RECENSIE: Groundhog Day, Old Vic Theatre Londen 2023 ✭✭✭✭✭

Onze eigen theaterCat Libby Purves over het nieuwe seizoen van Groundhog Day in het Old Vic Theatre in Londen.

Groundhog Day

Old Vic Theatre

5 Sterren

Boek tickets

WELKOM TERUG IN PUNXATAWNEY

Zeven jaar nadat de première in het Old Vic een regen aan Oliviers opleverde — en na een pandemie en een teleurstellend korte run op Broadway — is de voorstelling weer terug. Hoera! Tim Minchin, even scherp als Sondheim en melodieus als Gershwin, voorzag het door Danny Rubin bewerkte script van de beroemde film van muziek en tekst. Hij veranderde een amusante, originele maar vrij vergeetbare film in iets dat nog steeds grappig is, maar veel grootsers. Het is luidruchtig, vreugdevol, meeslepend en wijs: een moderne mythe met alle absurditeit en grandeur van een echte klassieker over loutering.

Ik was vergeten hoe dol ik was op de uitbundige productie van Matthew Warchus. Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht, vanaf de warme openingsballade over de lente tot de eerste aanblik van de kleine verlichte huisjes (het decor van Rob Howell is prachtig; het stadje is letterlijk om de actie heen gevouwen). Het drijft, ironisch genoeg, op het geliefde filmbeeld van de Amerikaanse 'Main Street', waarbij Punxsutawney in het begin door de held wordt bespot met de woorden "nothing more depressing than smalltown USA". In een fantastische uitbarsting van festiviteiten rondom het Groundhog-festival bewijst het ensemble zich als de echte held: een gemeenschap van onbevangen, gewone mensen.

Wederom zien we de onweerstaanbare Andy Karl als Phil, de weerman van een grote stad die gedoemd is zijn arrogante gedrag te beteren door elke dag opnieuw dezelfde 2 februari te beleven in een plaats die hij veracht. Hij heeft een levendige en charmante nieuwe tegenspeelster in Tanisha Spring als Rita, de hardwerkende producente, en Eve Norris steelt de show met Minchins melancholische lied over het lot van "Nancy.. a perky breasted one night stand" in de verhalen van onverschillige mannen. Er is nog een indringend solomoment wanneer de diepere wijsheid van de show zich in de tweede helft ontvouwt. Andrew Langtree speelt Ned, de weduwnaar en verzekeringsagent, die de heldhaftigheid van de gewone man en zijn onopgemerkte uithoudingsvermogen vertolkt in een klein 'Death of a Salesman'-moment: "On and on you stumble, towards the fading sun...rest assured the night will come".

Minchin, de man die in Matilda aan het werk van Dahl de warmte gaf die het oorspronkelijk miste, heeft het met deze transformatie opnieuw geflikt. De show is bruisend in zijn snelheid en spektakel (steeds uitzinniger naarmate de arme Phil beseft dat hij vastzit), maar raakt ongegeneerd zowel de wanhoop als de hoop die ons menselijk maken. De muziek laat het slimme verhaal exploderen in een grote, stralende wolk van filosofische en morele vragen, doorspekt met ijzersterke grappen, geniaal scherpe teksten en een heerlijk gevatte choreografie.

Andy Karl vormt het middelpunt als een wonder van tomeloze energie. Zijn fysieke komedie is onweerstaanbaar, van het spottende atletische vermogen in het begin tot zijn manische pogingen om te ontsnappen of zichzelf af te leiden (de scène met de dronken truck is een meesterwerk qua enscenering en belichting). En er zijn ook kleine momenten: een gezamenlijke zucht ging door de betoverde zaal bij zijn ochtendtekst: "Er zullen ochtenden zijn waarop je volledig verslagen wordt door je veters".

Ik heb geen triggerwarnings voor zelfdoding gezien, hoewel ze er misschien waren — en alle lof voor het Old Vic dat ze daar niet te zwaar op inzetten — en de manier waarop zijn 'resurrecties' uit die wanhoop worden verbeeld, is vluchtig en elegant. Er zit echter zowel een serieus gevoel in de nachtmerrie-scènes die ontstaan, als een flinke dosis hilariteit voor ons door geestelijke gezondheid geobsedeerde tijdperk in de reeks waarin Phil hulp zoekt (reiki, soep, isotopen, klysma's.... "I dunno what I'm sayin, but this guy's desperate and he's payin'"). En nog leuker, mag ik wel zeggen als voormalig jonge vrouw, is de herhaling van zijn mislukte pogingen om Rita te verleiden.

Maar, zoals ik zeven jaar geleden al zei: ondanks al die individuele klasse is het de grote, springende, draaiende en zingende menselijke smeltkroes van dorpsbewoners die je hart raakt: ambtenaren, arbeiders, muzikanten, feestvierders, oude dames, sukkels en buitenbeentjes. Het ensemble zingt grootse, vreugdevolle hymnes over de lente, hoop en bosmarmotten; al die onschuldige kleinstedelijkheid waarvoor Phil door de wijze goden van de mythe wordt gestraft omdat hij erop neerkeek. Er zijn niet veel shows met zowel een reusachtige drumspelende bosmarmot als een ontroerend besluit om een beter mens te worden. Minchin-magie.

Groundhog Day is tot 19 augustus te zien in het Old Vic Theatre.