangementen voor het voltallige ensemble of kleinere groepen. Ik had niet het gevoel dat ik bepaalde nummers miste, behalve de sociale dynamiek van de menigte bij Lillas Pastia. De tekst is rijk aan woorden, maar de aansluiting van de tekst op de noten werkt meestal bekwaam zonder extra problemen voor de zangers op te leveren. De originele orkestrale tussenspelen zijn slim herschikt om scèneovergangen te maskeren, al had er voor de personages wat meer actie gevonden mogen worden dan enkel wat heen en weer ijsberen. De grote kracht van de productie als geheel is de zelfverzekerde synergie tussen alle uitvoerders. Leo Geyer zorgde op fagot voor enkele aanwijzingen voor zangers en spelers, maar verder was er geen dirigent nodig om de boel in goede banen te leiden. Baseless Fabric Theatre is inderdaad een hecht gezelschap! WEBSITE GRIMEBORN FESTIVAL

Lees ook de recensie van Black El Payoso The Clown - Grimeborn in het Arcola Theatre