RECENSIE: Doubt A Parable, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Stella Gonet in Doubt: A Parable. Foto: Paul Nicholas Dyke

Doubt: A Parable

Southwark Playhouse

4 Sterren

Boek Nu Het met de Pulitzer Prize bekroonde drama uit 2005 keert na 10 jaar terug naar Londen, en deze productie in het Southwark Playhouse bewijst onomstotelijk waarom een herneming gerechtvaardigd is. Het stuk speelt zich af op een katholieke school in de Bronx in 1964 en verkent botsende idealen over de koers van de Kerk. Wanneer de liberale en charismatische pater Flynn alleen wordt gezien met een van zijn leerlingen, zet de reactionaire zuster Aloysius alles op alles om hem ten val te brengen, samen met de progressieve opvattingen die hij vertegenwoordigt.

De voorstelling van 90 minuten biedt een adembenemende strijd van verstand en overtuiging tussen Flynn en Aloysius, strak geregisseerd door Chu00e9 Walker. In de scu00e8nes die voor verlichting en humor zorgen, probeert zuster Aloysius u2013 een geduchte rol van Stella Gonet u2013 de zenuwachtige en zachtaardige zuster James (Clare Latham) harder te maken: 'Kijk naar jezelf, je zou alles doen voor een vriendelijke blik'. De relatie tussen de zusters wordt onderling afhankelijk: Aloysius hoopt via James bewijzen te vinden voor Flynn's wangedrag, terwijl James smacht naar de goedkeuring van haar overste onder het motto: 'Het hart is warm, maar de geest moet koud zijn.'

Clare Latham en Jonathan Chambers in Doubt: A Parable. Foto: Paul Nicholas Dyke

Jonathan Chambers speelt een charmante pater Flynn en brengt zijn preken met een passie en overtuiging die recht doen aan het prachtige proza van het script. Toch is er ruimte voor meer nuance in zijn personage, waardoor de verdenkingen tegen hem het publiek echt zouden kunnen verleiden. Zoals het er nu voorstaat, slaat de balans van de 'twijfel' sterk door naar zijn onschuld. We kiezen nog stelliger zijn kant wanneer zuster Aloysius op kwaadwillige wijze bewijsmateriaal tegen hem verdraait en zuster James meesleurt in een draaikolk van schuldgevoel. Terwijl ze hulpeloos toeziet hoe de priester ten onder gaat, geeft James toe: 'Ik ben mezelf kwijtgeraakt'.

Jo Martin in Doubt: A Parable. Foto: Paul Nicholas Dyke

De briljante Jo Martin doorbreekt de spanning als de krachtige en levendige mevrouw Muller, de moeder van het vermeende slachtoffer. Door zuster Aloysius opgeroepen om zich aan te sluiten bij de kruistocht tegen Flynn, toont zij een onverzettelijk pragmatisme om haar zoon de beste kansen te bieden, ongeacht de prijs. In een verontwaardigde uitbarsting zegt ze: 'Iedereen heeft zijn redenen', een zin die feilloos de ware motieven van Aloysius aanvalt.

Het publiek zit aan alle vier de zijden van het slimme decorontwerp van PJ McEvoy. De verhoogde kerkvloer in de vorm van een kruis plaatst het geloof letterlijk centraal in dit stuk, wat zich perfect leent voor de scherpe regie van Walker. Op de uiteinden van het kruis tonen Aloysius en Flynn visueel hun tegenstelde visies op het geloof; bij een confrontatie wordt de kerk een religieuze barricade waarachter zij hun principes verdedigen. De rode gloed onder de vloer verbeeldt de dreiging van de hel die constant aanwezig is tijdens het drama.

Pater Flynn zegt: 'Aan de eindstreep sta je tegenover jezelf'. In een wereld waarin levens nog steeds worden verwoest door kwaadwillige roddels, zou dit stuk gebaat zijn bij meer onzekerheid over zijn onschuld. Maar los van de religieuze setting is het stuk van John Patrick Shanley bovenal een studie naar menselijke integriteit, trots en rechtvaardigheid. Deze productie slaagt er uitstekend in de vraag te stellen: hoe ver zou jij gaan om je principes te verdedigen? En wat is de prijs van je overtuiging?

Tot en met 30 september 2017

TICKETS VOOR DOUBT: A PARABLE