RECENSIE: Jess And Joe Forever, Lakeside Theatre ✭✭✭✭

Jess and Joe Forever.

Lakeside Theatre, Universiteit van Essex

20/10/16

4 Sterren

Na een uitverkochte reeks voorstellingen in het Orange Tree Theatre is het schitterende, ontroerende stuk van Zoe Cooper nu op tournee. Ik kan het je van harte aanbevelen! Joe is een rasechte Norfolk-jongen; hij draagt regenlaarzen en werkt op het land. Jess viert er elke zomer vakantie met haar au-pair (voordat ze met haar familie op 'echte' vakantie gaat) en ze is eigenlijk te stevig voor haar zomerjurkjes. Ze komen uit twee totaal verschillende werelden, maar dit is een stuk over volwassen worden, vriendschap en over je een buitenstaander voelen. Het bevat een hoogst opmerkelijke, prachtige wending die ik niet zal verklappen, maar die zo gevoelig is neergezet dat het publiek hoorbaar naar adem hapt van ontroering.

Jess en Joe vertellen hun verhaal alsof het een presentatie op school is. Ze gebruiken microfoons om de andere personages die ze spelen te versterken, corrigeren elkaars versie van het verhaal en een lap modder verbeeldt het platteland.  Nicola Coughlan is fantastisch als Jess: onhandig, onschuldig, een vegetariër die helpt bij het ter wereld brengen van kalfjes (en ze namen geeft), terwijl ze zich volstopt met 'Scotch eggs' en toeziet hoe het huwelijk van haar ouders strandt. Ze is kwetsbaar en ontzettend innemend. Rhys Isaac-Jones is buitengewoon als Joe, met een duister geheim waar zijn spel en het script subtiel op hinten tot de onthulling volgt tijdens het relaas over zijn geboorte. Cooper weet de manier waarop jonge kinderen praten – en hoe tieners met elkaar communiceren naarmate Jess en Joe ouder worden – perfect te vangen. Joe's presentatie over de Egyptenaren is zowel hilarisch als diep ontroerend.

In de basis lijkt het daarop te blijven: een simpel verhaal, eenvoudig verteld. Maar het script bevat talloze lagen van betekenis en emotie over hoe het is om er niet bij te horen en over hoe je elkaar vindt; zoals Kate Bush ooit zong: “Every odd sock finds an odd shoe.” Er waren wat kleine problemen met de verstaanbaarheid, vooral bij het gebruik van de microfoons, en een toeschouwer uit Norfolk wees me erop dat het accent niet helemaal vlekkeloos was – al klonk het in mijn oren prima! Maar dat zijn slechts kleine kanttekeningen bij dit integere stuk en deze mooie productie. Bravo Zoe Cooper, je hebt een memorabel stuk geschreven, een van de beste van dit jaar,  dat een zo groot mogelijk publiek verdient!