ELEŞTİRİ: Itch, Holland Park Operası ✭✭✭✭✭

Tim Hochstrasser, Opera Holland Park tarafından sipariş edilen ve sunulan Itch operasının dünya prömiyerini inceliyor.

Adam Temple Smith (Itchingham), James Laing (Berghahn) ve Natasha Agarwal (Jack). Fotoğraf: Craig Fuller Itch

Opera Holland Park

5 Yıldız

Opera Holland Park Web Sitesi

Prensipte yeni operalar her zaman memnuniyetle karşılanmalı olsa da, bazen bu eserleri deneyimlemek bir keyiften ziyade bir görev hissi verebilir. Opera Holland Park'taki bu dünya prömiyeri için bu tür çekinceler kesinlikle geçerli değil. James Clutton ve ekibi, ana sahneleri için bu yeni eseri sipariş ederek büyük bir takdiri hak ediyor. Güvenleri boşa çıkmamış; bu opera, repertuvarlarda kendine yer bulmak için çok daha fazla şansı hak ediyor.

Simon Mayo'nun romanlarından uyarlanan 'Itch', Alasdair Middleton tarafından özlü, esprili ve akıcı bir libretto ile iki perdeye taşınmış. Jonathan Dove ise oda orkestrası ölçeğindeki kuvvetleri kullanarak, akılda kalıcı ve üslup açısından zengin bir müzik bestelemiş. Britten, Mozart ve Philip Glass etkileri belirgin olsa da, Dove parçaya kendi imzasını atıyor; esnek altyapı müziği, çarpıcı aryalara ve görkemli korolara ustalıkla akıyor.

Jack rolünde Natasha Agarwal. Fotoğraf: Craig Fuller

Hikaye, gençler Itchingham Lofte ('Itch') ve kız kardeşi Jack'in maceralarına odaklanıyor ve büyük ölçüde onların perspektifinden anlatılıyor; ancak çevre temaları gibi daha geniş meseleler herkes için dikkat çekici ve önemli. Periyodik tablodaki 118 elementin tamamını toplama tutkusu olan Itch, bu merakı yüzünden ailesini bezdiren çeşitli zorluklara girer. Eski bir kalay madeninde tatil işinde çalışırken, tesadüfen uranyum örneklerine rastlamış bir kıyı serserisiyle tanışır. Bu taşlar Itch'in okulundaki öğretmenlerin ilgisini çeker; içlerinden biri, yerel bir dev olan 'Greencorps' şirketine yaranmanın yolunu arar. Şirket ve öğretmen, radyasyon hastalığı riskine rağmen bu yeni elementi temiz enerji arayışında kullanma fırsatı sezer. Dramanın final bölümleri, bu iki grup buluştan kâr etmeye çalışırken, Itch ve kız kardeşinin tüm taşları yeniden madene gömerek doğaya iade etme çabasıyla tam bir gerilime dönüşür.

Bu özetin de işaret ettiği gibi, operada aksiyon hiç bitmiyor. Eserin başarısı titiz bir tasarım gerektiriyordu ve burada yönetmen Stephen Barlow ile tasarımcı Frankie Bradshaw, harika bir şıklığa sahip sade bir çözüm sunarak büyük takdir topluyor. Periyodik tablodaki tüm elementler, sahnede geleneksel formatta düzenlenmiş bir dizi pleksiglas kutuyla temsil ediliyor. Bazı seviyeler dışa doğru uzanarak okul laboratuvarı, şirket genel merkezi ve hatta bir araba içi gibi farklı işlevler gören platformlar oluşturuyor. Orkestra etrafındaki ön sahne ise maden, plaj ve diğer doğal ortamları simgeleyen moloz benzeri bir çakılla kaplı. Işık tasarımcısı Jake Wiltshire, bu dekorun üzerine ve içinden, ihtiyaca göre farklı renkleri ve element sembollerini yansıtıyor. Tüm bunlar, aksiyonun sağlam bir şekilde yere basmasını sağlayan, değişken ama tutarlı bir sadelik sunuyor.

Opera Holland Park'ta Itch. Fotoğraf: Jake Wiltshire

Orkestra çukurunda, birçok farklı vokal ve enstrümantal katmanı şık bir hassasiyetle yöneten şef Jessica Cottis var. Dove'un orkestrasyonu, her zamanki gibi şarkıcılarla uyumlu olacak şekilde dikkatle dengelenmiş; ancak tüm renklerin ve hatların parlaması için koordine edilmesi gereken çok şey var ve şef bunu büyük bir soğukkanlılıkla başarıyor. City of London Sinfonia müzisyenleri de akşam boyunca önemli solo anlar sunarak büyük bir ustalık sergiliyor.

Kadronun çok sıkı çalışması gerekiyor, hatta bazıları birden fazla rolü üstleniyor. Başrolde Adam Temple-Smith, hem görünüş hem de tavır olarak doğru yaşı yansıtırken, devasa metin ve müzik bölümlerini taşıyacak tenor gücünü de fazlasıyla sergiliyor. Fiziksel talepler de oldukça zorlayıcı; son on dakikayı kısmen su altındaki bir maden şaftında şarkı söyleyerek geçirmek zorunda kalıyor. Kariyerinin büyük bir kısmını bugüne dek Almanya'da geçiren sanatçıyı, bu rolden sonra bu ülkede daha sık görmeyi umuyoruz.

Adam Temple Smith (Itchingham) ve Eric Greene (Nicholas). Fotoğraf: Craig Fuller Opera Holland Park'taki önceki rollerinin üzerine koyarak ilerleyen Natasha Agarwal, ona mükemmel bir destek sağlıyor. Kardeşinin başlangıçtaki tereddütlü tavrıyla harika bir zıtlık oluşturan, cesur ve asi bir karakter çiziyor. Bir diğer öne çıkan performans ise hem annelerini hem de Greencorps'un patronu Roshanna Wing'i canlandıran Rebecca Bottone'dan geliyor. Patron rolü, hem kötülüğü hem de tınısıyla Mozart'ın Gece Kraliçesi'ni anımsatan, stratosferik koloratur yazımlarıyla bezeli. Bottone bunu büyük bir özgüven ve gösterişle sundu.

Daha yumuşak bir tezat olarak, Opera Holland Park'ın gediklilerinden Victoria Simmonds, her şeyden önce gezegenin sağlığı konusundaki endişeleriyle nazik bir öğretmeni canlandırdı. Benzer şekilde, baba Nicholas Lofte rolündeki Eric Greene, son dakikalarda coşkulu bir hitabetle rahatlatıcı ve güven veren bir karakter sundu. Ancak her macera hikayesinin ikna edici bir kötü adama ihtiyacı vardır ve final perdesinde geleneksel yuhalama korosunu hak eden isim, aşina olduğumuz Nicholas Garrett oldu. Hayal kırıklığına uğramış, küskün bilim insanı Flowerdew portresi, akşamın en detaylı ve incelikli karakter çalışmasıydı.

Opera Holland Park'ta Itch. Fotoğraf: Jake Wiltshire

Mükemmel kadroyu iki çift rol daha tamamladı: Robert Burt, idealist maden sahibi ile kendine has ağır abi karakterini başarıyla ayırdı; kontrtenor James Laing ise serseri Cake ile şirketin sofistike tetikçisi Berghahn arasında, sakalı ve sesi saymazsak, neredeyse tanınmaz haldeydi.

Hâlâ vaktiniz varken, bu net ve başarılı toplu yapımda bu dikkat çekici, düşündürücü eseri mutlaka izleyin. Eğer izleyemezseniz, umalım ki başka yerlerde de yakında sahnelenmeye başlasın.