RECENSIE: I Loved Lucy, Jermyn Street Theatre ✭✭✭

I Loved Lucy

Jermyn Street Theatre

5 februari

3 sterren

I Loved Lucy, momenteel te zien in het Jermyn Street Theatre in het West End, is het autobiografische toneelstuk van Lee Tannen. Het is gebaseerd op zijn memoires over de hechte vriendschap die hij met Lucille Ball had.

Tannen, een tekstschrijver met een passie voor beroemdheden en een groot bewonderaar van de komedie-icoon, weet via vage familierelaties een vriendschap te sluiten met de veel oudere Ball. Tijdens talloze potjes backgammon groeit Tannen uit tot haar vertrouweling, waarbij hij langzaam haar verhalen en meest persoonlijke emoties naar boven haalt.

Als iemand die nog niet eens geboren was toen Ball overleed, vermoed ik dat ik niet direct tot de doelgroep van deze productie behoor. Veel in het stuk draait om enigszins schandalige anekdotes over sterren die weliswaar vermakelijk zijn, maar de verhaallijn nauwelijks vooruithelpen.

Interessantere thema's, zoals haar aanvaringen met de FBI wegens vermeende communistische sympathieën, blijven onbesproken ten gunste van wat soms aanvoelt als lichtvoetig celebrity-geroddel.

Toch is het script van Tannen vaak gevat en valt er genoeg te lachen, afgewisseld met een paar ontroerende momenten. Het tweede deel is sterker, wanneer Ball zich realiseert dat haar roem vervaagt en haar hoogtijdagen achter haar liggen.

Zoals bij veel biografische stukken sluipt ook hier soms de valkuil van te veel uitleg binnen; de vertellende dialogen zitten vol namen en data. Met wat scherper montagewerk had deze ietwat langdradige productie compacter en krachtiger kunnen zijn.

Dit geldt in het bijzonder voor de laatste tien minuten, die zich na Balls overlijden afspelen in een soort merkwaardig hemels paradijs. Het was waarschijnlijk bedoeld als aangrijpend slot, maar het werkte eerder bevreemdend en rekte de voorstelling onnodig op na een heel natuurlijk eindpunt.

Wanneer je weet dat Tannen het script zelf schreef, ontkom je niet aan het gevoel dat hij een enigszins onbetrouwbare verteller is. Wel moet gezegd worden dat hij zijn eigen gebreken niet maskeert (op sommige momenten vraag je je zelfs af wat Ball eigenlijk aan de vriendschap had).

Desondanks schetst hij een beeld waarin híj de belangrijkste persoon in Balls leven was, nog meer dan haar twee echtgenoten en haar kinderen. Dat kan natuurlijk waar zijn, maar het was verhelderend geweest om te horen waarom de anderen in haar leven zo afwezig waren, zeker haar kinderen die nauwelijks worden genoemd.

Ondanks deze kanttekeningen leveren de twee hoofdrolspelers uitstekend werk. Sandra Dickinson is een fantastische Lucille Ball; ze zet haar maniertjes en die kenmerkende hartelijke lach feilloos neer. Ze is uitbundig wanneer dat moet, maar brengt ook Balls gevoel van verval en eenzaamheid prachtig over. Haar komische timing is perfect, waardoor de vele kwinkslagen en rake opmerkingen moeiteloos landen.

Nieuwkomer Matthew Bunn is eveneens uitmuntend als de neurotische en enthousiaste Lee Tannen. Bunn neemt ook diverse andere rollen voor zijn rekening, waaronder een Ierse taxichauffeur, komiek Bob Hope en een hotelreceptionist, waarmee hij zijn enorme veelzijdigheid bewijst.

De regie van Anthony Biggs maakt slim gebruik van de beperkte ruimte en het sobere decor van Gregor Donnelly wordt knap verrijkt door projecties op een van de theatermuren.

Lucille Ball zei ooit over komedie: ‘je hebt het of je hebt het niet’, maar deze amusanter productie zweeft daar een beetje tussenin. Er valt genoeg te lachen, maar een strakker script is nodig om van deze voorstelling echt een publiekslieveling te maken.

I Loved Lucy is tot en met 27 februari 2016 te zien in het Jermyn Street Theatre