RECENSIE: Ink, Almeida Theatre ✭✭✭

Tony Turner, Bertie Carvel, Geoffrey Freshwater, Richard Coyle, Jack Holden, Tim Steed in Ink. Foto: Marc Brenner Ink Almeida Theatre, 29 juni 2017

3 sterren

Boek Tickets The Sun vormt, of je het nu wilt of niet, al langer dan de meesten van ons zich kunnen herinneren het hart van de roddeljournalistiek; het vermaakt en irriteert de lezers met sensationele en onbehouwen verhalen. De krant schreeuwde al tijden om een fictieve vertolking, en het is dan ook geen verrassing dat dit de aandacht trok van James Graham, de auteur van veelgeprezen stukken als The Vote en This House, en het sublieme drama Coalition met Bertie Carvel in de hoofdrol. Carvel schittert ook in Grahams nieuwe stuk, Ink, als de Australische mediamagnaat Rupert Murdoch, de meest beruchte krantenbaas ter wereld. Toch is Murdoch slechts de katalysator voor dit verhaal, dat illustreert hoe een onbeduidend krantje uitgroeide tot een gigantisch succes door brutaliteit en uitzonderlijke PR.

Bertie Carvel (Rupert Murdoch) en Richard Coyle (Larry Lamb) in Ink. Foto: Marc Brenner

Het toneelstuk begint in 1969, wanneer Murdoch (Bertie Carvel) de kwakkelende krant The Sun koopt, destijds een armzalig zijtakje van de Daily Mirror dat met geluk een paar honderdduizend lezers per dag trok. Hij kiest Larry Lamb (Richard Coyle), een scherpzinnige en media-ervaren eindredacteur bij de Mirror, om de krant te leiden en daagt hem uit om binnen een jaar meer exemplaren te verkopen dan zijn oude werkgever. Deze loodzware taak wordt bemoeilijkt door een minimale redactie die worstelt met originele ideeën, en een clausule in het koopcontract die vereist dat de eerste editie al enkele weken na de aankoop moet verschijnen. Toch overtreft Lambs bijeengeraapte team alle verwachtingen en de verkoopcijfers stijgen gestaag. Maar om de Mirror echt in te halen, moeten ze de verbeelding van het publiek prikkelen, en Lamb is bereid tot het uiterste te gaan om zijn voormalige bazen de loef af te steken.

Tim Steed, Justin Salinger, Sophie Stanton en Richard Coyle in Ink. Foto: Marc Brenner

Carvel en Coyle zijn in topvorm. De Murdoch van eerstgenoemde is vroegtijdig verlept, met een gezicht dat in een eeuwige grimas van afkeer staat—hij vermaakt en ontzet tegelijkertijd. Hij vangt op meesterlijke wijze de paradox van een man met een onverzadigbare honger naar macht en invloed, die tegelijkertijd een afkeer heeft van de publieke schijnwerpers. Coyle’s Lamb staat centraal en levert een zeer overtuigende en charismatische vertolking af. Zijn spel toont iemand met een oprechte wens om het goede te doen, die echter gecorrumpeerd wordt door een onstuitbare drang naar wraak op de krant die hem afwees. Het stuk profiteert bovendien van een reeks fantastische bijrollen, niet in de laatste plaats Sophie Stanton als Mrs Hopkirk, de scherpe, nuchtere redactrice van de vrouwenpagina's, en Tim Steed als de secuur acterende Bernard Shrimsley, wiens perfecte komische timing bijna een Pavlov-reactie op zijn dialogen uitlokte.

Ink is bij vlagen buitengewoon grappig. De discussie van het team over wat de mensen écht willen – zoals gratis extraatjes, het weerbericht op pagina twee en seks – is puur genot, terwijl de prachtig droogkomische ‘onderbroek in een blik’-discussie tussen Carvel en Coyle me de slappe lach bezorgde. Grahams script is niet alleen gevat, maar ook doorspekt met ijzersterke oneliners. Ondanks al deze bewonderenswaardige kwaliteiten voelde Ink echter meer aan als een reeks scènes dan als één solide, krachtig verhaal. De karakterontwikkeling blijft wat oppervlakkig – met name Murdochs huivering voor de pikantere kanten van de krant en Lambs worsteling tussen zijn politieke idealen en zijn obsessieve toewijding aan de missie, worden beperkt tot losse scènes en daarna vaak vergeten.

Tony Turner, David Schofield (Hugh Cudlipp) en Rene Zagger (Lee Howard) in Ink. Foto: Marc Brenner Inderdaad, in de analyse van de fascinerende geschiedenis van The Sun probeert Ink naar mijn mening iets te veel tegelijk te doen. We krijgen discussies over de aard van verhalen vertellen, de dynamiek tussen werkgever en werknemer, de respectloze verslaglegging van een geruchtmakende ontvoering en de opkomst van het Page 3-meisje. Na verloop van tijd merkte ik dat ik behoefte kreeg aan meer diepgang over hoe het hectische, uitputtende en moraal-aantastende leven bij The Sun de levens van de journalisten, de redacteur en de eigenaar beïnvloedde. In dat opzicht zijn de confrontaties tussen Lamb en zijn voormalige baas Hugh Cudlipp (de uitstekende David Schofield) een hoogtepunt, evenals de verschijning van The Sun-model Stephanie Rahn (Pearl Chanda), wier menselijkheid prachtig naar voren komt in een krachtige voorlaatste scène. Niettemin dienen deze intermezzo's te vaak als een geschiedenisles over The Sun en incidenteel Murdoch zelf, wat uitmondt in een finale vol historische knipogen. Uiteindelijk liet dit me met een ietwat onvoldaan gevoel achter, hoewel ik me zeker heb vermaakt en de nodige kennis heb opgedaan. Hoewel smaken kunnen verschillen wat betreft de verhaallijn, valt er niets af te dingen op het ontzagwekkende decorontwerp van Bunny Christie. Een kathedraal-achtige verzameling stoelen, tafels en archiefkasten wordt omlijst door gigantische televisies die dreigend boven het podium uittorenen en een wereld verbeelden die wordt gekenmerkt door flamboyance, chaos en een vleugje vuigheid. Samen met de soundscapes van Adam Cork, die zowel bruisen van opwinding als een broeierige sfeer toevoegen, wordt Ink een onmiskenbaar spektakel. Ink is een onderhoudende en verhelderende weergave van hoe Murdochs aankoop van The Sun, samen met de aanstelling van Larry Lamb als hoofdredacteur, leidde tot de krant die het vandaag de dag is. De sterke kanten van het stuk – een uitmuntende cast onder leiding van Richard Coyle en Bertie Carvel, een scherpe humor en een onberispelijk decor – werden voor mij wat overschaduwd door een plot dat zich op te veel facetten van de historie richt ten koste van het menselijke drama. Desalniettemin zullen de meningen onder het publiek terecht uiteenlopen; hoewel iedereen ervan zal genieten, weet ik zeker dat veel toeschouwers met een ander oog dan het mijne het ronduit spectaculair zullen vinden.

BOEK NU TICKETS VOOR INK IN HET ALMEIDA THEATRE