ELEŞTİRİ: Doubt: A Parable (Şüphe), Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Stella Gonet, Doubt A Parable'da. Fotoğraf: Paul Nicholas Dyke

Doubt - A Parable

Southwark Playhouse

4 Yıldız

Hemen Bilet Alın 2005 Pulitzer Ödüllü drama, 10 yıl aradan sonra Londra'ya geri dönüyor ve Southwark Playhouse'daki bu yapım, oyunun neden yeniden sahnelenmesi gerektiğine dair güçlü bir kanıt sunuyor. 1964 yılında Bronx'taki bir Katolik okulunda geçen oyun, Kilise içindeki ilerlemeye dair çatışan idealleri karşı karşıya getiriyor. Liberal ve karizmatik Peder Flynn'in öğrencilerinden biriyle yalnız vakit geçirdiği ortaya çıkınca, muhafazakar Rahibe Aloysius, Flynn'in ve temsil ettiği ilerici tutumun çöküşünü hazırlamak için harekete geçer.

Ché Walker'ın titiz yönetimiyle sahnelenen 90 dakikalık oyun, Flynn ve Aloysius arasında nefes kesen bir zeka ve inanç savaşı sunuyor. Stella Gonet'in muazzam bir performansla canlandırdığı Rahibe Aloysius, mizah ve soluklanma imkanı sunan sahnelerde, ürkek ve yufka yürekli Rahibe James'i (Clare Latham) sertleştirmeye çalışıyor: 'Şu haline bak, güzel bir söz için her şeyi yaparsın.' Rahibeler arasındaki ilişki karşılıklı bir bağımlılığa dönüşüyor: James kıdemlisinin onayını kazanmaya çalışırken, Aloysius da ondan Flynn'in suistimaline dair somut deliller koparmaya çalışıyor ve şu öğüdü veriyor: 'Kalp sıcak olmalı ama zihin soğukkanlı kalmalı.'

Clare Latham ve Jonathan Chambers, Doubt A Parable'da. Fotoğraf: Paul Nicholas Dyke

Jonathan Chambers, vaazlarını metnin çarpıcı diline yakışır bir tutku ve ikna edicilikle sunan büyüleyici bir Peder Flynn portresi çiziyor. Ancak karakterinde, kendisine yönelik şüphelerin seyirciyi gerçekten ikilemde bırakmasını sağlayacak bir nüans boşluğu var. Mevcut haliyle 'şüphe' terazisi, ağır bir şekilde masumiyetinden yana ağır basıyor. Rahibe Aloysius kanıtları kötü niyetle çarpıtıp Rahibe James'i bir suçluluk sarmalına sürüklediğinde, Flynn'in tarafını daha da güçlü bir şekilde tutuyoruz. Rahibe James, rahibin mahvına çaresizce tanıklık ederken şunu itiraf ediyor: 'Kendimi kaybettim.'

Jo Martin, Doubt A Parable'da. Fotoğraf: Paul Nicholas Dyke

Muhteşem Jo Martin, sözde kurbanın cesur ve hayat dolu annesi Bayan Muller rolüyle gerilimi dağıtıyor. Rahibe Aloysius tarafından Flynn'e karşı yürütülen bu savaşa dahil edilen anne, oğlu için en iyi fırsatları ne pahasına olursa olsun elde etme konusunda kararlı bir pragmatizm sergiliyor. Aloysius'un asıl motivasyonunu ustaca eleştiren bir replikle patlıyor: 'Herkesin kendine göre nedenleri vardır.'

Seyirci, PJ McEvoy'un zekice tasarlanmış dekorunun dört bir yanına diziliyor. Haç şeklindeki yükseltilmiş kilise zemini, inancı oyunun tam merkezine yerleştirirken Walker'ın yaratıcı rejisine de olanak sağlıyor. Haçın iki ucuna yerleştiklerinde Aloysius ve Flynn, inanca olan zıt yaklaşımlarını görsel olarak sergiliyor; karşı karşıya geldiklerinde ise kilise, ilkelerini savundukları dini bir barikata dönüşüyor. Zeminin altındaki kırmızı parıltı ise dramın ortasında her an beliren cehennem tehdidini simgeliyor.

Peder Flynn şöyle der: 'Bitiş çizgisinde sadece kendinle baş başasındır.' Hayatların hala asılsız dedikodularla mahvolduğu bir dünyada, bu oyun Flynn'in masumiyeti konusunda daha fazla belirsizlikten beslenebilirdi. Ancak dini atmosferinin ötesinde, John Patrick Shanley’in oyunu insan dürüstlüğü, gurur ve adalet üzerine derin bir inceleme niteliğinde. Bu yapım şu soruları sormakta harika bir iş çıkarıyor: İlkelerinizi savunmak için ne kadar ileri giderdiniz? Ve bir inanca sıkı sıkıya bağlı kalmanın bedeli nedir?

30 Eylül 2017'ye kadar

DOUBT A PARABLE BİLETLERİ