RECENSIE: I Love You, You're Perfect, Now Change, Arts Theatre ✭✭✭✭✭

I Love You, You're Perfect, Now Change

Arts Theatre

Maandag 15 augustus 2016

5 Sterren

Waar zouden we zijn zonder Louis Hartshorn en BB Hook, de producenten achter een reeks recente successen, waaronder de prachtige enscenering van American Idiot UK die momenteel in het Arts Theatre in West End speelt? Nou, zij laten geen kans onbenut; maandag is de rustdag voor Idiot, en gisteren vulden deze producenten dat gat plotseling op met een herneming op het hoofdpodium van de hit van afgelopen zomer in Above the Arts. Het is een slimme, melodieuze, geestige en ontroerende revue over de liefde in al haar verschijningsvormen, van de eerste date als twintiger tot het geflirt in de late herfst van het leven. Het script en de teksten zijn van Joe DiPietro op zijn best, en de muziek van de eindeloos vindingrijke Jimmy Roberts is karaktervol, barst van de sterke melodieën en haalt het beste uit de vier rollen die nodig zijn om de show neer te zetten. Ja, dit is werkelijk een sublieme voorstelling: ik heb het een keer eerder gezien in een veel grotere opzet, met een cast van 16 (8 mannen en 8 vrouwen die de solo's afwisselden en fungeerden als koor en ensemble, met talloze kostuums en decors). Maar hier zagen we het in de oorspronkelijke bezetting van vier personen, met slechts vier stoelen en een bank, en een paar verschillende outfits om snel in te schieten wanneer de castleden even niet op het toneel stonden.

En dit is de echte triomf van Hartshorn - Hook Productions: ze hebben de absolute top van de theaterwereld samengebracht. Julie Atherton, Gina Beck, Samuel J. Holmes en Simon Lipkin vormen het droomteam voor elke revue. Ze creëren in een handomdraai direct herkenbare en gedenkwaardige personages en communiceren iets betekenisvols en belangrijks met inzicht, originaliteit en grote stijl.

Ze werden hierbij uitstekend geholpen door het heldere genie van regisseur Kirk Jameson en choreograaf Sam Spencer-Lane, die de productie strak in de hand hielden terwijl ze de cast alle ruimte gaven. Het tweekoppige ensemble stond onder leiding van Scott Hayes (alias #ScottMorgan) en bleef op wonderbaarlijke wijze perfect in de pas lopen met de heerlijk chaotische gekte op het podium. Revue heeft die spontaniteit nodig om het publiek te raken, en dit gezelschap wist precies hoe ze de boel fris en levendig moesten houden in elk nauwkeurig gedefinieerd moment. Ze beheersen dit vak tot in de puntjes en fungeerden hier als ware meesters van de improvisatie; hun vaak brutale variaties op het script brachten het publiek in vervoering. Deze performers staan in de traditie van de grote revue-artiesten van na de oorlog: ze hebben het vermogen om een voorstelling bij de kladden te grijpen en er – zij het tijdelijk – vandoor te gaan in richtingen die ze misschien zelf niet eens hadden voorzien. Dit veranderlijke karakter is waar het publiek dol op is (hoewel sommigen er nerveus van kunnen worden). Maar zeg nou zelf, zonder die wildheid zou theater een stuk minder vermakelijk zijn. De optelsom van deze elementen creëert een soort theatrale magie die zeldzaam is. Na afloop vraagt het publiek zich af of de ervaring de prijs van het kaartje waard was: hier was een volmondig JA! de enige reactie die ik hoorde.

Met zo’n goed script en muziek, zo’n robuust eenvoudige en flexibele opzet, en artiesten van dit kaliber, voelde het tweeënhalf uur lang als een fantastisch feestje, of een enorme West End-productie. De acteurs maakten een krachtige connectie met de volle zaal, waar de enthousiaste lachsalvo’s en kreten van herkenning voortdurend door het uitverkochte theater galmden. We hadden geluk, ontzettend veel geluk, dat we erbij waren. We zullen deze geweldige avond altijd blijven koesteren. Complimenten aan Hartshorn - Hook Productions: jullie weten hoe je theatermagie tot leven wekt.

Foto's: Piers Foley Photography