ELEŞTİRİ: Jess And Joe Forever, Lakeside Theatre ✭✭✭✭

Jess ve Joe Sonsuza Dek (Jess and Joe Forever).

Lakeside Theatre, University of Essex

20.10.16

4 Yıldız

Orange Tree'deki kapalı gişe temsillerinin ardından Zoe Cooper’ın bu büyüleyici ve zarif oyunu turneye çıktı; fırsatınız varken mutlaka izlemenizi tavsiye ederim! Joe, Norfolk'ta doğup büyümüş, çizmelerini giyip toprakla uğraşan bir genç. Jess ise her yaz buraya au-pair'iyle tatile gelen (tabii ailesiyle çıktığı 'asıl' tatillerden önce) ve yazlık elbiselerine sığamayacak kadar hafif toplu bir kız. İkisi bambaşka dünyalardan gelseler de bu; büyüme, dostluk ve öteki olmak üzerine bir oyun. İçinde izleyiciyi şaşırtacak kadar etkileyici ve güzel bir sürpriz barındırıyor; burada bunu açıklamayacağım ama o kadar hassas işlenmiş ki, seyirci duygu ve şefkatle adeta nefesini tutuyor.

Jess ve Joe, hikayelerini sanki bir okul kürsüsündeymiş gibi anlatıyorlar; canlandırdıkları diğer karakterleri güçlendirmek için mikrofon kullanıyor, birbirlerinin anlattıklarını düzeltiyor ve kırsal atmosferi yansıtmak için bir parça çamurdan yararlanıyorlar. Nicola Coughlan; toy, masum, ineklerin doğumuna yardım edip onlara isimler veren bir vejetaryen olan Jess rolünde harika. İskoç yumurtalarını (Scotch eggs) iştahla mideye indirirken bir yandan ebeveynlerinin dağılmakta olan evliliğini gözlemleyen, hassas ve çok sevgi dolu karakteri başarıyla canlandırıyor. Rhys Isaac-Jones, performansıyla ve metindeki imalarla ipuçlarını verdiği, doğumuyla ilgili karanlık sırrı açığa çıkana dek harika bir Joe portresi çiziyor. Cooper, küçük çocukların ve ardından Jess ile Joe büyüdükçe gençlerin birbirleriyle iletişim kurma biçimlerini tek kelimeyle kusursuz yakalamış. Joe’nun 'Birim'de (Unit) Mısırlılar üzerine yaptığı sunum ise hem kahkaha attırıyor hem de insanı derinden etkiliyor.

Görünürde hepsi bu; sade bir hikaye, sade bir dille anlatılmış. Ancak metnin derinliklerinde, dışlanmış olmanın ve Kate Bush’un bir zamanlar söylediği gibi "her tek çorabın kendine uygun tek bir eş bulmasının" ne anlama geldiğine dair katman katman duygular yatıyor. Özellikle mikrofon kullanımında bazı diksiyon sorunları vardı ve Norfolk yerlisi biriyle izlediğim için aksanın tam yerinde olmadığını fark ettim; gerçi benim kulağıma gayet hoş gelmişti! Fakat bu hassas oyunu ve prodüksiyonu izlerken bunlar sadece küçük pürüzler olarak kalıyor. Tebrikler Zoe Cooper, bu yılın en iyilerinden biri olan, akıllarda iz bırakacak ve mümkün olan en geniş izleyici kitlesine ulaşmayı hak eden bir eser yazmışsın!