RECENSIE: Gundog, Royal Court Theatre ✭✭✭✭

Rochenda Sandall, Ria Zmitrowicz in Gundog. Foto: Manuel Harlan Gundog Royal Court Theatre

7 februari 2018

4 sterren

Boek nu

Simon Longmans toneelstuk over het post-brexittijdperk richt zich op de zussen Becky en Anna, schaapherders op een boerderij in de middle of nowhere, die wanhopig proberen het gezin bij elkaar te houden na de dood van hun moeder. In hun leven verschijnt de dakloze buitenlander Guy, die blijft om hen te helpen met het lammeren in ruil voor kost en inwoning. Hij blijft jarenlang, totdat hun broer Ben, een diep gekwelde ziel, terugkeert nadat hij jarenlang vermist was. Het uitstekende 'brievenbus'-decorontwerp van Chloe Lamford nagelt de personages vast aan de grond; ze zijn geworteld in aarde en voorouders. Het is een somber verhaal; elk jaar markeert het uiteenvallen van de familie en de landbouwindustrie. We zijn hier ver verwijderd van de idyllische plattelandstaferelen.

Rochenda Sandall, Alan Williams, Alex Austin, Ria Zmitrowicz in Gundog. Foto: Manuel Harlan

In de goedgevooisde regie van Vicky Featherstone verstrijkt een jaar door de verandering van het licht (ontwerp door Lee Curran) en de indringende soundscape van Peter Rice. De cast is geworteld in de nuchterheid en wanhoop van het script. Als Becky, de jongere zus, vuurt Ria Zmitrowicz haar teksten af in een zelfverzekerd tempo, waarbij ze Becky's kurkdroge humor en haar verdriet over het verlies van gelukkiger tijden perfect weet te vangen. Ze vindt haar gelijke in Rochenda Sandalls Anna, afgemat en dag en nacht aan het werk om te overleven. Als Guy zet Alec Secareanu, na zijn uitstekende rol in God’s Own Country, opnieuw een personage neer dat gevangen zit in de beperkingen van vlucht en ballingschap, wanhopig proberend de weg te vinden in het geteisterde landschap terwijl hij voorzichtig zijn plek opeist. De Britse cultuursector zal deze acteur binnenkort toch echt uit de modder moeten trekken!

Alex Austin, Ria Zmitrowicz in Gundog. Foto: Manuel Harlan

Longmans structureel knappe script neemt ons mee terug in de tijd bij de terugkeer van Alex Austins getroebleerde en agressieve Ben, eveneens een sterke vertolking. Hier ontdekken we dat de zussen schapen stalen nadat hun eigen kudde door ziekte was verwoest, wat leidde tot de zelfmoord van hun vader. Via hun opa Mick, een prachtig ontroerende vertolking door Alan Williams van een man die beseft dat zijn geest hem in de steek laat, klampen de personages zich vast aan een gouden tijdperk uit het verleden, aan avonden in de kroeg — ook al is die kroeg al jaren gesloten (staat de dood van de moeder symbool voor de dood van Britannia?). De hoop slijt langzaam weg, zoals gras dat vertrapt wordt. De stilte en eenzaamheid worden tastbaar naarmate het stuk vordert.

Ja, het is een somber stuk, maar het script barst open in de meest prachtige, poëtische taal, vooral bij Mick, die een schitterende monoloog houdt over het zichzelf planten in de aarde en de lucht om zijn familie te beschermen. Wanneer Anna dit aan het einde herhaalt, is dat een huiveringwekkend moment. Bovenal graaft het stuk diep in de wortels van familie en herinnering, en het belang van vooruitgang, aangezien de tijd altijd ergens naartoe moet.

BOEK TICKETS VOOR GUNDOG IN HET ROYAL COURT THEATRE