RECENSIE: Hedwig And The Angry Inch (Michael C Hall), Belasco Theatre ✭✭✭✭✭

Michael C Hall in Hedwig And The Angry Inch. Foto: Joan Marcus Hedwig and the Angry Inch

Belasco Theatre

1 november 2014

Castwisselingen op Broadway vallen in essentie uiteen in twee categorieën. De eerste is wat men doorgaans beschouwt als de aanpak van Hal Prince/Cameron Macintosh: de vervanger doet het zo getrouw mogelijk aan het origineel. Want ja, als het niet kapot is, waarom zou je het dan repareren?

De tweede categorie, tegenwoordig bijna net zo zeldzaam als de reuzenpanda, staat de vervanger toe om een eigen stempel op de rol te drukken, een eigen weg te vinden en datgene aan de rol te geven wat zij, en zij alleen, kunnen bieden — en wat de oorspronkelijke vertolker wellicht niet kon.

In de afgelopen Broadway-seizoenen waren deze 'reuzenpanda's' zeldzamer dan Tony Lifetime Achievement Awards. Maar ze zijn er wel.

Toen Marin Mazzie de rol van Alice Ripley overnam in Next To Normal, vond ze een totaal nieuwe benadering voor de bipolaire moeder: subtieler, meer innerlijke onrust en voortdurend in de juiste toon. Toen Darren Criss het stokje overnam van Daniel Radcliffe in How To Succeed In Business Without Really Trying, bewees hij precies waarom Radcliffe zo perfect was in die rol. Toen Bernadette Peters Catherine Zeta-Jones verving in A Little Night Music, bracht ze meer vergane glorie, een oprechtere interactie met haar medespelers en een meer authentieke moeder-dochterrelatie in de rol van Desiree. Toen Will Chase het overnam van Matthew Broderick in Nice Work If You Can Get It, was hij radicaal anders; hij bracht de playboy tot leven met energie, verve, schoonheid en stijl, en hij zong de welluidende Gershwin-score met volle overtuiging.

Dit wil niet zeggen dat de acteurs die deze rollen creëerden niet ongelooflijk getalenteerd waren — dat waren ze wel. Nou ja, sommigen toch. Maar het is niet altijd zo dat de eerste keuze van de producenten voor de cast ook direct de beste is; soms kunnen vervangende castleden, mits ze de ruimte krijgen, een theatrale magie aanboren die met de oorspronkelijke bezetting niet mogelijk was.

Tegelijkertijd, en dat gebeurt uiteraard vaker, zijn vervangers soms niet zo goed als de oorspronkelijke acteur. Hoe getalenteerd de vervanger ook is, er gaat soms iets onbenoembaars verloren zodra de pionier het toneel verlaat.

De productie van Michael Mayer van Hedwig And The Angry Inch, momenteel te zien op Broadway in het Belasco Theatre, was oorspronkelijk bedoeld als een vehikel voor Neil Patrick Harris. Hij leek een onwaarschijnlijke keuze, maar bleek een briljante vondst. Hij leverde een krachtige prestatie vol camp-glorie, brutale interactie met het publiek en een vocale dynamiek die de zaal tot waanzin dreef en Harris de Tony Award 2014 voor Beste Acteur in een Musical opleverde.

Zijn optreden werd op BritishTheatre.com beloond met een recensie van 5 sterren.

Michael C. Hall, bekend van Six Feet Under en Dexter, speelt nu de rol van Hedwig. Hoewel de productie hetzelfde is gebleven, is de vertolking totaal anders dan die van Harris.

Hall doordrenkt het stuk met duisternis: een onaangenaam rauw randje van stroperige, diepgewortelde schaamte en pure wanhoop die net zo fascinerend als ongemakkelijk en scherp is. Alles voelt brutaler, verontrustender, pijnlijker en deprimerender.

Hall zet overtuigend de 'hij' in Hedwig.

Het is een veel masculienere interpretatie dan die van Harris; tegelijkertijd is het een optreden geladen met een sombere seksuele kracht, een alarmerende, indringende vrouwelijkheid en een tastbaar gevoel van werkelijk verlies en opoffering. De pijn van Hedwig wordt vakkundig laag voor laag afgepeld.

Hall zingt met een levendige, krachtige stem; hij is moeiteloos opgewassen tegen de vocale eisen. Sterker nog, zijn slotnummer, Midnight Radio, is magistraal — een wonderbaarlijke versmelting van vocale beheersing, fabelachtig acteerwerk en pure sterallures.

Sugar Daddy en Hedwig's Lament zijn de andere hoogtepunten van Hall, al gaat hij de vele uitdagingen van de rol met verve aan en schittert hij voortdurend.

Hij is misschien fysiek niet zo afgetraind als Harris, maar hij is dan ook twee jaar ouder en eerlijk gezegd in topvorm. Wanneer hij verschijnt in zijn strakke, zwarte vinyl minishort, stelt hij zijn publiek zeker niet teleur.

Als er een kleine twijfel is, dan is het deze: Hall lijkt zich meer op zijn gemak te voelen als de man die Hedwig kapotmaakte dan als Hedwig zelf; maar Harris was juist weer meer op zijn plek als Hedwig dan als Tommy. De waarheid is echter dat de acteur beide personages moet beheersen — en net als Harris slaagt Hall daarin.

Het is een beetje als het verschil tussen Ian McKellen en Patrick Stewart in de X-Men-films: ze zijn allebei uitmuntend, maar brengen elk hun eigen talenten mee.

Harris was meer de improviserende showqueen; Hall kiest ervoor om diep in de duisternis van Hedwigs ziel te snijden en die in een allesoverheersende hartstocht te ontketenen. Beide zijn legitieme interpretaties en beide werken spectaculair goed.

Lena Hall lijkt nu veel zelfverzekerder, krachtiger en ronduit fantastischer dan toen ze naast Harris stond. Maar dat heeft wellicht meer te maken met het winnen van een Tony Award dan met wat dan ook. Toch is de indruk dat het gewicht en de ernst die Michael C. Hall meebrengt, het beste in haar naar boven haalt; met deze Hall is haar Yitzhak beter dan ooit.

Ik had niet verwacht dat ik net zoveel van deze versie van Hedwig And The Angry Inch zou genieten als van die met Neil Patrick Harris. Toch was dat zo — absoluut en in elk opzicht.

Zoals Sondheim het verwoordt: 'There Are Giants In The Sky'; op dit moment staat er op Broadway in het Belasco Theatre een 'reuzenpanda' in de lucht. Het is Michael C. Hall. En hoewel hij het licht van Neil Patrick Harris' optreden niet dooft, plaatst hij het wel degelijk in een nieuw perspectief.

Ga het zien — je zult er geen spijt van krijgen. Flamboyant, fabuleus en fantastisch theater.

Reserveer kaarten voor Hedwig And The Angry Inch op Broadway