RECENSIE: Itch, Holland Park Opera ✭✭✭✭✭

Tim Hochstrasser recenseert de wereldpremière van Itch, in opdracht van en gepresenteerd door Opera Holland Park.

Adam Temple Smith (Itchingham), James Laing (Berghahn) en Natasha Agarwal (Jack). Foto: Craig Fuller Itch

Opera Holland Park

5 sterren

Opera Holland Park Website

Hoewel nieuwe opera's in principe altijd verwelkomd moeten worden, is de realiteit soms eerder een plicht dan een genoegen om te ervaren. Geen van deze aarzelingen is van toepassing op deze wereldpremière bij Opera Holland Park, en een groot compliment gaat uit naar James Clutton en het gezelschap voor het in opdracht geven van dit nieuwe werk voor hun hoofdpodium. Hun vertrouwen wordt volledig beloond, en deze opera verdient nog vele kansen om een vaste plek in het repertoire te veroveren.

‘Itch’ is gebaseerd op de romans van Simon Mayo, hier bewerkt tot een kernachtig, gevat en toegankelijk libretto in twee bedrijven door Alasdair Middleton, en getoonzet op gedenkwaardige, stylistisch gevarieerde muziek van Jonathan Dove met een kamerorkest-bezetting. De invloeden van Britten, Mozart en Philip Glass zijn duidelijk herkenbaar, maar Dove drukt zijn eigen stempel op het stuk met een soepele onderstroom die uitmondt in treffende aria's en complexe gezamenlijke climaxen.

Natasha Agarwal als Jack. Foto: Craig Fuller

Het verhaal draait om de avonturen van de tieners Itchingham Lofte (‘Itch’) en zijn zus Jack, en wordt sterk vanuit hun perspectief gezien; hoewel de grotere thema's, vooral op milieugebied, saillant en belangrijk zijn voor iedereen. Itch heeft een passie voor het verzamelen van alle 118 elementen uit het periodiek systeem en werkt zichzelf daardoor in de nesten, tot frustratie van zijn familie. Terwijl hij vakantiewerk doet in een oude tinmijn, leert hij een strandjutter kennen die mogelijk wat uranium heeft gevonden. Deze stenen wekken de belangstelling van leraren op de school van Itch, van wie één een manier ziet om in de gunst te komen bij de lokale commerciële gigant ‘Greencorps’. Hij en zij zien de kans om dit nieuwe element in te zetten voor schone energie, ondanks de gevaren van stralingsziekte. De slotscènes van het drama veranderen in een thriller terwijl deze twee groepen proberen te profiteren van de vondst, terwijl Itch en zijn zus proberen de elementen terug te geven aan de aarde door alle stenen van het strand in de mijn te begraven.

Zoals deze korte samenvatting al doet vermoeden, zit er veel actie in deze opera. Om dit te laten werken is een zeer zorgvuldig ontwerp nodig, en hier gaat de eer naar regisseur Stephen Barlow en ontwerper Frankie Bradshaw, die met een briljante, elegante maar eenvoudige oplossing zijn gekomen. Alle elementen van het periodiek systeem zijn op het podium vertegenwoordigd in een reeks perspex boxen, georganiseerd in de gebruikelijke opstelling. Sommige niveaus steken uit om loopbruggen te creëren die verschillende functies dienen – een schoollaboratorium, het hoofdkantoor van een bedrijf, zelfs het interieur van een auto. Het voortoneel rond het orkest is bezaaid met een puinachtige puinhoop die dienst doet als mijn, strand en andere natuurlijke omgevingen. Lichtontwerper Jake Wiltshire projecteert hierop verschillende kleuren en de symbolen van de verschillende elementen. Dit alles zorgt voor een gevarieerd maar samenhangend decor waarin de actie stevig verankerd is.

Itch bij Opera Holland Park. Foto: Jake Wiltshire

Vanuit de bak voert dirigent Jessica Cottis de leiding. Zij houdt de vele verschillende vocale en instrumentale lagen met stijlvolle precisie op hun plek. Dove's orkestratie is, zoals gebruikelijk, zorgvuldig afgewogen om bij de zangers te passen, maar er valt veel te coördineren als alle kleuren en lijnen goed tot hun recht moeten komen, en dat doet ze met verve. Ook de musici van de City of London Sinfonia kwijten zich met panache van hun taak, waarbij elke speler gedurende de avond belangrijke solomomenten krijgt.

De cast moet hard werken, waarbij sommigen meer dan één rol vertolken. In de titelrol oogt en acteert Adam Temple-Smith precies op de juiste leeftijd, terwijl hij toch genoeg tenor-kracht behoudt om deze enorme partij vol tekst en muziek te dragen. Ook de fysieke eisen zijn zwaar, waaronder het feit dat hij de laatste tien minuten gedeeltelijk ondergedompeld in een ondergelopen mijnschacht moet zingen. Veel van zijn carrière speelde zich tot nu toe af in Duitsland, maar na deze rol zullen we hem hopelijk vaker in dit land op de planken zien.

Adam Temple Smith (Itchingham) en Eric Greene (Nicholas). Foto: Craig Fuller Hij wordt vakkundig ondersteund door Natasha Agarwal, die hiermee voortbouwt op eerdere rollen bij Opera Holland Park. Ze zet een pittig, opstandig personage neer dat uitstekend aansluit bij de aanvankelijk meer aarzelende houding van haar broer. Een andere opvallende prestatie komt van Rebecca Bottone, die zowel hun moeder als de baas van Greencorps, Roshanna Wing, speelt. De laatstgenoemde rol is versierd met een paar stratosferische coloraturen die doen denken aan Mozarts Koningin van de Nacht, zowel in slechtheid als in timbre. Ze bracht dit met bravoure en flair.

Als een zachter contrast vertolkte Opera Holland Park-vaste bekende Victoria Simmonds een vriendelijke lerares die zich vooral zorgen maakte over de gevolgen voor de gezondheid van de planeet. Een vergelijkbare rustgevende karakterisering kwam van Eric Greene als de vader, Nicholas Lofte, die in de laatste minuten een meeslepende slotrede houdt. Maar elk avonturenverhaal heeft een overtuigende slechterik nodig, en het was de vertrouwde krachtpatser Nicholas Garrett die het rituele boegeroep bij het slotapplaus in ontvangst nam. Zijn vertolking van de gefrustreerde, bittere wetenschapper Flowerdew was het meest gedetailleerde en gelaagde portret van de avond.

Itch bij Opera Holland Park. Foto: Jake Wiltshire

Twee andere dubbelrollen maakten deze uitstekende cast compleet – Robert Burt onderscheidde zich als een klassieke handlanger en als de idealistische mijneigenaar, en countertenor James Laing was, afgezien van baard en stem, bijna onherkenbaar tussen de jutter Cake en de geraffineerde bedrijfsbeveiliger Berghahn.

Grijp de kans om dit opmerkelijke, tot nadenken stemmende stuk in deze strakke ensembleproductie te zien zolang het nog kan. En mocht dat niet lukken, laten we dan hopen dat er snel hernemingen op andere locaties volgen.