ELEŞTİRİ: How To Succeed In Business Without Really Trying, Southwark Playhouse ✭✭✭

Tiyatro eleştirmenimiz Libby Purves, Southwark Playhouse'da sahnelenen How To Succeed In Business Without Really Trying (İş Dünyasında Başarı İçin Hiç Çaba Sarf Etmeden Nasıl Yükselinir) müzikalini değerlendiriyor.

Gabrielle Friedman ve Tracie Bennett. Fotoğraf: Pamela Raith

How To Succeed In Business Without Really Trying Southwark Playhouse 3 Yıldız Bilet Al

HERKES OFİSE GERİ DÖNSÜN!

Şu sıralar tiyatro dünyasında ilginç bir akım var: Kadın oyuncular, son derece baskın erkek karakterleri büyük bir keyifle canlandırıyor; o tekinsiz soprano veya kontralto seslerini aniden baritona yakın bir hırıltıya dönüştürüyorlar. Bu durumu Operation Mincemeat'teki MI5 subaylarında görmüştük; şimdi ise Georgie Rankcom'un Loesser'in 1950'ler kurumsal dünyasını ele alan müzikaline getirdiği bu eğlenceli yorumda izliyoruz. Karşımızda sadece Seattlelı hayat dolu Gabrielle Friedman'ın canlandırdığı kurnaz ve hırslı J. Pierrepont Finch değil, aynı zamanda on yıl önce çökmekte olan bir Judy Garland olarak hafızalarımıza kazınan eşsiz Tracie Bennett var. Bennett, Worldwide Wickets'ın Başkanı J.B. Biggley rolünde o klasik şarkı sözlerini büyük bir zarafet ve ustalıkla yorumluyor. Caka satarak canlandırdığı bu karakterle, samimiyetten uzak bu uçarı eğlenceyi adeta tek başına sırtlıyor.

Tracie Bennett. Fotoğraf: Pamela Raith

Eser, 1952 yılında Shepherd Mead'in şakacı bir kitabı olarak başladı, ardından filme uyarlandı ve nihayetinde Abe Burrows, Jack Weinstock ve Willie Gilbert'ın metniyle bu sahne şovuna dönüştü. En önemlisi de şarkılar, Guys and Dolls'un (şu an hemen yakınlardaki Bridge Theatre'da, mutlaka gidin!) yaratıcısı büyük Frank Loesser imzalı. Oyun biraz eskimiş olsa da kayırmacılık, samimiyetsizlik ve kurumsal bir felaket sonrası koro halindeki adamların söylediği "vasat olmak ölümcül bir günah değildir" gibi bugün bile geçerli, sivri şakalarla dolu. Ah, ne kadar da tanıdık.

Elliot Gooch ve Ekip. Fotoğraf: Pamela Raith

Şarkı sözleri şahane; Allie Daniel'ın canlandırdığı sekreter Rosemary'nin, bir yöneticiyle evlenip akşam yemeğini sıcak tutmayı ve "onun o gayet anlaşılabilir ilgisizliğiyle ısınmayı" hayal eden 50'lerin itaatkâr eş rüyasına dair ilk büyük parçası bunlardan sadece biri. Ofis hayatı toplu sahneleri de aynı derecede etkileyici; belki de biraz nostalji yapıyoruz – matine seyircisine bakarken evden çalışma bağımlısı günümüz profesyonellerini hayal etmeden duramadım. Örneğin, "kahve molamı vermezsem içimde bir şeyler ölür" sözleri veya Mead'in "herkesin ne yaptığını kimsenin tam olarak bilmediği kadar büyük bir şirket seçmelisiniz" mottosu hala çok isabetli. Manipülasyonlar, pasif-agresif çekişmeler ve büyük patronun kapısındaki o her şeyi bilen sekreteri tavlama çabaları çok iyi işlenmiş. Friedman'ın Bennett ile Grand Old Ivy şarkısında üniversite anıları üzerinden erkeksi bir bağ kurması tam bir elit kulüp havasında; stüdyo ölçeğindeki koreografiler ise yakından izlemesi çok keyifli.

Allie Daniel ve Gabrielle Friedman. Fotoğraf: Pamela Raith

Prodüksiyonun tonuna dair tek eleştirim, yarı eski yarı modern bir havada olması. Kostümlerin çoğu fazla gündelik (gerçi Tracie Bennett'ın kahverengi takımı en azından kusursuz duruyor), bu yüzden oyunun tam olarak hangi zamana ait olduğu belirsizleşiyor. Birkaç hafta önce bu girisimci küçük tiyatro, yan salonda Joseph Charlton'ın teknoloji dünyasını hicveden 'Brilliant Jerks' oyununu sahnelemişti; o tamamen bugüne dairdi ve sizi içine çekiyordu – tıpkı Guys and Dolls'un hiç çekinmeden 1920'lerde kalması gibi. Bu dönem oyunu ise yaklaşık iki saat kırk beş dakikalık süresiyle odağını korumakta biraz zorlanıyor. Yine de şarkılar harika, Bennett ise muazzam. Eğlenceli bir akşam vaat ediyor.

17 Haziran 2023'e kadar Southwark Playhouse'da

Ekip. Fotoğraf: Pamela Raith

Ayrıca okuyun: Tracie Bennett How To Succeed Without Really Trying Kadrosunda