ELEŞTİRİ: I Loved Lucy, Jermyn Street Theatre ✭✭✭

I Loved Lucy

Jermyn Street Tiyatrosu

5 Şubat

3 Yıldız

Şu anda West End’deki Jermyn Street Tiyatrosu'nda sahnelenmekte olan I Loved Lucy, Lee Tannen'in Lucille Ball ile olan dostluğunu anlattığı anılarından uyarlanan biyografik bir oyun.

Ünlülere meraklı bir reklam yazarı ve komedi yıldızının büyük bir hayranı olan Tannen, Ball ile tanışıp arkadaşlık kurmak için belli belirsiz aile bağlarını kullanıyor. Tavla partileri eşliğinde Ball'un en yakın sırdaşı haline gelen Tannen, yavaş yavaş onun hikayelerini ve en derin duygularını gün yüzüne çıkarıyor.

Ball hayata gözlerini yumduğunda henüz doğmamış biri olarak, sanırım bu yapımın tam hedef kitlesinde değilim. Oyunun büyük bir kısmı, eğlenceli olsa da olay örgüsüne pek bir katkı sağlamayan, üstü kapalı skandal niteindeki magazinel anektodlar etrafında dönüyor.

Komünist olduğu iddiasıyla FBI ile yaşadığı sorunlar gibi çok daha ilgi çekici temalar, zaman zaman yüzeysel bir ünlü biyografisinden öteye geçemeyen bir anlatım uğruna göz ardı edilmiş.

Bununla birlikte, Tannen'in metni oldukça esprili ve bolca kahkahaya ek olarak birkaç dokunaklı an da barındırıyor. Oyunun ikinci yarısı, Ball'un şöhretinin azaldığını ve en parlak günlerinin geride kaldığını fark etmesiyle birlikte çok daha etkileyici bir hal alıyor.

Pek çok biyografik yapımda olduğu gibi, bu oyun da bazen bilgi aktarma tuzağına düşüyor; anlatıdaki diyaloglar isimler ve tarihlerle boğulmuş durumda. Yerinde bir kurgu dokunuşuyla, biraz fazla uzun süren bu yapım daha derli toplu bir hale getirilebilirdi.

Özellikle Ball'un ölümünden sonra geçen ve tuhaf bir cennet ütopyasında kurgulanan son on dakika için bu durum geçerli. Muhtemelen dokunaklı olması planlanmış ancak bunun yerine oldukça huzursuz edici bir hava yaratmış ve oyunu, ölümden sonraki o doğal bitiş noktasının ötesine gereksiz yere uzatmış.

Metni Tanner'ın kendisinin yazdığını öğrendiğinizde, onu biraz "güvenilmez bir anlatıcı" olarak görmekten kendinizi alamıyorsunuz. Kendi kusurlarını sergilemekten kaçınmadığı doğru (zaman zaman Ball'un bu arkadaşlıktan ne kazandığını merak ediyorsunuz).

Ancak çizilen portre, Tanner'ın Ball'un hayatındaki en yakın kişi olduğu, hatta iki eşinden ve çocuklarından bile daha yakın olduğu yönünde. Bu pekala doğru olabilir, ancak hayatındaki diğer kişilerin, özellikle de isimleri neredeyse hiç geçmeyen çocuklarının neden bu kadar eksik olduğunu duymak faydalı olurdu.

Bu sorunlara rağmen, iki başrol oyuncusu da muazzam bir performans sergiliyor. Sandra Dickinson, Lucille Ball rolünde harikalar yaratıyor; onun tavırlarını ve o meşhur kahkahasına hayat veriyor. Gerektiğinde enerji dolu, ancak Ball’un terk edilmişlik ve çöküş hissini de çok iyi yansıtıyor. Komedi zamanlaması mükemmel; Ball'un iğneleyici esprilerini ve laf çarpmalarını büyük bir rahatlıkla izleyiciye geçiriyor.

Yeni yeteneklerden Matthew Bunn da nevrotik ve heyecanlı Lee Tanner rolünde mükemmeldi. Bunn aynı zamanda İrlandalı bir taksi şoförü, komedyen Bob Hope ve bir otel resepsiyonisti gibi çeşitli erkek rollerini de üstlenerek büyük bir çokyönlülük sergiliyor.

Anthony Biggs'in yönetimi kısıtlı alanı çok iyi kullanırken, Gregor Donnelly'nin sade dekoru tiyatro duvarlarına yansıtılan görsellerle ustaca zenginleştirilmiş.

Lucille Ball bir keresinde komedi hakkında şöyle demişti: 'Ya o yetenek sende vardır ya da yoktur'. Bu eğlenceli yapım ise tam ortada bir yerde duruyor. Kahkahası ve esprisi bol, ancak sadece 'beğenilen' değil 'sevilen' bir iş olması için biraz daha sadeleştirilmiş bir metne ihtiyacı var.

I Loved Lucy, 27 Şubat 2016 tarihine kadar Jermyn Street Tiyatrosu'nda sahneleniyor.