RECENSIE: Jerry's Girls, Jermyn Street Theatre ✭✭✭✭✭

Jerry's Girls

Jermyn Street Theatre

16 mei 2015

5 Sterren

Wat een wereld van verschil maakt de juiste diva.

In het Jermyn Street Theatre speelt momenteel Jerry's Girls, een herneming die begon in de St James Studio met een net ietwat andere cast. Lees onze recensie van die productie.

Deze productie kan bogen op Emma Barton, en zij maakt een enorm verschil. Barton is zonder twijfel een 'Jerry Herman girl'. Ze heeft hart in overvloed en treedt op met een glansrijke, warme allure die zowel verleidelijk als moederlijk is. Je ziet haar zo voor je als Irene Molloy of Dolly Levi, als Mame (over tien jaar) of als Mabel. Ze heeft schwung, inlevingsvermogen en een prachtige, fluweelzachte stem die zowel kan ontroeren als een gulle lach kan uitlokken.

Haar werk hier is in alle opzichten voortreffelijk. Haar vertolking van 'If He Walked Into My Life' was hartverscheurend mooi, geraakt door de oprechtheid van ouderlijke bewondering en doordrenkt met de pijn van onvermijdelijk verlies. 'I Don't Want To Know', uit Dear World, werd met een krachtige passie gezongen, terwijl 'Song On The Sand' Barton de kans gaf haar meer intieme, liefdevolle kant te tonen. Haar komische hoogstandje 'Nelson' bewees eens te meer wat een veelzijdig talent zij is.

Wanneer je Barton hier zo moeiteloos en met een enorme flair ziet optreden, gezegend met een kristalheldere en levendige stem, vraag je je af waarom ze de laatste tijd niet gecast is voor grote producties als Made In Dagenham, Women On The Verge Of A Nervous Breakdown of High Society - stuk voor stuk producties die enorm aan kwaliteit hadden gewonnen met Barton in de gelederen.

Want Barton is niet alleen een briljante ster, ze is ook een fantastische teamplayer. Haar aanwezigheid brengt het allerbeste naar boven in haar medespelers Ria Jones en Sarah-Louise Young. Wanneer dit drietal samen zingt en danst, valt er op de productie werkelijk niets aan te merken. De harmonieën zijn loepzuiver en geven echt gewicht aan Hermans magnifieke melodieën.

Jones is een begenadigd artieste met een heerlijke stem; ze brengt een schat aan ervaring en een warme, volle klank naar haar zorgvuldig opgebouwde versies van klassiekers als 'I Am What I Am', 'Before The Parade Passes By' en 'Time Heals Everything'. Ze weet door de vertrouwde sluier heen te prikken die over deze nummers ligt (er zijn immers al zoveel covers van) en vindt frisse, opwindende manieren om ze te vertolken. Een absolute triomf.

Young is gedurende de looptijd van de show enorm gegroeid. Hoewel haar stem misschien niet zo krachtig en standvastig is als die van haar collega's, brengt ze haar solo's met zo'n gemak, sjeu en een heerlijk vermakelijke branie, dat ze zich moeiteloos kan meten met de anderen. Haar komische talent in 'Take It All Off' en 'La Cage Aux Folles' is een genot om naar te kijken; elk woord landt precies op het juiste moment voor het maximale effect.

Er is uitstekende ondersteuning van muzikaal leider Edward Court, die piano speelt, tapt en dubbelt als de aangever op accordeon (allen voortreffelijk gedaan), en Sophie Byrne op rietinstrumenten. Zij speelt sprankelend op diverse instrumenten en zet een geweldige kerstboom neer in een van de beste scènes van de avond: 'We Need A Little Christmas'.

De visie en regie van Kate Golledge komen in de warmere, intiemere sfeer van Jermyn Street veel beter tot hun recht dan in de kale 'empty space' van de St James Studio. Er hangt een sfeer alsof we in de zitkamer van Herman zelf zijn, met een charmante nostalgische uitstraling en muren versierd met ingelijste foto's van beroemde diva's. Alles oogt ontspannen en de focus ligt terecht op de passie, vurigheid en schoonheid van Hermans melodieën en teksten.

De choreografie van Matthew Cole is fris en vlot — 'Tap Your Troubles Away' is werkelijk geïnspireerd. De drie hoofdrolspeelsters bewegen alle drie uitstekend en, wat nog het meest te prijzen is, doen dit zonder de aandacht op te eisen of 'de ster' te willen zijn. Ze weten dat Herman de ster is en zij dienen zijn werk uitmuntend.

Interessant genoeg voelde je in de vorige versie van de show nog de behoefte om meer over Herman te weten te komen, om meer anekdotes over zijn leven en carrière te horen. Ditmaal was dat echter geen gemis; men was zelfs zo enthousiast om meer muziek van dit geweldige trio te horen, dat de tussenstukjes deze keer bijna te lang en een tikkeltje storend aanvoelden.

Dit is een oprecht geweldige avond in de wereld van de musical. Op Gypsy na is er momenteel niets in Londen dat hieraan kan tippen wat betreft prijs-kwaliteitverhouding en puur, onvervalst geluk.

Jerry's Girls speelt nog tot en met 31 mei 2015 in het Jermyn St Theatre