RECENSIE: Hell Yes I’m Tough Enough, Park Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves recenseert Ben Aldertons Hell Yes I'm Tough Enough, nu te zien in het Park Theatre.

De cast van Hell Yes I'm Tough Enough. Foto: Robert Workman Hell Yes I'm Tough Enough Park Theatre 4 Sterren Boek Nu Af en toe komt er een perfecte voorstelling voorbij waarbij het publiek weet dat ze gewoon achterover kunnen leunen en kunnen genieten van het heerlijke schouwspel waarbij alles klopt. En dat is precies wat de eerste akte van dit stuk van de jonge acteur en auteur Ben Alderton waarmaakt. Oké, er is een openingsscène die niet van hetzelfde niveau is als wat volgt — en ik weet niet precies wat die daar doet: het voelt meer als een oefening van een toneelclubje dan dat het een link heeft met de veel meer geïntegreerde, spannende en overtuigende actie die daarna komt. Hoe dan ook, daarna krijgen we een meeslepend, strak en constant verrassend verhaal over achterkamertjespolitiek op het hoogste niveau van de Britse politiek. Met andere woorden: een stuk waarin we ons allemaal kunnen herkennen. Annie Tyson en Ben Alderton. Foto: Robert Workman Toegegeven, het duurt even om te wennen aan de tijdsperiode: zoals zo vaak bij 'satirisch' drama, lijkt het een eeuwigheid te hebben geduurd voordat dit stuk daadwerkelijk het podium bereikte. De actuele steken onder de gordel zijn daardoor wat afgezwakt omdat ze 2 à 3 jaar achterlopen. Dat is echter een zonde die je bereid bent te vergeven zodra je je onderdompelt in de krankzinnige visie op de (eveneens krankzinnige?) machtspolitiek in Westminster die hier wordt geboden. Alderton geeft zichzelf de glansrol van de op Cameron lijkende 'Dave Carter': een weerzinwekkend, chauvinistisch monster dat zichzelf lijkt te spiegelen aan Kanye West (voor zover ik kan beoordelen — ik ben helaas geen expert op dat gebied). Zijn onderdanige sidekick is James Bryants meelijwekkende 'Nick Clogg' (snapt u hem?). De oppositie — voor zover die er is — lijkt zich te concentreren op Ben Hoods 'Ned Contraband'. Een schare aan andere personages bestaat uit Michael Edwards' 'Will', Cassandra Hercules' geduchte 'Sharon Slaughter', de bizarre, Tolkien-achtige 'Corbz' van Edward Halsted, de meer op 'Central Office' lijkende 'Poppy' van Venice Van Someren, Mikhail Sens 'Patrick' en Annie Tysons 'Glyniss'. Alderton houdt deze personages constant in beweging, terwijl ze zijn arsenaal aan slogans uitspuwen die op papier (ik las het script — uitgegeven als programmaboekje door Playdead Press — voor de voorstelling) niet bijzonder interessant lijken, maar in de psychotisch rusteloze regie van Roland Reynolds uiterst krachtig en fascinerend worden. Michael Edwards en Ben Hood. Foto: Robert Workman Het decorontwerp van Isabella Van Braeckel is uitstekend: een strakke, chique blik op de voorname zalen waar cruciale beslissingen worden genomen. Alex Hopkins belicht het met onopvallende eenvoud, en Julian Starr overgiet het geheel met een ronkende, zelfingenomen, bijna pedante soundscape die doet denken aan de ergste excessen van 'Brass Eye' of 'The Thick Of It'. Lewis Daniel verzorgde de nieuwe 'muziek'. Het is een geweldig totaalpakket wanneer alles samenvalt. Vreemd genoeg is er in de tweede helft — na een aanvankelijk grillige en charmante scène met Clogg die met zijn Airfix-vliegtuigjes speelt — een duidelijke dip in het tempo. Het stuk verzandt in een reeks grote monologen die simpelweg niet dezelfde mate van plezier of inventiviteit bezitten als de eerste akte. Dat is een beetje jammer, want ik vermaakte me eerder zo goed. Niettemin blijft de blijvende indruk van de eerste helft hangen, en het zorgt ervoor dat je het theater weer verlaat met een verende stap en een glimlach op je gezicht. En hoe vaak gebeurt dat tegenwoordig nog in de Britse politiek?

BOEK NU VOOR HELL YES I'M TOUGH ENOUGH