ELEŞTİRİ: Hell Yes I'm Tough Enough, Park Theatre ✭✭✭✭

Julian Eaves, Park Theatre'da sahnelenen Ben Alderton imzalı Hell Yes I'm Tough Enough oyununu inceliyor.

Hell Yes I'm Tough Enough ekibi. Fotoğraf: Robert Workman Hell Yes I'm Tough Enough Park Theatre 4 Yıldız Hemen Bilet Alın Arada sırada karşınıza öyle mükemmel bir yapım çıkar ki, seyirci olarak arkanıza yaslanıp her şeyin tıkır tıkır işlediği o muazzam seyir zevkinin tadını çıkaracağınızı bilirsiniz.  Genç oyuncu ve yazar Ben Alderton'ın bu oyununun ilk perdesi tam olarak bunu başarıyor.  Kabul, açılış sahnesi sonrasında gelenlerin seviyesinde değil -ve orada ne işi olduğundan pek emin değilim; daha çok bir drama kulübü egzersizi gibi duruyor ve sonrasında gelen o bütünleşik, gerilimli ve ikna edici aksiyonla pek bağdaşmıyor.  Ancak sonrasında, İngiliz siyasetinin en üst kademelerindeki kirli oyunlara dair sürprizlerle dolu, temposu hiç düşmeyen ve insanı içine çeken bir hikaye başlıyor.  Diğer bir deyişle, hepimizin kendinden bir şeyler bulabileceği bir oyun karşımızdaki. Annie Tyson ve Ben Alderton. Fotoğraf: Robert Workman Doğru, oyunun geçtiği zaman dilimine alışmak biraz vakit alıyor: 'satirik' dramalarda sıkça olduğu üzere, bu oyunun sahnelerle buluşması epey zaman almış gibi görünüyor.  Bu yüzden güncelliğini 2-3 yıl geriden takip etmesi, vurucu etkisini biraz yumuşatıyor.  Yine de kendinizi burada sunulan o çılgın (ve bir o kadar gerçekçi?) Westminster siyasetinin kollarına bıraktığınızda, bu küçük kusuru affetmeye hazır oluyorsunuz. Alderton, kendisi için David Cameron benzeri 'Dave Carter' karakteriyle harika bir rol yaratmış: Kendini Kanye West sanan (anlayabildiğim kadarıyla - bu konularda pek uzman sayılmam) nefretlik ve şovenist bir canavar.  Ezik ortağı ise James Bryant'ın canlandırdığı zavallı 'Nick Clogg' (espriyi kaptınız değil mi?).  Muhalefet ise -ne kadar muhalefetse artık- Ben Hood'un 'Ned Contraband' karakterine odaklanmış durumda.  Diğer karakterler arasında Michael Edwards'ın 'Will'i, Cassandra Hercules'in dişli 'Sharon Slaughter'ı, Edward Halsted'in tuhaf, Tolkien-vari 'Corbz'u, Venice Van Someren'in genel merkez tipi 'Poppy'si, Mikhail Sen'in 'Patrick'i ve Annie Tyson'un 'Glyniss'i yer alıyor.  Alderton bu karakterleri hızlı bir devinim içinde tutuyor; kağıt üzerinde (oyun öncesinde Playdead Press tarafından program kitapçığı olarak basılan metni okudum) pek de ilgi çekici durmayan sloganlar, Roland Reynolds'ın o tekinsiz derecede hareketli rejisinde son derece etkileyici ve büyüleyici bir hal alıyor. Michael Edwards ve Ben Hood. Fotoğraf: Robert Workman Isabella Van Braeckel'in tasarımı oldukça başarılı: Hayati kararların alındığı o önemli odalara şık ve parlak bir bakış sunuyor.  Alex Hopkins'in gösterişsiz ve sade ışık tasarımı ile Julian Starr'ın 'Brass Eye' ya da 'The Thick Of It' dizilerinin o küstah tınılarını anımsatan yankılı ses dünyası oyuna eşlik ediyor.  Yeni 'müzikler' ise Lewis Daniel'a ait.  Tüm parçalar birleştiğinde ortaya müthiş bir iş çıkıyor. Tuhaf bir şekilde ikinci yarıda, Clogg'un maket uçaklarıyla oynadığı o oyuncu ve sempatik sahnenin ardından tempoda belirgin bir düşüş yaşanıyor.  Oyun, ilk perdedeki o muziplik ve yaratıcılığa pek sahip olmayan uzun tiratlara teslim oluyor.  Bu biraz üzücü çünkü insan daha önce çok keyif alıyordu.  Yine de, ilk yarının bıraktığı o kalıcı etki sürüyor ve tiyatrodan ayrılırken adımlarınızda bir neşe, yüzünüzde bir gülümseme bırakıyor.  Bugünlerde İngiliz siyasetinde bunu başarabilen pek az şey var, değil mi?

HELL YES I'M TOUGH ENOUGH İÇİN HEMEN BİLET ALIN