RECENSIE: Circus 1903, Royal Festival Hall, Southbank Centre ✭✭✭✭✭

Ray Rackham en zijn zoon Barnaby recenseren Circus 1903, dat deze feestdagen opnieuw neerstrijkt in de Royal Festival Hall aan de Londense Southbank.

Circus 1903 in het Southbank Centre. Foto: Dan Tsantilis Circus 1903

Royal Festival Hall

Southbank Centre, Londen

Boek tickets - Reserveer nu en bespaar 47% op kaarten voor Circus 1903

Circus 1903 is triomfantelijk teruggekeerd naar de Southbank, met een productie waarvan in ieder geval deze recensent vurig hoopt dat het een jaarlijkse kersttraditie wordt.

Zodra het publiek de zaal betreedt, worden ze begroet door het sfeervolle decorontwerp van Todd Edward Ivins. Hoewel het stevig binnen het proscenium blijft, weet het de naoorlogse zakelijkheid die de Festival Hall soms kenmerkt volledig te doen vergeten. Spreekstalmeester David Williamson (als Willy Whipsnade) is waarschijnlijk een van de sympathiekste mensen op aarde. Hij wandelt gemoedelijk door de gangpaden, maakt een praatje met de gasten terwijl ze gaan zitten en breekt de vierde wand nog voordat de festiviteiten officieel beginnen.

The Wheel of Death in Circus 1903. Foto: Dan Tsantilis

De zorgvuldig gecomponeerde score van Evan Jolly introduceert de tientallen acts die het publiek komen vermaken en weeft een tapijt van pure verwondering. De muzikale accenten punctueren de spectaculaire momenten op het podium en geven het publiek precies de juiste hints wanneer ze moeten zuchten van spanning of, belangrijker nog, moeten applaudisseren. De acts zelf zijn een mix van kermis, vaudeville en spektakel, en vullen elkaar perfect aan. De humoristische, traditionele jongleerkunsten van Francois Borie staan zij aan zij met Ganbayar Munkhbat en Andryei Batbokd, die niet met kegels maar met lichamen jongleren. Bij de balanceeract van Rokardy Rodriguez keek de helft van de zaal door hun vingers, en de slangenmens Senayet Asefa Amare is een absolute verschijning. Maar de sterren van de show blijven de prachtig vormgegeven olifant-poppen; een kruising tussen War Horse, Jim Henson-magie en marionet-stijl bediening. De scènes met de olifanten zijn zo ontroerend dat je echt het gevoel hebt getuige te zijn van de bijzondere band tussen temmer en dier. Het poppenspel is de kers op de taart in een show die de nostalgische vorm en periode volledig omarmt.

Peanut in Circus 1903. Foto
: Dan Tsantilis

Er werd menig traantje weggepinkt tijdens een verstild moment tussen Williamson en een kind uit het publiek, volgend op een doldwaas avontuur met een wasbeer-pop. De spreekstalmeester fluistert het kind toe dat je altijd moet proberen "de beste versie van jezelf te zijn, dan vul je de wereld met magie". Een prachtige boodschap tijdens de mooiste tijd van het jaar.

De eenvoud van het concept van Circus 1903, gecombineerd met de verfijnde complexiteit van de uitvoering, is verbluffend. En hoewel we dondersgoed weten dat we ons aan de Southbank bevinden (van de kinderen die op het podium kwamen, heetten er twee Matilda en één Indigo), voelen we ons getransporteerd naar een magische plek en tijd die normaal alleen in dagdromen bestaat. Een in alle opzichten perfecte productie waarvan ik hoop dat deze de Southbank ook met Kerst 2020 weer zal sieren!

BARNABY'S RECENSIE: 5 Sterren

Ik vond Circus 1903 zó leuk dat ik papa heb gevraagd om voor Kerst nog een keer kaartjes te kopen. Het was heel grappig toen de spreekstalmeester kinderen uit de zaal haalde om mee te doen in de show. Queenie en Peanut (de olifanten) waren geweldig, ik dacht dat het echte olifanten waren. Iedereen moet deze show gaan zien!

Queenie en Peanut in Circus 1903. Foto: Dan Tsantilis