RECENSIE: F*cking Men, King's Head ✭✭✭✭

Euan Brockie en Jonathan McGarrity in F*cking Men. Foto: Christopher Tribble F*cking Men

King's Head Theatre

4 Sterren

F*cking Men van Joe DiPietro keert deze maand terug naar het King’s Head Theatre als onderdeel van het Gay Theatre Festival. Toneelschrijver Joe DiPietro heeft Schnitzlers La Ronde als basis genomen en het stuk losjes bewerkt naar de relaties en personages binnen de homogemeenschap. Regisseur Geoffrey Hyland brengt de voorstelling, die net geen 100 minuten duurt zonder pauze, met veel succes naar het King’s Head in een traverse-opstelling.

Er loopt een dunne rode draad door de scènes die aan het eind de cirkel rond maakt. Diverse types passeren de revue: de toneelschrijver, de student, de getrouwde man en zijn partner, de soldaat, de promovendus, de acteur, de pornoster, de journalist en de escort. Elke scène brengt twee personages samen, waarvan er telkens één in de voorgaande scène is geïntroduceerd, wat een boeiende inkijk geeft in hun onderlinge dynamiek.

DiPietro's karakterstudies schurken soms gevaarlijk dicht tegen stereotypen aan, maar uiteindelijk zegeviert de oprechtheid van de personages en hun omstandigheden. Er is volop drama en humor, maar DiPietro is een meester in het sussen van het publiek met een vals gevoel van comfort door middel van seks, om ons vervolgens te confronteren met de eenzaamheid en wanhoop die sommige personages voelen.

Harper James en Chris Willis. Foto: Christopher Tribble

F*cking Men wordt gedragen door een ensemble van geweldige acteurs. Opvallende prestaties waren er van Harper James als de soldaat, een man wiens directe reactie op homoseksualiteit geweld is – een impuls die hij uiteindelijk overwint om een relatie aan te gaan. Euan Brockie speelt de student, een jonge man die volledig gefascineerd is door mannen en seks; hij is ongeduldig, impulsief en wil alles in het hier en nu beleven. Haydn Whiteside speelt de pornoster, een eenzaam individu dat hunkert naar liefde en gezelschap. Johnathon Neal is de acteur, die zogenaamd hetero en getrouwd is, maar in het geheim een ander leven leidt tot hij gedwongen wordt een misstap op te biechten. Richard Stemp als de journalist maakt de avond compleet als de rijpere man die, na het verlies van zijn partner, zijn verdriet overwint om de escort (Chris Willis) te helpen. Deze laatste scène was bijzonder ontroerend en op zichzelf al de toegangsprijs waard.

De enscenering van Hyland maakt gebruik van een reeks banken die dienstdoen als tafels, stoelen en bedden. Tijdens de overgangen worden deze in verschillende opstellingen gemanoeuvreerd; hopelijk worden deze wissels naarmate de speelperiode vordert wat vlotter, om de flow tussen de scènes te bevorderen. Hyland benut elk deel van het podium effectief om plekken als cruising-gebieden, slaapkamers, bezemkasten en een sauna tot leven te wekken.

Artistiek directeur Adam Spreadbury-Maher verdient de complimenten voor wederom een geslaagde productie in het King’s Head. In een woordje vooraf vroeg Spreadbury-Maher het publiek om het theater financieel te steunen. Het zou een groot gemis zijn om een van Londens belangrijkste fringe-locaties te verliezen – en een beetje airconditioning zou trouwens ook geen kwaad kunnen!

Een fantastische avond uit. Zeer aanbevolen.

F*cking Men is tot en met 26 september 2015 te zien in het King's Head Theatre