RECENSIE: Chitty Chitty Bang Bang, West Yorkshire Playhouse ✭✭✭✭✭

Harry Grasby als Jeremy, Lucy Sherman als Jemima en Jon Robyns als Caractacus Potts. Foto: Alastair Muir Chitty Chitty Bang Bang

West Yorkshire Playhouse

10/12/15

5 Sterren

Koop Tickets In een tijd waarin theaters door het hele land volledig in panter-modus (pantomime) zijn, nam het West Yorkshire Playhouse een gok door Chitty Chitty Bang Bang als hun kerstvoorstelling te programmeren. Te oordelen naar de reactie van het publiek vanavond is die gok dubbel en dwars uitbetaald: het publiek stond te juichen voor Chitty en klapte fanatiek alsof hun leven ervan afhing. Het duurde dertig jaar voordat Chitty Chitty Bang Bang het toneel bereikte. Oorspronkelijk geproduceerd als film in 1968, vormden de makers een onwaarschijnlijke mix die samen een volstrekt onweerstaanbare traktatie creëerden die de tand des tijds heeft doorstaan. Inmiddels is het een favoriet voor jong en oud, mede dankzij de vaste plek in de kerstprogrammering op televisie. Het is interessant dat het oorspronkelijke filmscript mede is geschreven door Roald Dahl; net als veel van Dahls boeken is Chitty gezegend met een duister randje dat onweerstaanbaar is voor zowel kinderen als volwassenen.

Foto: Alastair Muir

In deze huidige toneelproductie van Chitty (pas de tweede grote productie ooit in het Verenigd Koninkrijk), werkt het West Yorkshire Playhouse samen met producenten Music and Lyrics. Dit muzikale wonder zal in de loop van 2016 door het hele land in de theaters te zien zijn.

Deze productie van Chitty is in goede handen bij regisseur James Brining. De enige wijzigingen zijn de herintroductie van de ontroerende ballad Lovely Lonely Man (die niet in de toneelproductie van 2002 zat) en het schrappen van Kiddie Widdie Winkies, het nummer van de Kindvanger dat misschien net een tikkeltje te griezelig was. De Palladium-productie was een ongelooflijk groot spektakel, ontworpen om de legendarische zaal te vullen, maar Brining heeft hier een even spectaculaire productie neergezet die intiemer aanvoelt en een flinke dosis hart bezit.

Don Gallagher en Tamsin Carroll als de bombastische Vulgarisch-Bombhursten. Foto: Alastair Muir

De decors van Simon Higlett smelten prachtig samen met de videoprojecties van Simon Wainwright. Het duo slaagt erin om niet alleen de wereld van Chitty in het nu te scheppen, maar toont ook Chitty’s glorieuze verleden als Grand Prix-winnaar die in verval is geraakt. De visuele vormgeving leidt nergens af van de voorstelling; sterker nog, het prikkelt de verbeelding en opent de deur naar nog grotere mogelijkheden.

Stephen Mear heeft opnieuw een musical afgeleverd waarin alles naadloos in elkaar overvloeit. Alle grote ensemblenummers spatten moeiteloos van het podium. Me Ol’ Bamboo, Toot Sweets en The Bombie Samba (geschreven voor de oorspronkelijke toneelbewerking) zijn vrolijke, aanstekelijke nummers waarbij het publiek in een roes van jeugdig enthousiasme meeklapte. Als Caractacus Potts is Jon Robyns in zijn element. Hij groeit gedurende de show; het is een optreden met een twinkeling in de ogen en veel gevoel. Hushabye Mountain liet mijn gast en mij halverwege de eerste akte volledig ontroerd achter, geen sinecure. Robyns is als een groot kind dat is losgelaten in een chocoladefabriek (wacht, dat is een andere musical), maar u begrijpt wat ik bedoel. Er is geen moment op het podium waarop hij niet lijkt te genieten, en die vreugde schept een band die het publiek van begin tot eind omarmt.

Amy Griffiths als Truly Scrumptious. Foto: Alastair Muir Robyns wordt op het podium vergezeld door Amy Griffiths als een werkelijk fantastische Truly Scrumptious. Deze Truly heeft wat minder weg van Sally Ann Howes en wat meer van Keira Knightley: zo onafhankelijk en geweldig als je je maar kunt voorstellen. Griffiths schittert in de grote nummers, maar komt pas echt tot haar recht in Lovely Lonely Man en Doll On A Music Box, twee van de mooiste ballads in de show.

Geen Chitty is compleet zonder de schurken, en deze productie is gezegend met een paar van de beste die je zult tegenkomen. Don Gallagher als Baron Bombhurst en Tamsin Carroll als Barones Bombhurst spelen de twee vulgaire schurken magistraal. Als een Vaudeville-duo van vroeger landen elke beweging, tekst en grap met een lach. Er is geen twijfel dat het duo zo verachtelijk mogelijk is, maar ze smullen ervan om de glamoureuze, verwende schurken te mogen zijn, en het publiek smult mee.

Sam Harrison (Boris) en Scott Paige (Goran) als de stuntelige spionnen van Vulgaria zijn een genot. Gezegend met de beste oneliners uit de show en het geweldige nummer Act English (geschreven voor de toneelbewerking), zijn zij de typische komische handlangers die soms zelfs de Baron en Barones in de schaduw dreigen te stellen. Het zijn waarschijnlijk de meest nutteloze maar uiterst beminnelijke spionnen in het vak.

Andy Hockley is prachtig als Grandpa Potts, de man die de wereld vaak ontvlucht door een reisje naar India te maken (een heerlijk eigenzinnig buitenhuisje). Net als Lionel Jeffries in de originele film, is Hockley's Grandpa Potts zo bombastisch en geweldig als je mag hopen. Zijn opzwepende nummer met de Vulgarische wetenschappers, The Roses Of Success, is simpelweg subliem.

Stephen Matthews als de Kindvanger. Foto: Alastair Muir

Natuurlijk bezorgde Chitty Chitty Bang Bang kinderen door de jaren heen de ultieme schrik met de angstaanjagende Kindvanger. Zijn kromme neus, balletachtige huppeltjes en die spookachtige ogen maken dit personage tot een van de echte hoogtepunten op het toneel. Met hulp van de projecties van Wainwright weet Stephen Matthews op het podium te glippen en toe te slaan in een werkelijk griezelige vertolking waarvoor het een genot was om naar te kijken. De kinderen om mij heen leken oprecht bang, en dat is precies zoals het hoort.

Deze productie van Chitty is een echte teamprestatie. Er zijn prachtige momenten van Ewen Cummings als de Toymaker, en van het levendige kinderkoor dat met het nummer Teamwork in de tweede akte de musical over de finishlijn duwt. Er zijn ook sterke optredens van het ensemble, in het bijzonder van Ewan Gillies, Abigail Climer en Perry O’Dea.

Andy Hockley als Grandpa Potts en de Vulgarische wetenschappers. Foto: Alastair Muir Maar de ster van deze productie is ongetwijfeld de muziek van Robert B. Sherman en Richard M. Sherman. Er zijn maar weinig mensen ter wereld die nog nooit een van hun prachtige composities voor Disney-films zoals Mary Poppins en Bedknobs and Broomsticks hebben gehoord. Deze twee toptalenten schreven meer dan 150 liedjes voor meer dan 27 films en tientallen televisieproducties. Het is een enorm muzikaal erfgoed en Chitty Chitty Bang Bang is gezegend met hun mooiste melodieën. Weinig mensen in het publiek zongen op de openingsavond het titelnummer niet mee, met een glimlach waar de meeste componisten een moord voor zouden doen. Ga het zien en bemachtig een plekje wanneer Chitty in een theater bij u in de buurt staat. Neem de kinderen mee of ga gewoon zelf en geniet van de enorme vreugde die in golven van het podium spat. Chitty Chitty Bang Bang zal jong en oud nog lang vermaken, en meer kun je je niet wensen van een theaterproductie. Er is geen twijfel mogelijk: Chitty Chitty Bang Bang is nog net zo 'fantasmagorisch' als altijd. Mis het niet! Chitty Chitty Bang Bang speelt momenteel in het West Yorkshire Playhouse voorafgaand aan een nationale tournee.