RECENSIE: How To Succeed In Business Without Really Trying, Southwark Playhouse ✭✭✭

Onze eigen 'theatreCat' Libby Purves bespreekt How To Succeed In Business Without Really Trying, nu te zien in het Southwark Playhouse.

Gabrielle Friedman en Tracie Bennett. Foto: Pamela Raith

How To Succeed In Business Without Really Trying Southwark Playhouse 3 Sterren Boek Tickets

IEDEREEN TERUG NAAR KANTOOR!

Bij toeval is er momenteel een trend gaande in het theater: vrouwen die met veel plezier een bijzonder type alfaman neerzetten, waarbij ze hun sopraan- of altstem angstaanjagend diep laten zakken naar een bijna bariton-achtige brom. We zien het bij de MI5-officieren in Operation Mincemeat, en ook hier in Georgie Rankcoms speelse regie van Loessers musical over de zakenwereld van de jaren vijftig. Zo zien we niet alleen een sprankelende Gabrielle Friedman uit Seattle als de listig ambitieuze J. Pierrepont Finch, maar ook de weergaloze Tracie Bennett – tien jaar geleden zo gedenkwaardig als een aftakelende Judy Garland – die al haar flair en elegante beheersing van klassieke songteksten inzet voor de rol van J.B. Biggley, de president van Worldwide Wickets. Ze is een waar genot; haar bravoure draagt dit luchtige, tikkeltje te dwaze entertainment.

Tracie Bennett. Foto: Pamela Raith

Het begon in 1952 als een grappig boek van Shepherd Mead, werd daarna een film en uiteindelijk deze show, met een script van Abe Burrows, Jack Weinstock en Willie Gilbert en – cruciaal – composities van de grote Frank Loesser van Guys and Dolls (momenteel te zien in het Bridge Theatre, ga dat zien!). Het is gedateerd, maar bevat volop herkenbare en scherpe grappen over vriendjespolitiek, onoprechtheid en – na een zakelijk fiasco – het koor van prutsers die zichzelf omhoog hebben gewerkt en zingen dat "middelmatig zijn geen hoofdzonde is". Auw.

Elliot Gooch en Ensemble. Foto: Pamela Raith

De teksten zijn voortreffelijk, niet in het minst het eerste grote nummer van Allie Daniels personage Rosemary, de secretaresse. Ze zingt over haar jaren vijftig droom van het zijn van een onderdanige echtgenote van een topman, waarbij ze 's avonds zijn eten warm houdt en "geniet van de gloed van zijn volkomen begrijpelijke verwaarlozing". Hetzelfde geldt voor de verschillende ensembles over het kantoorleven: misschien is het nostalgie – ik zocht stiekem in de middagvoorstelling naar al die beruchte thuiswerk-verslaafden. Neem bijvoorbeeld "als ik mijn koffiepauze niet krijg, sterft er iets in mij", of Meads mantra dat je altijd een bedrijf moet kiezen dat zo groot is dat niemand echt weet wat de rest doet. De voorstelling vat de manipulatie, de passief-agressieve venijnigheid en de noodzaak om de secretaresse die de toegang bewaakt voor je te winnen perfect. Friedman die op kameraadschappelijke wijze met Bennett herinneringen ophaalt aan hun studententijd in 'Grand Old Ivy' voelt erg als een elitaire studentenclub, en alle choreografieën in de relatief kleine studio zijn heerlijk om van dichtbij mee te maken.

Allie Daniel en Gabrielle Friedman. Foto: Pamela Raith

Mijn enige echte kanttekening bij de toon van de productie is dat het half-gedateerd en half-hedendaags is, met voornamelijk vrij informele kostuums (hoewel het bruine pak van Tracie Bennett in ieder geval prachtig zit), waardoor het niet helemaal duidelijk is waar het zich positioneert. Een paar weken geleden programmeerde dit ondernemende theater in de kleinere zaal Joseph Charltons ondeugende stuk over tech-broeders, 'Brilliant Jerks', dat honderd procent over het 'nu' ging en je daardoor direct greep – net zoals Guys and Dolls dat doet door onbeschaamd jaren twintig te zijn. Dit historisch getinte stuk – met bijna tweeënhalf uur een tikkeltje aan de lange kant – heeft daar wat meer moeite mee. Maar de liedjes zijn fantastisch, en dat geldt ook voor Bennett. Puur plezier.

Te zien tot en met 17 juni 2023 in het Southwark Playhouse

Het ensemble. Foto: Pamela Raith

Lees ook: Tracie Bennett schittert in How To Succeed Without Really Trying